How to Have Sex (2023)

Vond het maar matig, maar aan de reacties die ik kon opvangen uit de zaal sta ik hier eerder alleen in.

De premisse van de film is natuurlijk erg boeiend - wanneer is er consent en wanneer niet? In de film wordt het al vrij snel duidelijk dat die er voor de jonge Zara niet was.

Regisseur Molly Manning Walker laat het na om echt een boeiende dialoog op te starten over het thema. Ze zoekt de grijze zones de facto weinig op en slaagt er mijn inziens te weinig in om haar thema voldoende uit te diepen. Dat de personages zelf ook op de oppervlakte blijven - we krijgen enkel de oncomfortabele gelaatsuitdrukkingen - is misschien een statement om te vertellen dat dergelijke ervaringen nog te veel in taboesfeer zitten of als normaal beschouwd worden, maar maakt het er eigenlijk niet interessanter op.

Walker gebruikt in haar inleiding veel tijd om de context te scheppen: het feestgedruis louter als facade van een ongemakkelijke coming-of-age en een zoekende generatie (gelijkaardig zagen we al in Spring Breakers), maar dat komt niet altijd goed uit de verf. Verder moet ik zeggen dat ik de personages niet heel gelaagd vond en globaal gezien ook niet altijd even sterk geacteerd.

How to Have Sex is op geen enkel vlak dramatisch, maar leg je verwachtingen niet te hoog.

Subtiel uitgewerkte film over drie vriendinnen, op zoek naar hun eerste seksuele ervaring, op feestbestemming Malia aan de noordkust van Kreta. Vooral qua sfeer bijzonder goed getroffen en duidelijk een zeer persoonlijk project van regisseuse Molly Manning Walker. Mia McKenna-Bruce is uitstekend in de hoofdrol en weet de ongemakkelijke en schrijnende onderliggende thematiek van de film op ingetogen wijze over te brengen. Ook indrukwekkend hoe het aanvankelijke lawaai en drukte steeds meer naar de achtergrond verdwijnt, waarna de film op bijna verstilde wijze eindigt.

Ongemakkelijke film over een tiener, die met haar vriendinnen op vakantie gaat naar een “techno-paradijs” op Kreta om haar maagdelijkheid te verliezen. Dat resulteert in een choquerende desillusie voor haar. Ergerlijk dat die jongemannen daar steeds mee wegkomen. Prima regiedebuut van Molly Manning Walker met een bedachtzame, ingetogen hoofdrol van Mia McKenna-Bruce.

Drie Britse tienermeisjes op vakantie. Klinkt als de verfilming van een ouderwets en braaf meisjesboek, waarin drie meisjes veel plezier maken, een spannend avontuur beleven en een schat ontdekken. Hm, ik schrijf het op en bedoel iets anders, maar lees eigenlijk exact waar de film over gaat, maar dan op een niet-brave manier. De meisjes in deze film zuipen, kotsen, gaan nightclubbing en hebben seks. Ze hebben gewoon een typische tienervakantie.

Behalve het tonen van beelden van feestende tieners, probeert de film iets meer te bieden aan de toeschouwer. Onder de wild feestende oppervlakte zijn de dingen wat minder ontspannend en minder leuk. Onder het feestgedruis hangt een sfeer die wat dreigend en katerig aanvoelt. Het blijft bij die veelbelovende aanzetjes, want de stereotiepe vormgeving van de karakters en de eendimensionale gang van het verhaal voorkomen dat dreiging en katerigheid diepzinnig worden uitgewerkt. Wat onderlinge onenigheid, wat vervelende ervaringen en wat oppervlakkige psychologische analyses zijn nauwelijks interessant en onderscheiden zich amper van de feestelijke brij waarin ze zijn ingebed.

How to Have Sex is visueel best ok. Het acteerwerk is niet onaardig. Hier en daar een leuk dialoogje of gebeurtenisje. In het algemeen stellen het verhaal, de invulling van de personages en de uitwerking van de onderliggende thematiek echter nogal teleur.

Natuurlijk is ‘How to have sex’ een film over het hete hangijzer ‘sexual consent’. Betekent de afwezigheid van een uitdrukkelijke weigering zoveel als toestemming? Zeer zeker niet. Toch kan, in een context die het opschorten van de gebruikelijke grenzen van het fatsoen fêteert, een dergelijke indruk ontstaan. Dat levert een verkrachting zonder dader. Een slachtoffer met een pleger die geen idee heeft van zijn misdaad. Over tragiek gesproken...

Ontluisterd is hoe Molly Manning Walker niet alleen toewerkt naar de ontmaagding van de protagoniste, en de ellendige nasleep van die nare ervaring, maar bovenal een volledige feestcultus onder de loep neemt. Natuurlijk zijn de karakters vlak, gaan de gesprekken nergens over en lijkt er nauwelijks een narratief te zijn. Wat getoond wordt, is de implosie van de beschaving: openbaar dronkenschap als heilig ritueel, obligate intimiteit gespeend van hartstochtelijke betekenis, zich opmaken om te dansen in een intellectueel vacuüm, ... : afgekapseld van de wereld, op een godvergeten eiland, voltrekt zich week na week het failliet van de feestende mens, die helemaal geen reden meer heeft om te feesten.

Niet voor niets toont Manning Walker de ravage na een nachtje trippen, laat ze de toeschouwer voelen dat de vriendschappen helemaal nergens op gebaseerd zijn en dat de jongeren allemaal een masker opzetten – stuk voor stuk voorwendend het dionysische theater als norm te aanvaarden. Dit werkt op alle fronten vernietigend: het betekent het einde van elke amicale notie, de teloorgang van jeugd en onschuld, een litteken voor de rest van het leven...

Aan alle ouders die menen dat ze hun tieners de vrijheid moeten laten om partyreizen te ondernemen omdat dat nu eenmaal is wat hun kinderen “graag doen”: het is een holle maskerade, een maatschappelijk exces – dat hebben pubers in alle tijden altijd gezocht – waarvan de littekens nimmer zullen verdwijnen.

‘How to have sex’ is een portret van primitiviteit en lelijkheid in haar meest hartroerende vorm, met name vertolkt door een lijf en een gezicht dat engelachtige zuiverheid ademt: Mia McKenna-Bruce wordt een wandelende contradictie in de apocalyps die ze over zichzelf en haar realiteit afroept, geheel onvrijwillig… Amen!

3,25*

Best een tegenvaller hier. Ik heb dan ook met een zekere weerzin gekeken naar dit. Feesten en plezier maken is één ding, maar dat comazuipen, drugs nemen, kotsen en heen en weer neuken, nouja, ik vind het vrij verderfelijk. Maar ik word oud wellicht, maar als ouder zie ik mijn kind dit toch liever niet doen. Of het er zo echt aan toe gaat in die oorden, ik weet het niet, maar ik zag op TV toch al dergelijke reportages of docu´s passeren.

Inhoudelijk dan. Als ik het me goed herinner twee heikele fases. De eerste vond ik niet echt over de schreef gaan. Tuurlijk is die gast uit op seks. Waarom ga je anders alleen met hem naar het strand? Vooral de plons in de zee weigerde ze, nadien was ze vrij gewillig vond ik. En haar gevoel achteraf was er één van spijt, het was een tegenvaller. Het was geen gevoel van "ik ben hier aangerand".

De scène in bed gaat toch wat verder. Puur uit emotionele redenen heeft ze de kracht niet om haar te verzetten. Maar die scène zoals ze gefilmd is, krijg je jammer genoeg niet uitgelegd aan de politie of de rechter, want fysisch geweld is niet gebruikt. Ik vind het steeds bizar. Meiden die vooraf erg stoer doen, die vriendinnen nadien ook tegen haar.

Maar ik begrijp het gevoel van Tara wel, maar het is de kat bij de melk zetten om dan de melk weg te nemen. Nogmaals, ik heb het enkel over déze film, niet over ongewenste seksuele intimidatie naar vrouwen in het algemeen.

Verder inhoudelijk matig, acteerwerk wel ok, uit de dialogen valt uiteraard weinig te halen.

How not to have sex.

De film begint als een soort kloon van Spring Breakers, maar waar Korine alleen geinteresseerd is in exploitatie kijkt Manning Walker met een ietwat liefhebbend oog naar haar onderwerp, en dat levert een veel prettigere en interessantere film op wat mij betreft. Wel een beetje op een traditionele en conservatieve manier.

Maar, wat maken we het toch moeilijk allemaal, en hoeveel moeilijker is het voor de jeugd van nu wel niet in vergelijking met de jaren-70. Denk ik tenminste, want toen was het ook allemaal veel te ingewikkeld. Zou het niet een stuk beter en prettiger zijn als we met zijn allen eens wat minder opgeklopt zouden doen over sex, en om eens mee te beginnen, er wat minder politiek er in toelaten. Enerzijds die vanuit de conservatieve hoek, waar sex tot iets héél bijzonders wordt gemaakt en abortus tot iets vréselijks, en doordat de vrouw als een economisch productiemiddel beschouwd wordt, verkrachting als de ergst denkbare misdaad. Anderzijds vanuit de progressief-feministische hoek die de vrouw op een absurd hoog voetstuk zet, het patriarchaat bestrijden wil, en waar sex alleen nog mogelijk is na een notarieel gepasseerde overeenkomt. En daarmee, hoe onwaarschijnlijk het wellicht ook lijkt, werken beide kampen samen om pubers zoals de arme Tara aan een zo onplezierig mogelijke start van haar sexuele leven te helpen. Misschien toch eens tijd voor een ander narratief. Wellicht zelfs gewoon zoiets simpels als benadrukken dat sex vooral gewoon leuk en ongedwongen moet zijn, dat het beter is met iemand die je leuk en aardig vindt en die hetzelfde over jou denkt, en dat het verder eigenlijk niet zo belangrijk is. Je redt er geen bedreigde diersoorten mee of zo tenslotte.

Buiten het wat gemakzuchtige en weinig diepgaande script vond ik het filmisch wel een geslaagd ding - de opbouw klopt, de beelden zijn fraai en in een aansprekende stijl, je wordt als kijker prettig heen en weer geslingerd in de betrokkenheid bij de karakters - die ook fraai uitgewerkt zijn hoewel ook nogal clichematig. Toch, voor een eerste film maakt Manning Walker best indruk, ik ben benieuwd waar ze hierna mee komt.

Verder lezen

De film is wat je ervan kunt verwachten: drie 16-jarige meiden gaan op vakantie dus net als hun vakantie gaat een groot deel van de film op aan zuipen, dansen, gek doen en veel praten en verlangen naar seks zonder dat er veel gebeurt. De maagd van de groep en een buurjongen vallen op elkaar, maar zij laat zich pakken door de vriend van die jongen waarna zij aldus met de verkeerde jongen een koppel vormt en haar vakantie in duigen valt maar haar levenslust keert even plots terug op grond van de vriendschap met de andere meiden die haar zullen opvangen). Dat haar humeur is verpest geeft een dissonante noot in de vrolijkheid en daarmee iets van spanning maar verder kan de film weinig boeien: de film is gebaseerd op de eigen ervaringen van de regisseuse en veel vrouwen zullen zich erin herkennen maar meer heeft de film eigenlijk niet te bieden.

In afwachting van hun examenresultaten vieren de Britse tieners Tara [Mia McKenna-Bruce] Skye [Lara Peake] en Em [Enva Lewis] vakantie in Malia, Kreta. Tijdens die vakantie trekken ze op met Badger [Shaun Thomas], Paddy [Samuel Bottomley] en Paige [Laura Ambler], met wie ze alle (negatieve) vooroordelen over Britse toeristen bevestigen. Na een nacht vol drank en gefeest in het uitgaansleven, blijkt Tara [Mia McKenna-Bruce] zich spoorloos. Wanneer ze verschijnt, blijkt dat ze niet kan herinneren wat er die nacht is gebeurd. Walker zet een authentiek beeld neer van drie vriendinnen op hun eerste gezamenlijke vakantie, inclusief de onderlinge dynamiek en toont de vulgariteit van het uitgaansleven in dit soort vakantieoorden. Hoewel er momenten van emotie zijn, blijft dit jammer genoeg aan de oppervlakte steken.

Spring Breakers met een boodschap. Maar visueel echter nergens bijzonder, noch qua fotografie noch qua sfeer (alleen die beelden in de ochtend met alle rommel op straat van de wilde nacht ervoor waren erg fijn). En de boodschap werkte voor mij als 36-jarige een pak minder. Uit interviews met de regisseur blijkt dat ze vooral een probleem ziet bij jongeren en allicht werkt het voor hen beter, om na te gaan wat toestemming is. En dat een ja niet altijd een ja is. Maar zeker op latere leeftijd en als je je er al veel in hebt verdiept dan is dit allemaal niet zo schokkend. Jammer ook dat die verkrachting op het eind er in zat, nu was het half half. Er zitten nu twee uitersten in. Een verkrachting (daar valt niet eens over te twijfelen) en sex met toestemming (die jongen vroeg het meermaals, zij zei ondubbelzinnig ja* ) maar met een negatieve ervaring. Over dat eerste valt een boeiende film te maken, over dat tweede ook. Nu lijkt de regisseur te veel erin te willen stoppen en zien we vooral beelden van feestende jongeren en is er voor die boodschap (of ja, welke boodschap want een nare ervaring en verkrachting worden nu op een hoop gegooid) en de verwerking te weinig tijd. 2,5*.

*allicht moet je aanvoelen dat die ja met twijfel/na meerdere malen vragen eigenlijk een nee is maar waarschijnlijk zijn ze dronken dus dat is lastig aan te voelen lijkt me. Een ongelukkige keuze eigenlijk van de makers om dit thema in zo'n atmosfeer af te laten spelen. En allicht was zij er niet klaar voor maar dacht ze dat wel te willen zijn. Maar ook dat komt niet echt duidelijk naar voren, ook omdat men de verwerking maar laat voor wat het is. Ze gaan juichend weer huis. Woohoo. Onduidelijk voor mij.

Uitstekende film over drie vriendinnen die naar een zonnig oord op vakantie gaan om te feesten. Het eerste gedeelte is non-stop feesten en zuipen. Maar de toon van de film verandert op een gegeven moment en wordt steeds indringender. De onderlinge verhoudingen tussen de personages is goed neergezet. De camera blijft dicht op de huid van Mia McKenna-Bruce en zij zet dan ook een uitstekende rol neer.

Yes? Yes!

De situatie is moeilijk te beoordelen en ik denk dat dat ook de bedoeling is geweest van de film.

Maar in de filmwereld merk je, zoals ik bij Barbarian al eens heb verteld, hoe een tijd in een halfslag kan veranderen.
Ineens ga je anders naar situaties in oudere films, (nog tot 2016, de pre-metootijdperk) te kijken of voel je je erdoor gedwongen. En hoeveel intimidatie, grensoverschrijdend gedrag en onvrijwillige seks zou er volgens het moderne boekje dan niet plaatsgevonden hebben, terwijl we er destijds nog onze neuzen voor ophaalden? Of het zelfs nog verheerlijkt werd.

Het is dus niet de bedoeling om How to Have Sex als een feestelijke film te zien, terwijl ik het wel neig te doen.
Vanaf de zijlijn dan. Ik heb dit soort feesten nooit meegemaakt en soms stel ik me wel eens de vraag: Heb ik niet iets gemist? Gewoon... Lekker loskomen van de moralistische sleur waar je als tiener in zowel je omgeving als schoolleven mee te maken krijgt; zeker naarmate we dieper in de 21ste eeuw zitten en minderjarigen nu wel helemaal uitgeknepen en geframed lijken te worden vanuit het onherstelbare bewind van de puinhopen en betuttelingen van de babyboomers.
Zoals blurp194 het zo mooi verwoorde.

Maar... als ik dan toch deel had mogen nemen, dan zou Padger de enige jongeman zijn waar ik een voorbeeld aan zou nemen. Uiteindelijk toch wel de jongen met enig verstand.

Want je neemt er als kijker bijna deel aan. Drie eindexamenleerlingen zijn gearriveerd aan de kust van Kreta en leggen elkaar de druk op om eenieders maagdelijkheid te verliezen. De druk is een doorn in het oog tussen het bruisende en dynamische gefeest in. Heerlijke realistische scenes die bijna mee te voelen en te ruiken zijn.
De zon, strand, de vloeiende drank, de chloor, de zweterige katers die je op die leeftijd zo weer weg kan denken om stug door te gaan. Ik zou zeggen... meiden ga lekker jullie gang. En dat seksuele experimenteren? Dat hoort er toch gewoon bij? Zeer zeker. Doe lekker gek door een blik bier in je zwembroekband leeg te gieten in een mond van een meid en zeker dat moment waarbij je door vijf meiden gestimuleerd wordt om een stijve te krijgen.
Joh, decennia later lach je er nog steeds om. Niemand die zijn of haar smartphone pakt om het nota bene de wereld in te kwakken via bepaalde media. Dat is wel een ding wat Generatie Z wel zijn grenzen in trekt.

Maar... de crux staat wel op de loer, want hoe feestelijk en vet dit allemaal wel niet mag zijn; er is wel opvallend veel dwang en druk van zij met de grootste mond als het gaat om een gelegenheid die je, zeker voor de eerste keer, iets zorgvuldiger zou willen laten verlopen of echt wilt af laten hangen van de situatie en zeker de persoon met wie je het doet. En zo veranderd wel de sfeer van zo'n feest. Het is geen gekke gezelschap, het is hiërarchie.
Het is gebruiken en gebruikt worden. Het is net dat ene beetje viezigheid dat zou moeten ontbreken om er uiteindelijk echt iets onvergetelijks van te maken.

Waar Skye en Em zich laten onderdompelen begint Tara anders over de situatie te denken. Hoe moet je als kijker die ontmaagding inschatten? In principe iets wat toch vaker gebeurd als er alcohol in het spel komt? Die jongeman was ondanks zijn drift nog wel zo netjes om twee keer te vragen of het wel oké was.
Dan veranderd de sfeer ter plekke. Het feestgedruis en zijn housedeunen verzwelgen in een dempende vorm van stilte en een knijpende roes lijkt voelbaar te zijn. Maar hoe Tara met de situatie omgaat mag je als kijker invullen.
Was het een overdonderende ervaring? Was het toch niet de juiste jongen? En ja, spijt...

Naar mijn mening is achteraf spijt hebben geen verkrachting, zoals we het wel maar al te graag in de wet willen hebben. Je bent immers geen twaalf meer en uiteindelijk moet je toch ook zelf verantwoordelijkheid nemen als je er eerst zo over loopt te pochen en jezelf zo laat wijs maken. Anders wordt seks straks wel een zo goed als onmogelijk ding, zal het een uitstervend en dystopisch vooruitzicht en uiteindelijk een mijnenveld worden.
Daarom ben ik ook van mening dat de consentwet, die straks ingaat, rammelt aan alle kanten en daarom opnieuw nagekeken en bestudeerd moet worden.
Anders wordt het natuurlijk wel tijdens die scene waar Tara slaapt. Een vorm dat eigenlijk ook vaak is weggekeken en nu pas aandacht krijgt.

Wat tegenstrijdig is is de laatste seconde van de film. Ineens lijken de gebeurtenissen totaal geen probleem meer te zijn. What stays on Kreta, stays on Kreta!

Een bijzondere trip die je meevoert en mee laat beleven. In principe ook goed bespreekmateriaal op scholen. Mocht je dan na je eindexamen op vakantie gaan? Wees selectief, weet waaraan je begint, en... als je aan seks begint, zorg dat dat ook echt iets moois, en zeker iets oorspronkelijks wordt. De rest van de invulling is voor jou.

4,5*

Ik vind dit een film die prima in elkaar zit, omdat die vrij goed aantoont hoe dun de grens tussen betekenisvolle en betekenisloze seks wel kan zijn - en hoe de maatschappij (met bij uitstek zo'n zon-zee-zuip vakantie als uitvergrote context) eerder aanstuurt op het tweede.
In die zin een goed gekozen titel trouwens

Centraal staat het onvermogen tot communicatie en zich kwetsbaar durven opstellen - ergens nogal logisch gezien de prille leeftijden van de protagonisten. Waardoor de vriendinnen, maar ook de vrienden, zich eerder concurrentieel gedragen ipv elkaar te steunen. Wat is er mis met gewoon te zeggen: "ik vind die leuk, dus jij moet je pijlen op de andere richten?" Wel, dan stel je je kwetsbaar op, terwijl het voor deze jeugd net moet gaan om vertier, no strings attached, je amuseren, kwantiteit boven kwaliteit, enz.
En finaal speelt ook het toeval z'n rol (of werkt de omgeving romance/connectie tegen), want de eerste kus tussen Taz en Badger wordt nét doorkruist door een toeter die weer zo'n verschrikkelijk geseksualiseerd drank spelletje aankondigt. En daarmee valt het kwartje de verkeerde kant op, en krijgen we een heel andere uitkomst van de vakantie en de film.
Best realistisch voor die levensfase, dat je vaak misloopt wat je echt wil. De emoties die daarmee gepaard gaan (ook bij Badger) laat de film goed voelen. Ook het feit dat haar vriendinnen haar (onduidelijke) signalen niet weten op te pikken (de ene jaloers, de andere met zichzelf bezig - de drank en katers helpen ook niet), is geloofwaardig.

De film heeft ook iets te zeggen over consent, al slaagt die daar iets minder in. Want wat is de functie van de tweede keer seks, de verkrachting? Ik lees hier dat andere kijkers zich hieraan stoorden omdat die de ambiguïteit van ervoor wat ervoor gebeurde onderuit haalt. Dat klopt idd, maar wat de twee keren seks met elkaar verenigt is het onvermogen van Taz om aan te geven wat zij wil, de kunde om nee te zeggen (opnieuw niet onbegrijpelijk op die leeftijd). Want daar slaagt ze, verward als ze is, de tweede keer óók niet in, ze wordt 'gered' doordat anderen binnenvallen. Eigenlijk hoort ze dit toch te willen, lijkt ze te denken? Haar vriendinnen sturen toch aan op een tweede keer seks?

Wat ik dan wel weer mooi vind, is hoe de cineaste laat zien dat zelfs in die hersenloze setting van een feestvakantie er toch ook nog voor elkaar gezorgd wordt. Bv. na het strand, wanneer Taz een nieuw groepje mensen leert kennen en je even denkt dat het helemaal fout gaat gaan, maar net het tegendeel blijkt waar te zijn. Ook Badger toont dat - itt wat z'n uiterlijk zou suggereren - hij zorg in zich heeft.

Visueel kon het misschien hier en daar nog net een tikkeltje sterker, maar inhoudelijk zat het dus wel snor voor mij.

Echt een 3 sterren film. Redelijk. Vooral in het begin snel en alles wat jongeren zouden willen doen. Vanaf de scène waar haar Badger door anderen dames en public bevredigt wordt begin de dwaling en begint de morgen voor haar met een dubbele kater.

Daarna speelt de film zich op een ander rustiger niveau af.

Losgaan vanuit je hoofd is met alle mentale problemen, waarbij het lichaam nog lang niet aankan wat het hoofd allemaal wil. Emotional dispair gekoppeld aan gebrek aan ware communicatie. Bruce laat redelijk acteerwerk zien als I'm a big big girl, doch sociaal emotioneel verkracht ze bijna zichzelf. De 2 guys Bottomley, haantje en Thomas, de integere spelen goede tegenpolen. Les voor zowel man als vrouw...geef jezelf niet zomaar weg en blijf communiceren.

Eigenlijk heel toevallig bij deze film uitgekomen. Na het kijken van een serie was deze film een paar minuten bezig op tv. Door het aangrijpende thema, de feestvierende jongeren, mooi kleurgebruik en goed camerawerk word je in de film en het verhaal meegezogen waarbij kernwoorden nieuwsgierigheid en verbijstering voorbij komen. Daarbij goed spel van de jonge cast waardoor de kracht van het verhaal blijft behouden. Geen leuke film, maar wel bijzonder interessant om te volgen gezien de handelingen van de verschillende personages. 6,5/10