Holly (2023)

Beschikken over heelkundige krachten, het lijkt leuk om ze te hebben, maar Holly komt er langzaam maar zeker achter dat ze zichzelf vergaloppeert. Was ze 500 jaar geleden geboren, haar pestnaam deed haar op de brandstapel belanden. Nu wordt ze geloofd voor haar daden, voornamelijk bij volwassenen dan, want bij haar leeftijdsgenoten blijft ze een outcast met weinig tot geen vrienden.

Schrijnend dat pestgedrag. Nog zieliger vond ik de restaurantscène waar ze als object wordt neergezet. Haar eigen gevoelens doen er niet meer toe. Mooi vond ik wel de ontwapende vriendschap met Bart. Wel leuk dat die af en toe grappig uit de hoek kon komen. Haha, "hoe noem je een zwarte man op de maan?" De relatie met haar moeder, zus of emotioneel labiele juf was complexer, minder onbevangen.

Het spirituele bovennatuurlijke gegeven is natuurlijk de rode draad. De film is niet verklarend en ook de omgeving stelt weinig vragen. Je gelooft het en gaat erin mee. Maar zuiver en puur zoals ze lijkt te zijn - rechtstreeks gezonden door God, als een engel - mag je er ethisch natuurlijk geen geld voor vragen. Vreemd. Ondanks enkele moeilijke momenten zeker geen zwaarmoedige bedoening zoals "Kid" of "De ander zijn geluk".

Velen zullen ongetwijfeld weinig kunnen met dit. Ik zat gelukkig wel in het verhaal en vond het best verademend. Prima rol ook van de jonge onervaren Cathalina Geeraerts!

Indrukwekkende film die meteen je aandacht trekt. Met scènes die nooit overbodig zijn, een sterke prestatie van actrice Cathalina Geraerts en wat een heerlijke muziek. Het is een warme boeiende film geworden met een mix tussen mysterie en rouwen en dat door de ogen van een puber die opgroeit in een wat gebroken gezin en worstelt met zichzelf. Het is misschien wel de beste film van Fien Troch geworden. Jammer dat het tegen het einde het spoor kwijt lijkt te zijn, al is dat op zich ook wel niet slecht. Absoluut van genoten en een film die nog blijft nazinderen.

De verlegen 15-jarige Holly [Cathaline Geeraerts] wordt op school door haar klasgenoten buitengesloten en uitgemaakt voor heks. Docent Anna [Greet Verstraete] vermoedt dat daar nog wel eens iets van waar kan zijn, onder anderen na een schoolbrand waarbij 10 leerlingen om het leven kwamen. Vlaams gesproken psychologisch drama scoort hoge ogen qua sfeer en Geeraerts is goed in de hoofdrol, maar lijdt aan een chronisch gebrek aan verhaal waardoor het zich na een sterk eerste half uur in een slakkengangetje voortbeweegt, zonder interessante wendingen of bijzondere ontdekkingen.

Aanvankelijk vermoedde ik dat de vijfde film van Fien Troch, waaraan ze zeven jaar werkte, misschien teveel wil met het verhaal over een introvert meisje dat troost lijkt te bieden aan lijdenden, over haar autistische maatje die ongemak oproept, over een schooldirecteur (?) Erik die het ook allemaal niet weet, over docente Anna die vastzit in haar goedwillende docentenrol en toch ook weer niet.

En ook een vleugje Stephen King (vooral via de geluidsband), dreiging die niet wordt ingelost, geen verklaringen en weinig achtergrond...

Maar naar mate ik meer over de film nadenk, word ik me ervan bewust dat irritatie en bewondering om de eerste plaats strijden.

Ik kom er niet uit.

toch helemaal afgekeken omdat ik dit soort "bovennatuurlijke" krachten altijd wel interessant vind.

deze film slaat de plank toch wel mis.

geen spectaculaire dingen, mager verhaaltje.

wordt nergens echt interessant.