Dream Scenario (2023)

Gezien op FilmFest Gent

Dream Scenario heeft zoveel om over te praten dat ik er niet eens aan kan beginnen. Het concept vond ik een erg frisse wind. Het is innovatief en wordt op een nog originelere manier uitgevoerd. De verschillende onderliggende boodschappen zijn er om nog uren over te praten. De film wordt door sommige sites in het horror-vakje geplaatst en ik snap wel waarom maar ga er niet honderd procent mee akkoord. Soms zie je wel het een en ander bloederigs langskomen. De echte horror zit echter in de mogelijkheid dat de toekomst hier nog naar toe zou kunnen gaan.

Nicolas Cage speelt de sterren van de hemel. Nergens voelde het aan alsof ik naar Cage zelf aan het kijken was. De rest van de cast is ook ijzersterk. Waar het een beetje in de mist ging was met de opbouw naar de derde akte. Dit was niet even vlot en duurde iets te lang. Verder heb ik niet echt noemenswaardige minpunten. Na afloop van de film was ik zelfs een beetje ontroerd.

4,5*

Interessante film, apart verhaal.

Een film die je niet snel met andere films kunt vergelijken maar ik denk dan aan de films van Charlie Kaufman en Quentin Dupieux.

Nicolas Cage speelt inderdaad heel sterk, hij veranderd in een hele geloofwaardige, neurotische professor. Echt grappig vond ik de film niet, het is eerder een zwarte komedie of heeft een satirische kijk op de lege, commerciële maatschappij en heeft te maken met de obsessie om beroemd te worden.

Nicolas Cage kiest gewoon goede rollen en interessante films uit en doet dat gewoon weer uitstekend.

Cage is echt fantastisch in deze film.
Vanaf het moment dat Paul de kelder in gaat (en niet om te signeren), vind ik dat de film dat ook doet. Het kan ook dat ik hem gewoon niet begreep. Ik neem even aan dat alles vanaf dat moment een (zijn) droom is.
Heel bevredigend vond ik het eigenlijk niet. Omdat ik het op mijn eigen onvermogen om deze film te begrijpen gooi hou ik het toch op een hele nette 3,5; alles vóór dat moment is daar al voldoende voor.

Overigens had ik wel een hoog Malkovich gevoel tijdens deze film, ondanks dat er niet persé een link is, qua verhaal. Wel een goede reden om deze ook maar weer eens te bekijken.

Originele, leuk uitgewerkte fantasie over een onopvallende academicus (Nicolas Cage) die plotseling beroemd wordt nadat hij in de droom van iedereen op aarde verschijnt. Cage is geweldig in de hoofdrol en de film hangt kunstig tussen komedie en drama in, met veel inventieve visuele vondsten en grappige dialogen. Tegen het einde is de rek er helaas wel een beetje uit en neemt de plot een minder interessante wending, maar tegen die tijd heeft Dream Scenario zich gelukkig al volop bewezen.

In 2006 geeft een patiënt in New York haar psychiater een tekening van een kalende man die haar met regelmaat in haar dromen bezoekt. Een andere patiënt krijgt de tekening onder ogen en beweert dat de man ook hem in zijn dromen bezoekt. De psychiater laat de tekening aan collega’s zien met het verzoek de tekening onder de aandacht van patiënten te brengen. Met resultaat, want weldra beweren nog meer mensen de man in hun dromen te zijn tegengekomen. Zoals dat zo vaak gaat met dergelijke zaken, komt de tekening ook op internet terecht en beweren duizenden mensen dat de kalende man in hun dromen verschijnt.
Geen idee of het waar is, maar de Noorse regisseur Kristoffer Borgli zag er wel een film in. Hij neemt het gegeven van de in dromen opduikende man als uitgangspunt voor een bijzonder leuke satire over roem. Nicolas Cage speelt de saaie onopvallende Paul Matthews die smacht naar roem als wetenschapper, maar die zijn boek over het leven van mieren nog steeds moet schrijven. De roem wordt hem echter in de schoot geworpen als hij bij een toenemend aantal mensen in dromen verschijnt en een internetsensatie wordt. Borgli neemt gelukkig de moeite om een aantal van die dromen aan de kijker te laten zien. Ze zijn heerlijk droogkomisch en erg hilarisch. Ik heb er erg om moeten lachen. Prachtscènes.
Een ander prachtig punt van de film is het camerawerk. De camera zit dicht op de huid van de personages. De beelden zijn wat grofkorrelig. Soms waan je je tijdens het kijken in een documentaire. Het is vanwege die stijl dat absurde dromen over de ondergang van de wereld, wonderlijke paddenstoelen of dreigende alligators geen duidelijke afbakening met de realiteit van de wereld van Paul Matthews hebben. Bij dergelijke absurde dromen is de realiteitszin natuurlijk ver weg en is de kijker goed bij machte die constatering aan te brengen. Bij andere dromen is het echter minder duidelijk of de film de realiteit of de droom weerspiegelt. Borgli speelt een fascinerend spel. Overigens veranderen de dromen in de loop van de film geleidelijk van goedaardig, leuk naar somber, duister. Af en toe komt zelfs heuse horror om de hoek kijken. Het spelen met genres in de droomsequenties is bijzonder fraai gedaan.
Nicolas Cage is eveneens een fraai punt in de film. The King of Overacting bewijst wederom een goed acteur te zijn. De onzeker in het leven staande professor die hij gestalte geeft is een intrigerend personage waaraan veel facetten kleven. The rise and fall van de professor is een fascinerend schouwspel. Met name een scène staat nog scherp op mijn netvlies. Het hoogte- en keerpunt in de film is een afschuwelijke maar fantastische seksscène die zowel hartverscheurend als schaamtevol als bijzonder grappig is. Ja, Cage is in Dream Scenario erg goed bezig.
In het laatste kwart van de film kan Borgli het niet laten om de kijker met wat boodschappen te vervelen en doen oninteressante personages die influencer, reclamemaker of andersoortig gespuis verbeelden, hun intrede. Vervelend, niet nodig en tevens niet bijzonder grappig. Het ware beter geweest als Borgli zich gewoon verder gewijd had aan de fascinerende reis van de professor en dat had gedaan zonder de korte optredens van ‘bekende’ persoonlijkheden. Gelukkig herpakt de film zich weer tijdig en verlaten we de film heel prettig met Nicolas Cage in droomland op de klanken van de Talking Heads. Gelukkig maar.

Een oninteressante professor academicus komt plots in het middelpunt van de belangstelling te staan wanneer hij in ieders droomt verschijnt. Hij wordt ineens bijzonder famous. Leuk, denkt hij, misschien kan hij zo eindelijk werk maken van zijn boek. Maar Paul Matthews verzeilt in een celibrity spiraal waar hij helemaal niet om gevraagd heeft. Meer nog, als persoon kan hij helemaal niet aan. Een grappig en treurig moment toch wanneer een potentiële uitgever enkel is geïnteresseerd omwille van zijn beroemdheid en hij zoals een aap zijn kunstjes moet doen, maar eigenlijk totaal niet bezig is met de persoon Paul zelf.

Wanneer de dromen over Paul uit de hand lopen, krijgt de film een wat maatschappijkritische moraal. Paul wordt overal gecanceld. Ook voor zijn vrouw wordt het moeilijk hiermee om te gaan. Het verwoest zijn leven.

Leuke en goede rol van Cage. Fijn plotverloop ook en mooi om te zien hoe de dromen er bij sommigen eruit zien. Best grappig eigenlijk. De film heeft een soort filosofische ondertoon. Fijne dialogen ook.

"Een normale kerel als hoofdrolspeler in de nachtelijke fantasieën van zo beetje iedereen. "

Regisseur Kristoffer Borgli haalde dit idee van het real-life fenomeen 'This Man', dit is een schets van een psychiater die zelfs heeft geleid tot de website This man? (Every Night Throughout The World Hunderds Of People Dream About This Face ) Er zijn namelijk nogal wat mensen die beweren te hebben gedroomd over dit een ogenschijnlijk gewoon gezicht.

De regisseur laat Nicolas Cage in de huid van de op middelbare leeftijd zijnde professor kruipen die in de dromen van talloze mensen verschijnt. Wat direct ook het enige is, wat als vreemd kan worden aangeduid. Maar eigenlijk is dit niet veel meer dan het beetje oubollig wordende metafoor over de wispelturige grillen en kortstondige hypes op de socials. Het is het soort film waar denk ik is gebrainstormd over "Wat is een gek idee voor een film?"

Waarna men rond dit het uitgangspunt dus van alles is gaan bedenken maar uiteindelijk uitkwamen bij het bekende en niet iets echt interessants. Het lijkt gewoon nooit een echt punt te hebben, en bizar of eigenzinnig is het ook niet echt! Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe meer de film niet lijkt te weten wat hij met zichzelf aan moet. De film kom niet veel verder dan de wijsheid waar het een metafoor voor wil zijn. Het eindresultaat is dus maar een halfbakken onderneming.

Cage is Cage zoals altijd, kan hier misschien iets meer zijn acteerwerk laten zien. Hij is wat ingetogener, en draagt de film met gemak maar dit is ook niet de meest opmerkelijk rol die hij ooit heeft gespeelt! En een bevestiging dat hij een goed acteur is, is allang niet meer nodig! Tja in het beste geval zijn er in deze film dus af-en-toe een paar onafgemaakt goede ideeën van de filmmaker. (Had men maar meer gedaan met de dromen en flink waren losgegaan)Maar in het slechtste geval is er teveel slecht beargumenteerde (en bekende) tirade tegen de annuleringscultuur.

Om onverklaarbare redenen verschijnt universiteitsdocent Paul Matthews [Nicolas Cage] in andermans dromen. Eerst in die van zijn dochter Sophie [Lily Bird], dan in die van zijn studenten, maar uiteindelijk in die van duizenden mensen. Tegen het advies van zijn echtgenote [Julianna Nicholson] laat hij zich verleiden tot een televisie-interview. Hij hoopt van zijn bekendheid gebruik te maken om een voorschot te krijgen op een boek over mieren, maar voor zijn roem betaalt hij een hoge prijs. Afwisselend mysterieuze, hilarische en verontrustende zwarte komedie stelt relevante vragen over onze bereidheid om onze psyche laten beïnvloeden door iets waarvan we rationeel weten dat het geen waarheid is. De publieke opinie wordt steeds meer bepaald door sociale media. Is onze droomwereld de volgende stap?

Nicolas Cage zet zijn recentelijke opmars met Dream Scenario een mooi stuk verder, want zijn acteerprestatie in deze fantasierijke komediefilm van regisseur Kristoffer Borgli is serieus indrukwekkend. Voorheen waren zijn drukke, luide en hyperactieve personages leuk vanwege de ongeremdheid, maar dit keer komt hij met een emotieopwekkende en sympathieke rol op de proppen die het juist van zijn ingetogenheid moet hebben. Op conceptueel vlak pakt Borgli evenzeer goed uit met wat creatieve vondsten en leuke ideeën op satirisch vlak. Richting de tweede helft begint de satire zelf wat lomper te worden, maar voor de langste tijd vormt Dream Scenario een goede film om over na te denken. De dramatiek slaat bovendien aan en de horrorscenes tussendoor zijn leuk. Voorheen kon ik waarderen dat het distributiebedrijf A24 met eigenzinnige films op de proppen kwam, maar dit keer komen ze met een oprecht sterke film aanzetten die het niet enkel moet hebben van onderscheiding. Wat mij betreft zonder twijfel één van de betere films binnen 2024.

De film begint erg sterk: geestig (vaak zelfs hilarisch) en wat er gebeurt is mysterieus en prikkelend; je lijkt de hand van Aster (producer) te voelen die in hetzelfde jaar ook het briljante Beau Is Afraid in een vergelijkbare stijl afleverde. Daarna wordt de plot wat eentonig, de humor wat flauwer of spaarzamer en wordt het mysterie erg expliciet uitgelegd door te verwijzen naar hoe sociale media onze aandacht onbewust sturen en voeden (hetgeen verklaart waarom de hoofdpersoon – een nobody – opeens een beroemdheid werd, daarna het publieke beeld van hem zo mogelijk nog sneller omslaat van een passieve sul naar een moordende psychopaat zodat hij wordt gehaat en gecanceld en hij daarna weer gewoon wordt vergeten want de aandachtspanne in de media is kort). Met name de advertentie-industrie (kapitalisme) is erg geïnteresseerd in hoe subliminale boodschappen kunnen worden verspreid (hoe media ons onbewuste bespelen is al sinds de jaren’50 van de vorige eeuw een belangrijk thema van het postmodernisme) en de film wijst vooruit naar technologie waarmee direct producten kunnen worden gepromoot in de dromen van mensen zonder de omweg van advertenties en sociale media. Maar dat de film wat van z’n kracht verliest mag de pret niet drukken: doordat het script vakkundig in elkaar zit en Cage geweldig acteert, blijft het tot aan het einde een ronduit fijne film.

Nicolas Cage klimt langzaam uit zijn dalletje. Waar hij vroeger in behoorlijke Hollywoodkrakers heeft gespeeld, zo speelde hij de laatste tijd veelal nog maar in B-films. Nu met deze productie laat hij zien dat hij daadwerkelijk kan acteren. Hij zet een ietwat saaie hoogleraar, die het liefst in de schaduwen opereert, zeer sterk neer. Heerlijke rol.

De film laat een mooie mix tussen drama, komedie en een vleugje horror zien; een Kaufman-achtige film. Vreemd, zonder enige uitleg, maar wel knap gevonden. Het ene moment is hij een niemand, en plots wordt hij geroemd over de wereld. En ook deze roem speelt uiteindelijk parten. Een beetje hetzelfde als de internetmemes van tegenwoordig, of zoals ik zelf het gevoel kreeg de Eurodance-acts in de jaren '90; een periode wereldberoemd, niet van de TV en radio weg te slaan, en uiteindelijk hoor je er plotseling niets meer van!

De film begint heel sterk, en de korte droomstukjes tussendoor waren echt geweldig, maar de film raakt halverwege in verval. Het weet de focus niet voor de volledige 100 minuten vast te houden. Al met al een geslaagde film met een geweldige Cage!

Ik vond deze film raar. Ik moest ergens denken aan Hereditary van Ari Aster die ik ook raar vond en me totaal niet smaakt en hetzelfde gevoel opriep, toen bleek dat Aster ook betrokken was bij deze film. Het punt is vooral dat de plot wat raar is maar op basisniveau niet geloofwaardig. Er worden vast van allerlei dingen gesteld over cancelcultuur, maar in de basis is dit een film over een man die in andermans dromen voorkomt, begint te moorden in die dromen en men wordt daar boos over. Ja sorry, dat hele principe geloof ik niet. Metaforisch bedoeld of niet. Ook het gedrag van Cage (en eigenlijk iedereen wel) is bevreemdend op een manier die voor mij niet werkt. Ik heb me echt behoorlijk zitten te vervelen zonder ook maar iets visueel bijzonders nog gezien te hebben. 1,0*.

Redelijk fantasy drama. Het verhaal is best origineel en wordt ook vakkundig uitgewerkt door Borghi. De opbouw is goed en langzaam aan wordt de film steeds boeiender. Ook de overgang van het populair zijn naar het verafschuwd worden wordt mooi in beeld gebracht en geeft de kijker ook stof tot nadenken. Richting het einde wordt het wel wat minder boeiend, maar niet storend. Cage ze een prima rol neer. Visueel ook een geslaagde film met soms wat horrorachtige beelden in de droomwerelden. 4.0

Goeie film over een professor op een school die opeens verschijnt in dromen van verschillende mensen. Een origineel verhaal dat hier ook genoeg bijzondere momenten oplevert. Nicolas Cage is goed gecast en zet het personage uitstekend neer. Zowel grappig als pathetisch. Tegen het einde zakt het wat in, en daarom net geen 4.0 sterren.

Gelukkigerwijs geslaagd.

Dat Nicolas Cage van gekke films houdt, weten we al een tijdje. Gelukkig geeft hij hier zo nu en dan aan toe, naast het standaard actie-werk waarin hem we doorgaans zien verschijnen. De Blu-ray-doos doet vermoeden dat we met een meesterwerk te maken hebben, gezien de vijf sterren beoordelingen van Trouw, Filmtotaal en Veronica. Dat is helaas niet het geval, al mag men uiteraard van mening verschillen.

Het verhaal van een man die in een ieders dromen opduikt en zodoende een beroemdheid tegen wil en dank wordt, is interessant maar ook enigszins saai. Gelukkigerwijs biedt het voldoende podium aan Cage, die daarop een heerlijk getergd personage kan neerzetten. De seksscène is nu al onvergetelijk. De humor is donker en weet echter niet altijd de juiste balans te vinden met het deel drama. Toch blijft de film boeien van begin tot eind.

Of het hem nu zit in de link met de hedendaagse wereld der influencers, of in de tragi-komische anti-held die Cage met verve neerzet, Dream Scenario is absoluut geslaagd. Toch zou je willen dat het allemaal wat meer absurdistisch was. Of iets komischer. Of desnoods dramatischer, al poogt men dit met het einde wellicht iets te opzichtig met vervolgens - de uiteraard verplichte - David Byrne onder de aftiteling.

PS Dat Cage eigenlijk een Coppola is weet iedereen, maar had u wel eens van broer Marc gehoord? Let goed op want ook hij komt eventjes voorbij in een overduidelijke knipoog naar de doorgewinterde cinefiel en feitjeskenner.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Geproduceerd door Cage. Interessant gegeven met een spirituele opening die hij als hoofdrolspeler, een wetenschapper, volkomen negeert. Dit had uitgediept kunnen worden, de vertaling die er later in de film van wordt gemaakt is er 1 om over na te denken. Inbreken op onderbewust niveau voor reclamepromoties. Ethiek is een kernwoord in deze film, waarbij de massa wordt geleid door de snelheid van de social media, die mensen kan slopen en echte vrienden niet blijken te bestaan. En dat alles terwijl het processen zijn van derden. Wees bewust van je onderbewustzijn , neuro-marketing gaat steeds verder en dat maakt deze film heel goed duidelijk.

Wederom een 'filmhuis' film die mijn inziens iets te veel credits krijgt.

Op zich is het best een origineel gegeven en wordt het in het begin ook goed in beeld gebracht.

Mooi verloop dat de dromen een andere wending gaan krijgen.

En dan ben je benieuwd hoe het afloopt, maar naarmate de film vordert, hoe minder goed dat die wordt.

Het einde is dan ook niet bevredigend en snel afgeraffeld.

Maar voor één keer kijken is dit best een bijzondere film. Diegene die echt trouwens de film steelt is Julianne Nicholson.

Speciaal en intrigerend filmpje waar je als kijker in een waas van mysteries wordt ondergedompeld. Leuk, verrassend en origineel. Het slot is ook bevredigend want ook in het echte leven is niet alles roze geur en maneschijn. 7/10

Een jaar na Sick of Myself, weet Borgli al snel door te stromen in Amerika. Ook niet zo heel opmerkelijk dat A24 erbij komt kijken.

Borgli lijkt de man te zijn die maar al te graag de moderne samenleving op een diep spottende wijze probeert neer te zetten. Met verborgen creatie en de vingers op de zere plekken deed hij dat echt uitstekend bij zijn Noorse productie. In Amerika doet hij het even grondig over. Hij kiest Nicolas Cage; dat hier vrijwel een soort nieuwe Matchstick Man achtige rol mag vertolken. Alleen is de man nu wel heel erg veranderd met zijn kalende hoofd.
In deze film zet hij een keurige rol neer van leraar Paul Matthews. En Paul Matthews komt in de problemen, zonder dat hij daar ook maar ergens om heeft gevraagd.

Paul komt voor in diverse dromen. Behalve zijn eigen droom. Zijn dochtertje heeft een droom over hem waarbij hij haar niet helpt van een bovennatuurlijke kracht. Oké, dat kan gebeuren. Maar al snel lijken zijn leerlingen ook al dromen over hem te hebben waarbij hij in alle rollen voorbij komt dan hoe Paul toch wel in werkelijkheid is.
Maar waar het eerst een interessant en opmerkelijk concept wordt, belandt Paul toch wel in een surrealistische en paranoide nachtmerrie.

Het zal je maar gebeuren. Je bent je van geen kwaad bewust, maar je krijgt al je mensen tegen je omdat ze over je gedroomd hebben. Waarin je de gemenerd moest zijn. De persoon die seksueel intimideert, beledigd, nalatig is, je achtervolgt, vunzige seks met je heeft (die scene met die nymfomaan was onvergetelijk), tot jou zelfs op een gruwelijke manier om het hoekje brengt. En hoe wil je dus op een magistrale manier een cancelcultuur neerzetten? Nou, zo dus!

En als je denkt dat het hierbij blijft: Het einde is echt...

Ja, nogmaals... Waar Borgli eerst het narcisme aan heeft gesneden, snijdt hij nu de modeterm "grensoverschijdend gedrag" aan. Hij moet er blijkbaar koppijn van hebben, want de boodschap zou meer dan duidelijk moeten zijn. Althans, als vele kijkers van tegenwoordig het ook door hebben, zonder dat ze slechts het idee hebben om naar een doldwaze hersenloze komedie zitten te kijken.

4,0*

Wat is Cage toch lekker bezig de laatste tijd. Recent zag ik hem in Longlegs, en dan is Dream Scenario weer een heel ander soort rol van hem. Hij is toch echt een van dé acteurs die altijd verdwijnt in de rol, wat voor personage hij ook moet spelen. Dream Scenario is een boeiende film die wat te zeggen heeft over onze maatschappij, maar het is zonder twijfel de prestatie van Cage die me vanaf de eerste minuut de film inzoog. Paul is een pathetische loser door en door, en Cage weet echt oncomfortabele hoogtes te bereiken in sommige scènes. Eén scène springt er qua awkwardness bovenuit; wie de film gezien heeft, weet wel wat ik bedoel. En toch is het ook een tragisch, diep, interessant figuur, wiens kleinmenselijke kantjes en dubbelzinnigheden naar boven komen in een absurdistische loop van omstandigheden. De grens tussen droom en realiteit had van mij nog iets vager en meer ambigu mogen zijn, want nu weet je eigenlijk grotendeels wel altijd of iets een droom is of niet. Ik had het gevoel dat daar iets meer mee gespeeld had kunnen worden, maar misschien was het daar de film niet voor. Het is in ieder geval een tof, absurd startpunt dat stelselmatig serieuzer en duisterder wordt. Het heeft soms vlagen van een horrorfilm in zich, maar ook weer momenten van gortdroge komedie. De film is van alles en nog wat tegelijkertijd, maar dat speelt in principe wel in het voordeel van Dream Scenario. Het geeft de film een fris, uniek gezicht.

Het laatste kwartier gaat misschien een beetje lang door, zeker dat stukje met die 'influencers', en ook het einde zelf is misschien niet 100% bevredigend. Al raakte het ergens wel een juiste snaar. 3.5*.

De doodgewone professor Paul Matthews ontdekt dat hij opeens in de dromen van duizenden mensen verschijnt. Aanvankelijk geniet hij van de onverwachte roem, maar al snel veranderen de dromen in nachtmerries, en wordt hij geconfronteerd met de negatieve gevolgen. Terwijl hij worstelt met zijn nieuwe status, raakt zijn leven steeds meer uit balans. Paul probeert uit te zoeken waarom dit gebeurt en wat het betekent voor zijn eigen leven.

"Dream Scenario" heeft een intrigerend uitgangspunt, maar slaagt er slechts gedeeltelijk in om het potentieel te benutten. Nicolas Cage levert een degelijke prestatie als de verwarde professor, maar het script mist soms focus en diepgang. Hoewel de film interessante thema's aansnijdt over roem en identiteit, blijft de uitwerking oppervlakkig. De balans tussen humor en drama oogt ook soms onevenwichtig, wat ten koste gaat van de impact. Voor mij reikte de film niet boven de middelmaat.

Tof.

Kolderiek filmpje. Tragikomisch, maar zeker wel aanstekelijk. Dream Scenario is mooi in beeld gebracht en Nicolas Cage is bovendien uitstekend in z'n rol, dat is ook al eens anders geweest.

Inhoudelijk is het een geslaagde prik naar de waan van sociale media, zonder dat het echt te betuttelend wil worden. Een meer ambiguë benadering door de scheiding tussen werkelijkheid en droom dunner te maken had het voor mij geen betere film gemaakt, ook al is de finale me nu net iets te zwak - alsof men uitverteld was.

3

Dit was nog een aangename verrassing. De film begon nog erg plezant, maar verandert langzaam aan in een nachtmerrie. Vond het erg goed gedaan.

Ook een origineel verhaal en Nicolas Cage deed het erg goed. Je leefde toch wel mee met het personage.

Een aanrader!

Na afloop bleef ik toch een beetje op mijn honger zitten. Tja, te hoge verwachtingen. Het enige wat ik vooraf wist, was dat Cage de hoofdrol speelt en als onopvallende figuur in dromen van anderen voorkomt. Dit leek me voldoende om een uitermate interessante film voorgespiegeld te krijgen.

Het begint hoopvol met, jawel, een droomfragment, maar uiteindelijk ontwikkelt het verhaal zich zoals ik bijna had kunnen uittekenen. Zoals hierboven ook al opgemerkt doet de regisseur te weinig met de soms moeilijk te ontwarren scheiding tussen droom en werkelijkheid. Daar had veel meer in gezeten. Oké, het hoeft geen Lynch te zijn, maar nu was het me toch allemaal al te braaf.
Het einde vond ik dan weer wel geslaagd: Paul Matthews wilde niets liever dan alleen en slechts alleen in de droom van zijn eigen vrouw voorkomen; met of zonder vreemd Talking Heads pak. Ook mooi dat de afsluitende muziek van, jawel, David Byrne was.

In wezen verschilt een gedeelde droom nauwelijks van fake news dat ons kan maken en breken.