Sweet Dreams (2023)

Vanaf 28 september 2023 in de bioscoop (Gusto Entertainment)

Ena Sendijarevic over Sweet Dreams - Filmkrant

First Look At Dutch Colonial Satire ‘Sweet Dreams’ - Deadline

Nog geen poster?

Renée Soutendijk wint prijs voor beste acteerprestatie op filmfestival Locarno | NU.nl

Jawel, bij deze!

Jammer dat er nog geen trailer is.

Er is inmiddels wel een teaser te zien.

Vandaag is de trailer geplaatst.

eapjtroost

Bedankt. Ik heb 'm gisteren hier geplaatst.

Nederland kiest voor Sweet Dreams met Renée Soutendijk als Oscar-inzending | NU.nl

trailer ziet er goed uit !

Ik heb van Ena Sendijarevic haar shorts Reizigers in de Nacht (2013) en Import (2016) gezien, maar haar belangrijkste werk Take Me Somewhere Nice (2019) nog niet. Sweet Dreams ziet erg goed uit, beetje alsof Lanthimos en van Warmerdam een kindje hebben gemaakt?

Soutendijk lijkt een geweldige rol te spelen, en ik ga deze zeker zien gezien mijn interesse in kolonialisme. Maar Oscars? Ik zie het niet gebeuren.

iemand anders wel?

Ik kan me wel een Oscar voorstellen. Al is het minder Van Warmerdam dan je zou willen. Het absurdisme wel, maar het mist net de humor en feeling met de karakters. Morgen zal ik een recensie schrijven.

Het is de Nederlandse Oscarzending van het jaar en ik zag de voorpremière in Eindhoven, maar is het wat? Ik zelf was de laatste jaren een beetje teleurgesteld in de Nederlandse film. En als deze film meer Verhoeven en Van Warmerdam had gehad dan was dit een dijk van een film, maar het heeft geen actie, seks (alleen buiten beeld) en humor al helemaal niet. Het is een drama pur sang. Is dat goed of slecht? De beelden zijn prachtig, de acteurs zijn formidabel, maar ik kreeg nergens een karakter waar ik maar iets voor voelde. Er was geen glimlach of treurnis bij me en dat wil ik ergens wel. Ik wil karakters waarvan ik ga schreeuwen in mezelf of stil wegduik, hardop huil. Het raakte me niet en toch fascineert het mij. Dat alleen al kan door de juiste toon en muziek te kiezen. Niet voor niets koos Nederland de fietstocht uit Turks Fruit als beste filmscène uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Maar regisseur Ena Sendijarević had deze film voor ogen. Een museumstuk waarin Nederland – Indië de hoofdrol heeft bij alle karakters in een film rondom 1900. En afscheid nemen van die periode ook tragisch en moeilijk kan zijn. Het is namelijk de erfenis van vroeger. En vroeger draag je bij jou. Ik breng dit filosofisch, maar ook de film praat in bijna Twin Peaks achtige dialogen.

Ik vraag me af wat als er een fraaie soundtrack aan was toegevoegd, zoals Sofia Coppola deed bij Marie Antoinette? Ik had meer spice willen hebben als een heerlijk Indisch gerecht, maar hoe prachtig is het om Peter Faber, Renée Soutendijk en ook al die andere jonge acteurs op het witte doek te zien. Nou ja, Renée won al de prijs voor beste actrice met deze film in Locarno. En ooit was ze in verschillende rollen te zien van Verhoeven films, zoals Spetters en De vierde man. Dat lef is nu net wat ik mis. Vond ik het dan wel een goede film? Ja. Volmondig ja. Anders, stilistisch en droog, maar heel goed over nagedacht. En misschien moeten we soms alles vergeten en er niet over nadenken. Laat het maar over je heen komen. Kent u dat gevoel? Ik geef de film vier sterren en ben benieuwd naar de Gouden Kalveren.

Indonesië, rond 1900. De toekomst van een suikerplantage komt in gevaar wanneer de Nederlandse eigenaar [Hans Dagelet] plotseling overlijdt. Hij blijkt de plantage niet aan zijn vrouw Agathe [Renée Soutendijk] of zijn zoon Cornelis [Florian Myjer] na te laten, maar aan de onwettige zoon [Rio Kaj den Haas] dat hij kreeg van zijn huisslaaf en maîtresse Siti [Hayati Azis]. Agathe zit in zak en as, Cornelis komt met zijn hoogzwangere vrouw [Lisa Zweerman] orde op zaken stellen om er toch nog een slaatje uit te slaan. Dat lijkt misschien de basis voor een interessant steekspel, maar Sendijarevic lijkt vooral geïnteresseerd in wat zij ziet als een revisionistische kijk op het koloniale verleden van Nederland. Revisionistisch, omdat ze het verhaal vertelt vanuit het perspectief van de vrouwen. Subtiel is het niet, wel buitengewoon (en bij vlagen tenenkrommend) melodramatisch.

Ben erg benieuwd naar deze film, ziet er goed uit. Toch heb ik bij de trailer wel een sterk "Alex van Warmerdam meets De Stille Kracht"-gevoel.

Sweet Dreams met Renée Soutendijk evenaart recordaantal Gouden Kalveren van Brimstone - ad.nl

Gouden Kalf voor Beste Film - Youtube

Ik ben geweest. Heb het helemaal uitgezeten.

Ja, u leest het goed. Uitgezeten.

Het voelde nog net niet als straf.

Geen aanrader dus, wat mij betreft. Een handel in topzware beelden, beladen met diepe symboliek. Een film die blijkbaar veel wil vertellen, maar op mij geen enkele indruk wist te maken. Er ontbraken voor mij de nodige specerijen. Wat overbleef was een hele flauwe maaltijd.

Mijn verwachtingen waren laag want de vorige film van de regisseur, Take Me Somewhere Nice (Film, 2019), vond ik maar zozo en de kritieken suggereerden dat deze film aan hetzelfde euvel lijdt, namelijk mooie beelden maar geen boeiend verhaal. En alhoewel de films inderdaad vergelijkbaar zijn qua esthetiek, licht absurdisme, snedige one-liners of dialoogjes en zelfs de thematiek van cultuurbotsing, werkte het bij deze film allemaal wel voor me en is ook het verhaal boeiend: de esthetiek is adembenemend (elk shot lijkt opgezet als een schilderij, veelal in een impressionistische of magisch realistische stijl), de oneliners zijn prikkelend (veelal paradoxaal zoals “ook als je er nooit bent geweest kun je er wel vandaan komen” of “als iedereen aan zichzelf denkt, wordt aan iedereen gedacht”) en de thematiek van cultuurbotsing levert een boeiend verhaal omdat de film het kantelpunt toont van de koloniale tijd naar een Indonesische bevolking die in opstand komt (met de onvermijdelijke Heart of Darkness-thematiek dat de kolonisten zogenaamd beschaving brengen maar in werkelijkheid de bevolking barbaars onderdrukken – niet de inheemsen maar de kolonisten zijn de echte beesten – ook al is de mentaliteitsverandering al merkbaar zelfs als die nog vaak in goede bedoelingen blijft steken: Multituli’s Max Havelaar is nota bene al vele decennia oud) en focust op een paar individuen die verscheurd worden doordat ze in beide werelden leven en daardoor in geen van beide wereld echt thuishoren, waardoor het ongewis is hoe het met hen en daarmee met het hele landgoed afloopt want de patriarch heeft alles nagelaten aan het halfbloedkind dat hij bij z’n Indonesische njai (inheemse huishoudster die ook met de meester slaapt) heeft verwekt (en dat wellicht de nieuwe mens is van de toekomst). Het verval van het kolonialisme wordt ook symbolisch fraai weergegeven zoals met de lijkengeur in het koloniale huis na het overlijden van de patriarch; de film heeft misschien geen originele thematiek maar zit vol originele vondsten (zoals de zelfmoord van de matriarch); zelfs de muziek en geluiden die onder de indringende beelden zijn gemonteerd zijn goed gekozen en versterken het dramatische of onheilspellende effect van de film.

De film is aldus een klein Nederlands meesterwerk en ofschoon hij wel geen Oscar zal winnen, is de film een waardige inzender want bijkans on-Nederlands goed.

Het strakke scenario (zie bijvoorbeeld hoe de begin- en eindscène elkaar spiegelen) is strak verfilmd in hermetisch afgesloten kaders (die alleen bij de buitenopnamen wat vreemd overkomen). De film balanceert stijlvol op de balk van realisme en absurdisme zonder aan geloofwaardigheid in te boeten.

En hij gaat ook nog eens ergens over.

Qua geluid inderdaad onnederlands; goed te verstaan notabene! Qua het visuele aspect behoorlijk genietbaar. Maar scenarisch, qua screenplay en regiekeuzes qua acteren vond ik het typisch Nederlands brak en gekunsteld. Blegh, terwijl dat geforceerde in het acteren best nog grotendeels stijlkeuze kan/zal zijn geweest, in scenario duidelijk niet; het verhaal wordt vrijwel enkel in woorden verteld ipv met beelden. Beelden, gebeurtenissen, zonder woordelijke begeleiding zijn vrijwel altijd onverklaarbaar (qua intentie, kader, consequenties etc.) De summiere beeldtaal blijft dus hermetisch en los van de lijn. Het verhaal moet van het (stijf) woordelijke komen en de (prima) beelden zijn opsmuk. Ik zie liever een sterkere synergie daarin.

Dit alles met mijn persoonlijke beperkingen qua begripsvermogen in achting nemend natuurlijk Kan allemaal aan mij liggen.

Licht absurde film die me qua scènes en camera standpunten af en toe aan het werk van Roy Andersson deed denken (Songs from the seconds floor). Ik weet nog niet zo goed wat ik er van vindt...

Andersson kwam ook bij me op als referentiekader. Maar ook elementen van de Stille Kracht komen veelvuldig terug. Ik vond het een sterke film, mooie beelden en vooral Lisa Zweerman is erg goed. Ik vraag me wel of de film veel bezoekers gaat trekken, omdat het qua genre een aparte eend in de bijt is.

mij dit de film denken aan verhalen van gabriel garcia marquez

dat magisch-realisme.

de film is hyper gestileerd, heel knap gemaakt.

het verhaal vond ik wat minder uit de verf komen.

Dit deed denken aan Van Warmerdam ja, maar op alle vlakken wel duidelijk minder. Vooral op het stuk zwarte humor komt deze film tekort, vooral door de matige acteurs. Soutendijk gaat nog wel, dat jonge stel neigt naar het lachwekkend slechte. Visueel aardig maar ook nergens echt boeiend. Pas tegen het eind met een dromerige dans wordt het zowaar interessant. Jammer ook van dat smalle filmformaat, sowieso een ziekte in arthouse de laatste twee jaar. Al met al geen echte film, eerder een soort toneelmatig stuk dat daarmee niet inlevend is en op hetgeen het moet zijn niet overtuigt of zelfs maar leuk of boeiend is. 1,5*.

Nu in Nederland te zien op Prime Video.

Uitstekende film waarin de Nederlandse eigenaar van een suikerplantage in Indonesië overlijdt. De film speelt zich af tijdens het Nederlandse kolonialisme. Redelijk stijlvol en vooral strak in beeld gebracht, heeft de film een wat afwijkende sfeer. De onderlinge spanningen tussen de personages wordt goed neergezet en de bijtende humor hier en daar werkt prima. Een kleine 4.0 sterren.

Ben het helemaal met Macguffin eens.

Geen aanrader integendeel, verloren tijd.

Wat een ellende zeg. Elke andere film zou ik na een kwartier hebben afgezet, maar de hoge waardering hier was genoeg reden om hem af te kijken. "het zal toch nog wel wat worden".

Niet dus.

Ik verdenk sympathie voor het Nederlands product of liefde voor Renée Soutendijk als reden voor de hoge score (op dit moment 3,5), want op basis van inhoud van de film zelf vind ik deze moeilijk te begrijpen. Vanuit diezelfde sympathie geef ik nog 1,5*, want objectief gezien zou ik deze denk ik niet geven.

Positieve noten: de setting ziet er realistisch uit; alles is niet overdreven mooi gemaakt, inclusief de acteurs.

Dat mensen gewoon hun eigen taal blijven spreken gedurende de hele film vind ik ook een pluspunt; niets zo vreemd als Russische badguys die voor het gemak van de kijker toch allemaal maar Engels gaan praten.

Gelukkig zat er ook een compleet overbodige masturbatiescene van een zwangere vrouw in*; want het blijft toch een Nederlandse film.

1,5 dus voor die moeite en als aanmoediging; om niet compleet alles in de grond te boren.

*(Dit zou ik normaal markeren als spoiler-alert, maar omdat het verder geen enkele functie in de film heeft laat ik zelfs dat achterwege.

Inmiddels bewierookte film, die hier gemengd wordt ontvangen. Film met een hoog 'Stille kracht' of 'Oeroeg'-gehalte, als iemand dat nog wat zegt. Mij deed het niet zo veel. Bordkartonnen karakters die nauwelijks uit de verf komen. Leuk dat Renée Soutendijk weer eens een rol kreeg, maar aan deze valt weinig eer te behalen. Verder zag ik een erg oud en dik geworden Hans Dagelet en een onherkenbare Peter Faber. Moest dat nou, al die oudjes?