When Fucking Spring Is in the Air (2024)

Vanaf 29 februari 2024 in de bioscoop (Amstelfilm)

Opmerkelijk; een Pools gesproken Nederlandse film.

In een paar dagen komt het leven van Kasia [Ada Szczepaniak] volledig op zijn kop te staan. Ze blijkt zwanger te zijn van Marcin [Stanislaw Linowksi], haar grootmoeder en verzorger Babcia [Teresa Stepien-Nowicka] overlijdt en ze moet binnen 6 dagen € 50.000 bij elkaar krijgen om te voorkomen dat het huis waarin ze is opgegroeid wordt gesloopt. Haar rest geen andere keuze dan naar Nederland te reizen om haar biologische ouders om hulp te vragen, ook al heeft ze daar al jaren geen contact meer mee. Wanneer ze haar vader [Cezary Lukaszewicz] weet op te sporen in Amsterdam, komt ze voor een grote verrassing te staan. In het begin wekt Kasia weinig sympathie op, maar de Szczepaniak geeft op briljante wijze gestalte aan de emotionele reis die Kasia doormaakt, geholpen door het uitstekende script van Sugaware en Heleen Suèr dat de complexe familiebanden op geloofwaardige wijze neerzet. Szcezepaniak en Ignas zijn onvergetelijk als de zussen die na hun eerste ontmoeting snel een bijzondere band krijgen.

kappeuter Het is vooral Pools, met een flinke scheut Duits en een paar zinnetjes in het Nederlands. Het speelt zich bovendien deels af in Amsterdam.

Fucking...

Ik heb mij 2 uur lopen ergeren aan een vervelend, irritant, asociaal, geweldadig groot tokkie kind.

Ik kon het nog net afkijken dus daarom: 1,5*

Genoten van deze film! Audiovisueel erg sterk.

De emotionele achtbaan waarin Kasia belandt wordt door de actrice erg goed uitgebeeld.

De zussen-band tussen de twee is bijna voelbaar.

Naar het einde toe kant een en ander behoorlijk in, wat te denken van een enorme meteorietenregen? En zelfs in Polen zul je niet ongestraft een huis af kunnen laten branden.

Vanwege dat einde gaat er bij mij al een halve ster af, dan kom ik uit op 3☆

Een beetje een trekkerig drama is het misschien wel, dit verhaal over Kasia die door haar oma wordt opgevoed en haar ouders eigenlijk helemaal niet kent. Maar het wordt wel overtuigend gebracht en fijn gespeeld, en iedereen spreekt de goede talen - en af en toe nog alles door elkaar ook. Dat maakt het toch al gauw een stuk overtuigender.

Qua beelden is het allemaal erg fijn en kleurig, als contrast met het ietwat grauwe bestaan wellicht - en misschien is vooral dat het ook wel wat me een beetje een vraagteken geeft. Polen is wel ver weg, en ik ben er zelf nooit geweest, maar niet zo lang geleden had ik wel dagelijks contact met collega’s daar, en nog steeds veel contacten in de privesfeer ook. Als het verhaal nou een jaar of dertig geleden gespeeld had was het wat anders, maar zo’n achterlijk land is het ondertussen toch echt niet meer dacht ik toch. Wellicht dat iemand daar uit eerste hand iets van zeggen kan.

Wellicht het meest indrukwekkend vond ik wel de casting - stiefpa met zijn knalrode haar, en de tweeling met diezelfde kleur haar die sprekend op hem lijkt. De moeder en haar twee dochters, die zowel samen als met z’n drieen ook die soort automatische vertrouwelijkheid uitstralen die het laat voelen alsof ze ook echt bloedverwant zijn, hoewel ze elkaar nauwelijks kennen. Erg fijn gedaan.