Beverly Hills Cop: Axel F (2024)

Aan mijn tienjarige zelf: 'Je had dit prachtig gevonden. Het aardige aan de Beverly Hills Cop-films is dat ze zo treffend hun eigen tijdsgeest weerspiegelen. De vrolijke, onbezorgde sfeer uit het eerste deel. De stilistische invloeden van Miami Vice uit het tweede deel. De satirische knipoog naar Disneyland in het derde deel. En natuurlijk de manier waarop Axel Foley (Eddy Murphy) ingehaald wordt door zijn malle fratsen als hij een band probeert te krijgen met dochter Jane Saunders (Taylour Paige). Maar anders dan soortgelijke moderne interpretaties van oude franchises behoudt 'Beverly Hills Cop: Axel F' (2024) de charme van het origineel. Het wiel hoeft niet altijd opnieuw uitgevonden te worden. Ik durf zelfs te stellen dat dit nieuwste vervolg meer raakvlakken heeft met het origineel dan de twee andere vervolgen. Of zoals de gespannen verhoudingen tussen de charismatische personages belangrijker zijn dan de over-the-top actie. Jouw hinniklach klonk net zo luid als die van jeugdheld Eddy Murphy.'

Prima vermaakt hoor, maar dit had hij niet moeten doen. Dit had je met rust moeten laten óf een heel andere invulling moeten geven zoals een A-klasse acteur zijn zoon of dochter laten spelen en hem of haar de hoofdrol laten vertolken. Denk bijvoorbeeld aan een Michael B Jordan, Lakeith Stanfield of een komiek die dezelfde soort comedy heeft als Eddy Murphy. Kevin Hart is meer een karikatuur van zichzelf, dus die zou in mijn optiek niet passen.

De film moet het vooral hebben van de nostalgie factor en dat is helemaal niet zo erg. Nogmaals, prima vermaakt!

Best vermakelijke film, die redelijk vlot wegkijkt. Het plot stelt weinig voor, maar weet de aandacht wel goed vast te houden. Geen al te waardevolle aanvulling op de voorgaande drie films, wat dat betreft blijft de eerste film in deze reeks toch met afstand het beste.

Aardige film wel. Ik vraag me altijd af waarom vaders en dochters (of welke ouder en kind ook) altijd uit elkaar zijn gegroeid bij zulke films. Voor de verdere plot is dat helemaal niet nodig en juist als ze goed verbroederd zijn dan kan je ook daar veel mee doen. Jammer. Ook even wennen hoe we nu 20 jaar verder zijn al wordt het sfeertje van toen redelijk gehandhaafd. Murphy is rustiger en daarmee ook beter met af en toe zeer geslaagde grappen. Heel bijzonder is het allemaal niet en na de film ben je dit ding al vergeten maar om lui vanaf de bank te bekijken is dit prima te doen. Visueel met alle moderne technieken wel de fijnste van de vier films, sowieso het warmst qua look. 3,0*.

Dit vierde deel is nog wel leuk, vooral omwille van de nostalgie, maar eigenlijk een overbodig deel. Ik kreeg zelfs een beetje medelijden met chief Taggart, die bijna niet meer recht kon staan. Murphy is zelf ook een beetje bijgekomen, en die homo is gewoon niet grappig meer. Maar voor de rest een avondje onschuldig kijkvermaak voor als er niets beter op de buis verschijnt.

Beverly Hills Cop: Axel F is voor mij persoonlijk een film met twee gezichten. Aan de ene kant nostalgie die goed verwerkt zit in dit deel. Aan de andere kant als film op zichzelf erg matig.

Tijdens het kijken wel een beetje een dubbel gevoel. Murphy is nog steeds dezelfde Murphy als 40 jaar geleden. Wat me stoorde was die overdreven focus op de vader/dochter relatie in de film. Als advocate zou ze het iig niet lang redden want haar zesde zintuig was de hele film op vakantie. Ik snap dat het een lijntje door de film heen moet zijn, maar het had wel wat geloofwaardiger gekund.
Want je vader, net nadat 100-den kogels om je oren zijn gevlogen net zo snel weer wegsturen, terwijl zo'n beetje iedereen je dood wilt is lachwekkend dom.

Dit late vervolg op de Beverly Hills Cop reeks is toch wel opvallend te noemen. Of misschien eigenlijk juist wel onopvallend. Doordat er geen bioscooprelease voor kwam, is de film redelijk geruisloos aan me voorbij gegaan. En dat terwijl dit toch wel een serieuze nostalgietrip poogt te zijn, met het welbekende, terugkerende muzikale thema en het terughalen van een groot deel van de oude cast.

Ik keek er dan ook best wel naar uit om deze nu achter het kijken van deel 3 aan te plakken tijdens het herzien van de volledige reeks, maar eerlijk gezegd is deze Axel F me wel een beetje tegengevallen. Leuk dat Billy en Taggart worden teruggehaald, maar Billy's aandeel is te klein en Taggart is een ongelofelijke zeurpiet geworden. Nee, je moet het nu doen met een soort Billy Jr., gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, en diens ex-vriendin, de dochter van Foley. Laat bij die dochter nou net het grootste probleem zitten: een behoorlijk deel van de film gaat op aan oeverloos gezwets en gekibbel over de verstandhouding tussen vader en dochter. Het ging me op den duur echt tegenstaan, want ik vond de uitwerking plichtmatig en ook niet helemaal geloofwaardig. De Foley uit de vorige films lijkt me nu eenmaal niet gauw het type dat op deze manier het contact met zijn dochter verbreekt.

Daarnaast merk je dat het meeste er wel uit is gehaald. Het nieuwe plot omtrent Kevin Bacon voelt grotendeels als een herhaling van de eerste film: onderhoudend, maar je hebt het wel gezien. Het grootste pluspunt (met enig gemak zelfs) is naar mijn mening Eddie Murphy. Ja, hij is wat ouder geworden, maar hij voelt het personage nog altijd feilloos aan en speelt met verve. Iets minder druk (wat meer passend bij de leeftijd), maar het voelt nog steeds vertrouwd. De nostalgie komt dan ook het meest uit de verf wanneer hij in beeld is en met name tijdens de laatste akte gaat de film wat meer de goede kant op en begint het meer als een echte Beverly Hills Cop te voelen.

Slecht is het zeker niet. Ik heb me op zich wederom prima vermaakt, maar er overheerst een gevoel dat het het allemaal nét niet is en dat geldt wel voor meerdere van dit soort late vervolgen. De originele reeks is geen groot jeugdsentiment of iets dergelijks voor mij en ik heb de films niet tig keer gezien, maar ik vind het wel leuke, ontspannende films. En ondanks dat deze late nakomeling eigenlijk ook wel aan die omschrijving voldoet, voelt het toch ook een beetje als net wat te veel van het goede.

2,5*

Vermakelijke wederopstanding van een reeks met een zeer beperkte mate van kwaliteit. Je moet hier natuurlijk wel een liefhebber van zijn, maar regisseur Mark Molloy balanceert dit vierde deel stukken beter dan een aantal van zijn voorgangers. Het spijtige is dat je de grootste actiescenes al achter de rug hebt na de eerste 45 minuten, waardoor de finale redelijk teleurstellend voor de dag komt. Eddie Murphy heeft zichzelf gelukkig wat beter in de hand en het ziet er allemaal goed uit op technisch vlak, maar toch mis je een groots hoogtepunt op het vlak van zowel komedie als actie. De vader-dochterrelatie tussen Murphy en Taylour Paige had ook makkelijk weggelaten kunnen worden, vooral door het wat emotieloze acteerwerk van die tweede naam.