Challengers (2024)

Art [Mike Faist] en Patrick [Josh O’Connor] hebben net het dubbelspel junioren gewonnen bij de US Open, wanneer ze als een blok vallen voor Tashi [Zendaya], die het dames enkelspel heeft gewonnen. Dertien jaar later komen Art en Patrick tegenover elkaar te staan op een challengertoernooi. Voor beide mannen staat er meer op het spel dan de eer. Tashi moest haar carrière wegens een blessure vroegtijdig beëindigen en is Arts coach. Uitstekend geacteerd, vooral door Zendaya, maar uiteindelijk is er geen verhaal. Meer dan twee uur word je onderworpen aan geklets over tennis, gesprekken over relaties in de vorm van tennismetaforen en het heen-en-weer slaan van een balletje. Guadagnino smijt met visuele trucs (en een buitengewoon irritante soundtrack), maar kan de leegheid van het scenario niet verhullen. De climax is een potje tennis dat niet snel genoeg voorbij kan zijn, maar omdat Guadagnino de ontknoping op hemeltergende wijze weet te rekken, lijkt er geen einde aan te komen. Ik vraag me bovendien af of Guadagnino en scenarist Justin Kuritzakes ooit een tenniswedstrijd hebben gezien.

Mislukte film. Luca Guadagnino wil van alles maar daardoor werkt de film eigenlijk niet. Vaak vloekt het ene moment met het andere. De scènes op de baan zitten vol visuele ideeën die ook goed zijn uitgevoerd maar staan nogal los van de rest, net als soms de opvallende soundtrack. Lekker, maar past niet bij de rest. De film zou iets erotisch moeten hebben, maar netjes met de kleren aan. De twee mannelijke acteurs zijn nogal kleurloos en die hele driehoeksverhouding kan wel boeiend zijn maar gaat nergens leven en is op geen moment invoelbaar. Visueel nog wel fijn warm geschoten en de sfeerbeelden rond dat tenniswereldje zijn leuk, maar de film valt te vaak stil en boeit te vaak niet. 2,0*.

Een film waar meer in had gezeten. Zendaya speelt de lead als (tennis)speelbal tussen twee vrienden/rivalen. Een film over tennis, maar vooral over liefde. En zoals dat wel meer gebeurt bij sportfilms, krijgen we een opgebouwde spanning dankzij een ultieme match die hand in hand gaat met de intriges die er zich naast spelen. De muziek van Trent Reznor helpt hierbij een handje.

De romantiek valt nogal mee, maar het thrillergehalte werkt wel. Ik moest bij de opzet en de combinatie tennis/thriller even denken aan Match Point van Woody Allen. Leuk om Zendaya eens iets anders te zien doen, ook al is dit hier niet haar beste filmrol. In de film Malcolm & Marie en de serie Euphoria speelt ze een pak beter.

Challengers is een bal op de lijn en ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Echt top wordt het nooit, maar over de hele lijn is het best wel een aangename film.

Zeer sterke film.

En dat zeg ik niet heel snel.

Vervelende film, met drie vervelende karakters die na al het lege, inhoudsloze geneuzel tussendoor aan het eind alledrie de tering kunnen krijgen wat mij betreft. Onsympathiek zootje tennislijers. Guadagnino denkt vet interessant te zijn met zijn shots en score, maar met een leeg script als deze moet je van veel betere huize komen.

Te veel tennis, te weinig drama

Mijn verwachtingen betreffende Challengers waren hoog, maar helaas werden deze allesbehalve ingelost. De belangrijkste reden hiervoor is dat diepgang ontbreekt. Het scenario voelt leeg aan en er is geen sprake van een echt verhaal. Daarnaast wordt met name het personage van Zendaya nooit echt doorgrond: wat maakt dat zij zo geobsedeerd is om te winnen? In plaats hiervan krijgen we tennis te zien. Heel veel tennis.

Daarnaast begrijp ik ook niet goed waarom dit zogenaamde de heetste zomerfilm van het jaar zou moeten zijn. Ik begrijp dat de zoenscené op het bed uit de trailer deze illusie opwekt, maar een trailer is met name bedoeld om jou als kijker nieuwsgierig te maken. Het is dan ook behoorlijk teleurstellend dat dit moment meteen het hoogtepunt uit de film betreft. Al heb ik het dan nog niet gehad over Art en Patrick die ook nog even uitgebreid met elkaar lopen te zoenen. Wellicht met name bedoeld om de scène een onverwachte wending te laten nemen, maar ik vond het met name onnodig.

Wat mij ook weer terugbrengt naar de uitspraak bovenaan mijn review. Er is sprake van te veel tennis, en te weinig drama omdat het dramatische aspect nooit echt gaat leven. Hierdoor liet de film mij met name met een leeg, verveeld en slaperig gevoel naar huis liet gaan. Jammer, want ik had hier echt veel meer van verwacht.

2,0*

Sterke film. Het verhaal zit best leuk in elkaar. De uitwerking is bijzonder maar wel erg goed. De film begint wel wat stroef en als kijker moest ik even wennen aan het gepingpong in tijd. Maar op een gegeven moment kom je in een bepaalde flow en dan is het echt genieten. Een mooie mix van sport, drama, romantiek en humor. Daarnaast bevat de film een prima soundtrack en is het visueel erg genieten. Met name de tenniswedstrijden worden zeer fraai in beeld gebracht met originele beeldtechnieken. Weergaloos. Het acteerwerk is ook erg goed met een prima chemie tussen de drie hoofdrolspelers. Even inkomen maar daarna, game-set-and-match. 4.0

Ik zou het niet bepaald een hoogvlieger noemen, maar de bal valt toch net wel aan de juiste kant van het net. Challengers is een goed onderhouden pleaser geworden met de nodige drive en schwung. Vervelen heb ik me allerminst gedaan. Het is vooral de aanpak die zijn vruchten afwerpt. Het was even wennen met die constante tijdsprongen, maar dat betert wel. De montage is erg prima gedaan en zorgt ervoor dat je een coherent verhaal krijgt.

Inhoudelijk misschien nogal simpel gaande over een driehoeksverhouding waarbij je vooraf weet dat er altijd eentje het onderspit zal delven. Sport en rivaliteit staan centraal, op de court en ernaast. De soundtrack is lekker opzwepend en de actie op het terrein komt erg goed in beeld. Niet altijd, maar meestal wel. Er is tenminste de durf om ook hierin te variëren.

Bizar vond ik het wel dat ik af en toe het gevoel had dat de drie tennisspelers nauwelijks of niet bekend waren, ook amper niet naar elkaar toe. Het maakte zelfs nauwelijks indruk dat die Art al 6 GS had behaald. Challengers is meer dan een sportfilm, maar er komt wel wat tennis aan bod. De slotscène was nogal cliché, maar ja, ik vergeef het hen.

Speelse, sexy film over een driehoeksverhouding binnen de wereld van het professionele tennis. Prima cast, met vooral Zendaya beter (en mooier) dan ik haar tot nu toe heb gezien, maar de film zeurt wel een beetje te lang door en werkt toe naar een enigszins onbestendig/ onbevredigend einde. Het eerste uur is duidelijk beter dan het tweede, wat mij betreft. De energieke soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is sporadisch iets te nadrukkelijk aanwezig.

Met de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino weet je dat je geen alledaagse film te zien krijgt en het een gelaagdheid heeft die soms pas later doordringt. Zo ook met ‘Challengers’. Z’n eerste echte ‘Hollywood arthouse film’, want dat is de film. ‘Bones and All’, zijn vorige film, was te bevreemdend én naar om ook echt te scoren (ondanks de aanwezigheid van Timothy Chamalet).

De marketing van zijn 'Challengers' doet een stervehikel voor Zendaya vermoeden gecombineerd met een menage-a-trois plot maar dat is gelijk ook de twist en de slim verpakte gelaagdheid. Het is geen sensueel beladen erotisch drama, maar een portret over de rivaliteit en verhouding van twee vrienden in de wereld van tennis en hun liefde voor een vrouw die alles voor elkaar op scherp zet.

Op de pulserende soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross krijg je een vriendschap voorgeschoteld waar de homo-erotische toon van afdruipt. Niet eens subtiel! Is dat erg? Misschien voor de groep mensen met een zeker aversie.

De film springt daarnaast qua chronologie en montage heen-en-weer. Niet altijd even effectief en eigenlijk ook onnodig. Dat de vriendschap volstaat met afgunst, jaloezie, frustratie, teleurstelling en succes versus teleurstelling had gerust chronologisch gekund. Vooral qua impact, omdat juist hierdoor voorspelbaarheid continu op de loer ligt. Het personage van Zendaya , een voormalig sterspeler die door een blessure haar carrière vroegtijdig ziet stranden, speelt de ‘psychologe’ die een vriendschap uitspeelt, – en dus op scherp zet – toenadering zoekt en eigenlijk weet wie de winnaars van het duel zijn. Zendaya mag dan de ster zijn en een uitstekende rol spelen; het zijn vooral de rollen van de twee vrienden, gespeeld door Mike Faist en Josh O’Connor die goed, treffend en geloofwaardig gecast zijn.

Om niet teveel de diepte in te gaan , om zo ook ruimte voor interpretatie te laten is ‘Challengers’ sowieso een ijzersterke film. Het sausje arthouse is duidelijk, maar het heeft ook een toegankelijk en intrigerend karakter om een bredere doelgroep aan te spreken. Het jaar is nog jong, maar ‘Challengers’ kan zo maar hoog eindigen op menig eindejaarslijstje.

Goeie film over een tenniswedstrijd tussen twee spelers die voorheen beste vrienden waren. Een driehoeksverhouding die zich afspeelt binnen de tenniswereld. Onderhoudend vanwege de prima opbouw met de flashbacks. De wedstrijden zeker mooi in beeld gebracht, maar de muziek is wat te nadrukkelijk aanwezig (en daardoor afleidend).

Verschrikkelijk camerawerk en de soundtrack lijkt nergens op. Ook ontzettend onnodig erotisch en heel ongeloofwaardige love triangle.

Eigenlijk is't zo slecht dat het soms leuk werd.

Zeker kijken dus!

Een film die ik inmiddels twee keer gezien heb, wat natuurlijk al iets zegt. Er is sprake van een zeer interessante dynamiek: Zendaya's karakter dat gewoon wil winnen en dat ook voor haar partner eist. De vrienden die minder ambitieus zijn, waarbij één niet de wil heeft om in haar eis mee te gaan, terwijl de ander de wil wel heeft, maar louter om haar, niet uit eigen ambitie. En dàt is een pychologisch interessant uitgangspunt, wat gelukkig ook bevredigend uitgewerkt wordt. Het is dan ook meer een psychologische film dan een film over tennis; de sport wordt met name gebruikt als aanleiding tot het uitgangspunt.

Ook de beelden zijn sterk, met name de laatste match is interessant gefilmd. De beelden zijn extra intens wanneer Zendaya zelf tennist, mede dankzij de de stampende soundtrack van Trent Reznor, die erg ongebruikelijk aanvoelt. Voor mij veel liever een componisten als Reznor of Jonny Greenwood van Radiohead (die ook een aantal interessante scores heeft) dan componisten als Williams of Zimmer. Geen idee of het iets te maken heeft met dat ze uit de rockwereld komen, maar hun soundtracks voelen veel verrassender en dus veel interessanter aan. In ieder geval 4* voor deze film.

Vlotte en energieke film die denk ik wel in het lijstje van de interessantste films van 2024 genoemd mag worden. Van de films die ik al zag van regisseur Luca Guadagnino, vind ik dit ook zijn beste. 'Mainstream' kan je Challengers misschien niet helemaal noemen, maar het is wel heel verteerbaar allemaal, en van begin tot einde een plezier om te kijken eigenlijk. En de dynamische en steeds wisselende driehoeksverhouding die aan de basis van de film ligt, is onnoemelijk intrigerend en boeiend geschreven, geacteerd en gefilmd. De haat, liefde, passie, verlangens en jaloezie dat de drie personages voor elkaar voelen loopt heel fluïde in elkaar over en verandert van scène tot scène, ook omdat de film natuurlijk continu springt doorheen de tijd. Je blijft zo wel de hele tijd bij de les, maar het wordt nergens onduidelijk of onoverzichtelijk. Sterker, de flow van de film en wanneer bepaalde onthullingen aan bod komen, vond ik nagenoeg perfect. En wat een ritme, tempo en energie zit er in deze film! Er zijn weinig dode momenten; de opzwepende muziek draagt hier voor een heel groot deel aan bij. De soundtrack vond ik denk ik achteraf echt nog wel het sterkste element van de film. Ook de momenten waarop die wordt ingezet, vooral. Tijdens dialogen gewoon bijvoorbeeld, wat eigenlijk heel storend zou moeten zijn, maar wat werkt dat ontzettend goed hier. Heerlijk werk van Trent Reznor, componist van dienst.

De personages an sich zijn eigenlijk helemaal zo diep of boeiend niet, maar op weinig momenten stoorde me dat. Het is daardoor misschien geen hele diepgaande film, maar oppervlakkig gezien heb ik hier meer dan genoeg plezier uitgehaald. Zowel O'Connor, Faist als Zendaya mogen in ieder geval gewoon leuke typetjes neerzetten. Eerstgenoemde was m'n favoriet, maar ook wel gewoon het leukste personage om te spelen wellicht. Het tennis-aspect van de film is, voor zover ik dat kon inschatten, vrij accuraat in beeld gebracht, of zo voelt het althans aan, en daar draait het uiteindelijk om in film. Maar meer dan een tennis- of sportfilm is het natuurlijk, zoals alle films van Guadagnino, een film over liefde, lust, passie en seksualiteit in al haar maten en vormen. De combinatie van de twee, dat competitieve sportwereldje gemengd met het zwoele, zomerse, broeierige, sexy en ook competitieve liefdeswereldje, tja het werkt gewoon.

4*. Nodigt zeker ook uit tot herziening, want bovenal is het gewoon een hele vermakelijke en 'kijkbare' film. Komt denk ik ook wel in m'n top 10 van het jaar terecht, of het moet nog gek gaan lopen.

Fraai opgezette film, maar vaak raak je wel een beetje de draad kwijt.

Van Luca Guagdagnino moet ik nog een hoop films zien, maar Bones & All was voor mij al een prima inkopper die het ook moet hebben van de sfeer. De sfeer weet hij ook piekfijn en erg fraai her te gebruiken in Challengers.
Een sportfilm.

We beginnen in 2019, maar als een tennisbal worden we wel door verschillende tijdsbestekken heen geslingerd.
Alles begint met het stelletje Patrick en Tashi. (Zendaya heeft hier weer een onvergetelijke rol neergezet als een bloedmooie vrouw). Patrick neemt regelmatig deel aan de tenniswedstrijden van zijn lokale club en staat tegenover Art. Zijn oude vriend. Al snel lijkt de eerste tenniswedstrijd niet slechts om de punten te gaan.
De kracht waarmee het balletje over en weer word geslagen lijkt te zijn gevoerd door iets wat tussen deze twee heren speelt. Frustraties doen tennisrackets kapotslaan (gebeurt vaker in deze film).

Maar het begon allemaal in het jaar 2006, toen Art en Patrick nog goede vrienden waren. Patrick is een bijdehant, terwijl Art nog wel een beetje naïef overkomt. Ze zijn in hun examenjaar en houden zich al bezig met tennis. En dan volgt de ontmoeting met Tashi. Ze slaan allebei op hol.

Je weet al een beetje waar dit naartoe gaat. Concurrentie? Jaloezie? Terwijl in beginsel Tashi voor hen beiden gaat. Zelfs tot een behoorlijk zwoele en geile trio (of toch een net geen trio). Maar gaandeweg lijkt Tashi slechts een spel te spelen van welke van de twee het beste voor haar uit de verf komt.
Standaard romantiek? In beginsel zeker. Maar de opbouw, de vertelkracht en het voornamelijk subtiel houden zorgt ervoor dat niet alle romantische films slecht hoeven te zijn of in de kleffe trant hoeven te vallen.
Challengers is een romantische film, maar ergens neigt het meer naar een psychologische thriller.

De film moet het ook voornamelijk hebben van de frisse samenloop, zwoele sferen en de krachtige soundtrack van het duo Atticius Ross en Trent Reznor. De tenniswedstrijden worden hier sterk weergeven. Echter zorgt de subtiliteit er vaak voor dat je nog wel eens de draad kwijtraakt. Of is het slechts gewoon een "what you see is what you get?" Misschien toch wel...

Challengers weet hierin een geslaagde driehoeksverhouding neer te schetsen en is de verzorgde, frisse en sfeervolle uitwerking hierbij het piekfijne visitekaartje. Nergens wordt het saai. Soms dan wel net iets te warrig, maar geslaagd is het zeker.

De Italiaanse regisseur lijkt de smaak te pakken te hebben, want in hetzelfde jaar komt hij nog met een historische film en wil hij ook nog een reboot op American Psycho maken.

4,0*

Niet zo onder de indruk van deze romantische speelfilm met als thema een combinatie tennis en

driehoeksverhouding. Mijn vrouw kon de film al helemaal niet smaken gezien het ook een sportfilm is met veel oog voor tennis wat haar interesse al helemaal niet is. Nochtans worden de tennismatchen en trainingen zeer goed weergegeven met prachtige shots, slow motion scènes in combinatie met een uitstekende soundtrack. Sowieso de kracht van deze film. Het acteerwerk is goed met vooral Zendaya die een uitstekende performance hier weet weer te geven. Nochtans een actrice die nog niet echt wist te overtuigen in vorige films. De twee mannelijke hoofdrolspelers spelen hun rollen ook prima. Maar waar loopt het dan mis bij deze film? Tja, het verloop van het verhaal is een beetje chaotisch gezien de flashbacks , de handelingen en bedoelingen van de personages. Het wist mij op geen enkel moment te raken en het romantische aspect is afwezig. Maar wat de film zeker geen goed doet, is het abrupte, onbevredigend slot waar je als kijker ook geen vat op krijgt. Ja, speculeren kan je altijd. 6/10

Challengers kon me qua verhaal en invulling niet echt boeien. Verhaaltechnisch is het echt minimaal en het acteerwerk was mijns inziens ook tegen het randje. Wat er dan overblijft is...

Een erg dun verhaal, en dat duurt dan 131 minuten. Er zitten op zich wel wat leuke beelden in, maar de stijl is onevenwichtig, en ten dienste van het narratief is het ook al niet - het voornaamste motief lijkt meer om de speelduur op te rekken, maar die was toch al zeker een uur te lang. Hetzelfde probleem met de soundtrack - er zit geen lijn in, en wat er uit komt komt niet op het moment dat het iets toevoegt.

Even droef is het met de cast al. Zendaya is absoluut niet op haar plaats, ze overtuigt op geen moment, en met de pruiken die ze op krijgt ziet ze er al niet eens overtuigend uit. Jammer, ze kan zoveel beter dan dit prutwerk. Net als Faist en O’Connor wellicht beter kunnen - ook niet op hun plek in deze film, zoveel is wel duidelijk.

Een van de reviews op imdb die me aansprak heeft als titel ‘Only works for fans of Zendaya’. Maar als je je daar onder schaart, dan moet je deze film eigenlijk juist overslaan. Zonde van je tijd, en grote kans dat je het even teleurstellend vindt als ik.

Heel fijn. Ik vond zowel de vorige (Bones and All) als de volgende film (Queer, gezien in Venetië) goed maar een beetje uit evenwicht. Hier is het wel evenwichtig. We krijgen een sportfilm die de grootste cliche's kan vermijden en dat verrassend overtuigend koppelt aan een verhaal over een driehoeksverhouding en volwassen worden. De dynamiek tussen de drie blijft constant boeiend en de psychologie van de film is erg overtuigend.

Ik vond ale drie de hoofdacteurs overtuigend maar met name Zendaya een openbaring. Ik zou van haar nog weleens een rol willen zien waarin ze totaal tegen haar type in gecast is voor ik een definitief oordeel heb. Ook erg geslaagd is de visuele bravoure van Guadagnino en de muziek van Trent Reznor die inmiddels wel een gevestigde naam is in de filmwereld. Als je dat in de jaren '90 gezegd had was je voor gek verklaard.

Vind Guadagnino altijd op zijn minst goed. In 2025 heb ik de lange films gepland die ik nog niet zag (en dat zijn zijn twee remakes: A Bigger Splash en Suspiria bij).

Goed en origineel verhaal met heel erg veel zweet, tijdsprongen, en vrij irritante technomuziek dat op de meest willekeurige momenten leek in te zetten. Als je een film over tennis verwacht kom je bedrogen uit, daar gaat de film niet over maar is slechts het decor van een ander spel dat met seksualiteit wordt gespeeld, waarbij tergend langzaam naar het echte relevante matchpoint gewerkt wordt.

Ik ben totaal geen tennis-mens. Wel ben ik een Josh O'Connor/Zendaya/Mike Faist-sexytime mens...

Challengers beloofde een spannende, seksueel getinte dramedy te zijn met een driehoeksverhouding om u tegen te zeggen. Die belofte maakt de film maar gedeeltelijk waar want het blijft allemaal net iets te braaf om echt baanbrekend te zijn.

Het duurt me ook allemaal wat te lang om mijn aandacht ten volle te behouden. Er had gemakkelijk een dik half uur van de speelduur kunnen geschrapt worden. Ik betrapte me ook op het feit dat de hele driehoeksaffaire me niet hard kon boeien. Ik had het snediger verwacht.

Luca Guadagnino bewijst dat hij een competente regisseur is, met inventieve camerabewegingen en een soundtrack om u tegen te zeggen. Jammer dat het verhaal net wat te eentonig bleef. De acteerprestaties van Zendaya, O'Connor en Faist zijn wel zeer goed, dat wel.

3*

Love it or hate it. Dertien jaar eerder, zes jaar later, negen maanden eerder... zelden zo'n storende non lineaire vertelling gezien.

Als sportfilm weinig boeiend. De tennisscènes zijn telkens vrij kort en worden abrupt onderbroken waardoor er geen spanning in zit. Soms wel knap hoe het balletje recht op de camera afkomt. De tennis is in de film een geleider voor allerlei complexe emoties binnen een liefdesdriehoek. Enfin veel liefde was er niet tussen het trio. Het personage Tashi : een 'cock teaser' die twee mannen manipuleert en eigenlijk van geen enkel van beiden houdt. Haar enige doel is om hen tegen elkaar op te zetten in de tennis (denk ik toch). Voor brandend en erotisch moet je niet echt bij Zendaya zijn. Persoonlijk had ik hier liever Margot Robbie gezien bijvoorbeeld. Dan die twee vrienden die rivalen worden in de liefde. Vond ik ook maar twee oppervlakkige sufkoppen.

Er is veel waar ik me aan stoorde, maar er zijn ook zaken die wel in goede aarde vielen. De pompende soundtrack, het camerawerk dat vaak buiten de lijntjes ging en een best verfrissende en speciale benadering voor een sportfilm. Ik las onlangs "veel style maar weinig substance" en ik sluit me daarbij aan. Het idee is goed maar het werkt niet naar behoren.