Asteroid City (2023)

Wat een cast, gaaf.

Maar ik sla toch over, ik trek die Wes Anderson films voor geen meter.

Ziet er prachtig uit, maar dat hoef je er bij Wes Anderson niet meer bij te zeggen. Dus dat doe ik dan ook niet.

Verhaal is inderdaad een beetje los zand wat pas gaat klonteren als je de film voor de tweede keer ziet, las ik vorige week. Maar al met al toch wel mee vermaakt, had al geen hoge verwachtingen van het verhaal door wat ik er over gelezen had, dat scheelt.

Anno 1955 is het woestijndorpje Asteroid City (87 inwoners) alleen van historische waarde omdat er 5000 jaar geleden een asteroïde neerkwam. Allerlei volk strijkt daar neer en moet een week in quarantaine wanneer ze getuige zijn van het bliksembezoek van een ruimtewezen dat een relikwie steelt. Om de tijd te doden praten de mensen over onzinnige koetjes en kalfjes, uiteraard met dat gladgestreken gezicht dat typerend is voor een film van Wes Anderson, en trekt Anderson de aandacht continu naar zichzelf met zijn zinloze camerabewegingen. Zijn scenario doet denken aan een bij elkaar geraapt zootje aan losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën en het raamwerk rondom met een MC [Bryan Cranston] die vertelt over hoe een toneelschrijver [Edward Norton] tot zijn nieuwe creatie kwam, riekt naar zelfverheerlijking. “You can’t wake up, if you don’t fall asleep”, roept de cast tijdens de epiloog. “If this movie wasn’t so dull, I wouldn’t fall asleep”, wilde ik ze bijna toeschreeuwen. Tom Hanks en Scarlett Johansson komen zijn de enigen die zorgen voor leven in de brouwerij. Schaamteloze zelfverheerlijking, maar devote fans zullen daar helaas niet om malen.

Mooi ganalyseerd. Ik zie in de vele scenes wel diepgang, zoals het gehannes met het tupperware bakje met de as van de moeder, en die drie duivelse kinderen. Wat ik niet begrijp is waarom hij voor dit verbrokkelde script kiest. Het is al moeilijk genoeg wat wat hij de kijker laat zien door die kitschomgeving en emotieloosheid. Ik moest aan Birdman denken, een film die ik ook verschrikkelijk slecht vond, al is het alleen maar om die tenenkrommende pretenties, waar slechte kunstenaars zo onwijs goed in zijn, zodat velen erin trappen. Immers, wie spreekt een Kunstenaar tegen? Alleen domkoppen die zichzelf daarmee verraden. Dogville met Nicole Kidman, wat zich ook afspeelt in een experimentele toneelomgeving, is een van de weinige films die enorm slagen in overdracht naar het publiek.

Ooit zag ik Moonrise Kingdom, mijn eerste Wes Anderson. Een prachtige film. Daarna nog het fijne (maar net iets mindere) The Grand Budapest Hotel en ergens dacht ik wel fan te zijn van deze regisseur. Maar al het andere werk dat daarna kwam (en ik ook daarna nog zag) is heel wat minder. Deze Asteroid City is vintage Anderson maar ook wederom niet heel sterk. Visueel verrukkelijk en soms enorm sfeervol ondanks dat dit overduidelijk nep is. Vooral die pastelluchten bij de zonsondergang zijn prachtig. Ook sfeer van de rust van wat mensen die vast zitten in zo'n stadje is prima gebracht. Inhoudelijk weet de film minder te boeien. Anderson kiest voor een lach in plaats van drama en echt grappig of leuk wordt de film nergens. De humor is aardig op zijn hoogst. Personages hebben ook weinig te zeggen. Redelijk geacteerd verder met en opvallend sterke Hanks die duidelijk hier over de juiste komische timing beschikt en nog iets meer weet mee te geven aan zijn verder vlakke personage. 3,0*.

Fijne nieuwe Anderson.

Zo héél speciaal is het niet meer, omdat Anderson toch min of min dezelfde film maakt de afgelopen 10 jaar. Anderzijds is er niemand die z'n stijltje kopieert of evenaart, dus het blijft altijd nog een belevenis. Al keert de publieke en kritieke opinie zich langzaam tegen hem, dus de vraag is hoe lang hij dit nog kan volhouden.

Asteroid City is gelukkig weer een iets eenvoudigere film qua narratief (itt tot The French Dispatch), de stilering behoeft al genoeg aandacht, een wat simpeler verhaaltje helpt om meer van de belangrijke dingen te genieten. En die stilering is gewoon weer op en top verzorgd hier.

Verder een aangename, wat verfijnde comedy, zonder al te veel poespas. Ook dat is welgekomen, zeker omdat het genre amper nog aandacht krijgt. De cast doet het goed (zelfs Hanks), audiovisueel is het genieten van begin tot eind en de speelduur is ook beperkt. Goeie Anderson, wat mij betreft mag hij nog een tijdje van zulke films blijven maken.

4.0* en een uitgebreide review

Ik hoor en lees overal dat het zo'n fantastische film is. Inderdaad zitten er wat aardige scenes in, maar ik vond er verder geen zak aan.

Echte Anderson film, met goed acteerwerk van Scarlett Johanson en Jason Schwartzman. Filmisch krachtig o.a door shots als pictures te maken. Een foto die in een wegrestaurant zou kunnen hangen. De frames gekoppeld aan de film welke weer is gegoten in een toneelstuk maken het tot een retrospectief geheel, met in mijn optiek een vleugje "angry young men" in de z/w delen. Bijzonder krachtig vind ik de frames waarin Scarlett een rol speelt voor het raam van Jason, die hier vervolgens ook weer een frame van maakt en dit vastlegd. Verder briljant gevonden het tijdsbeeld met de Amerikaanse glorie van prijzen voor Wizzkids gekoppeld aan paranoia bij een bezoek van iets wat men niet kent, dus, typisch amerikaans, het leger inspringt, terwijl op de achtergrond kernproeven worden gehouden. De 3 dochters creëeren met hun vasthoudendheid het ontwaken van het feminisme. Tom Hanks speelt gewoon goed als opa van de drie en zijn onvoorwaardelijk geloof in zijn dochter. De schoolklas gekoppeld aan de cowboyband is geweldig. De jeugd is duidelijk verder dan de volwassenen die hen begeleiden. Al met al goede film en 2 of 3 x kijken loont wellicht.

Is dit echt zo'n zware werk film of kijkt hij wel makkelijk weg?

Ik moet naar de bioscoop dus ja...

Ik vond deze dan weer een heel stuk leuker dan The French Dispatch. Uiteraard valt er visueel weer erg veel te genieten, deze keer in een Mars Attacks!-achtige stijl. Maar ook de gortdroge comedy - met een leuke cast - gaat daarmee prima samen.

Dit draagt ook voor mij bij aan de beleving. Naast zijn afstandelijke ironie, bewust gebrekkige focus en visuele uitbundige stijl wordt Anderson nog wel eens vermoeiend door óók nog eens complex scenario te gebruiken. Dat is hier gelukkig een stuk minder.

The French Dispatch was een van mijn favoriete films van 2021 en toen ik van het weekend een rerun van Grand Budapest Hotel in de bioscoop zag was ik helemaal enthousiast voor Asteroid City. Maar werd uiteindelijk lichtelijk teleurgesteld. Tuurlijk, de gebruikelijke Wes Anderson-elementen zijn aanwezig, maar al met al is het weinig gedenkwaardig. De vormgeving is mooi, maar niet overweldigend. De humor is ook wat makkelijk, bijna het niveautje 'had ik zelf ook nog wel kunnen bedenken'. Jammer.

Wederom gortdroge komedie van Anderson. Gelukkig minder druk en hectisch dan z’n voorganger. Deze is veel rustiger. Verwacht nog wel kans op verhogen bij herziening omdat dit ook absoluut weer een vooral visuele komedie is. Er valt vast nog een hoop te ontdekken in alle decors en bizarre personages.

3,5

Kleine tegenvaller. Toegegeven ik ben al niet de grootste Wes Anderson fan maar vind zijn vormgeving altijd zeer interessant, op alle andere vlakken slaat het niet bij me aan, zoals ook bij Asteroid City.

Ik kon dit creatieve toneelstuk in een toneelstuk wel waarderen. Bij vlagen grappig, een goede cast en natuurlijk weer volop genieten van de Anderson-stijl. Prima speelduur, klein verhaal. Top!

4*.

Genoten van de beelden en de fijne, humoristische en droge dialogen. Een typische Anderson, zoals alleen hij dat kan maar ik kan me evengoed voorstellen dat dit veel filmliefhebbers absoluut niet kan boeien. Anderson kiest met Schwartzman, Swinton, Dafoe, Norton en Brody opnieuw voor een belangrijk stuk zijn vaste cast aangevuld met een hele leuke Steve Carell, Scarlett Johansson en Tom Hanks.

In een absurdistisch woestijnstadje in de jaren '50 komen zogenaamde stargazers en space cadets samen. In het gezelschap van een ronduit grappige hoteluitbater (Carell), een astronoom (Swinton) en een topactrice (Johansson). Nadien nemen onverklaarbare gebeurtenissen de bovenhand. Uiteraard blijkt dit verhaal dan ook nog onderdeel uit te maken van een theaterstuk waar verteller Cranston alles aaneen praat.

Het is een vintage Anderson. De decors zijn formidabel, de acteurs piekfijn uitgedost. Er is aan elk detail gedacht, de film ademt zijn manier van denken en de juiste beeldtaal. Toch kan je je ook de vraag stellen waar je je nu juist naar zit te kijken. Is het meer dan geweldige decors en geinige dialoogjes? Anderson laat het open volgens mij.

Zag er weer prachtig uit, maar was niet zo onderhoudend als gehoopt. Vooral tegen het einde is de magie er een beetje af en begon het verhaal een beetje te storen/vervelen. Had de film graag meer gegeven maar blijf op een 3,5* steken. Moet The French Dispatch nog zien, vrees alleen dat die ook niet in de buurt komt van Grand Budapest.

"I reckon that alien didn't mean no harm. No, he ain't American. No, he ain't a creature of God's Earth, but he's a creature of somewhere.”

Toen deze film werd aangekondigd was ik eigenlijk wel heel erg nieuwsgierig. Niet zozeer van wat de film qua plot te bieden heeft maar, meer door de cast die deze film kent. Want ik dacht eigenlijk ook dat er een andere Anderson aan deze film vast zat, namelijk de man achter Resident Evil. Deze Wes Anderson vind ik maar een vage gast, en dat zie je ook aan zijn regie werk, het is allemaal aparte shit, niet echt voor mij weggelegd.

Het verhaal kon me ook niet echt boeien, en tja het was gewoon niet echt helemaal mijn ding. Hoewel ik nog best leuk en enthousiast de film in ging, was de film gewoon erg matig in mijn ogen. Het concept vond ik ook niet zo super boeiend, en dat maakt het allemaal maar een saaie, slappe en vooral slaapverwekkende zit.

The Missing Bill Murray Part from “Asteroid City” - YouTube

Wes Anderson is een apart filmgenre. Visueel een heerlijke trip met een groot blik vol bekende namen die zeer kleurrijke figuren spelen. Soms wordt het daardoor ook wat voorspelbaar, maar als je van zijn films houdt, kom je ook bij Asteroid City perfect aan je trekken. Ook hier zien we weer de nodige zwarte humor en visueel weer enkele uitschieters. Het komt soms wat trager op gang en ik mis de echte chemie van zijn voorgangers. De lat lag ook wel hoog en de verwachtingen zijn op den duur wel even hoog ingeschat. Maar in een tijd van franchises, remakes, sequels, cinematic universes, reboots, ... zijn dergelijke creatieve semi-blockbusters zeker welkom.

Ik trek dit wel. Heb erg gelachen , maar er verlieten ook mensen de zaal .

Degene die me mij had uitgenodigd hiervoor, gelukkig niet . Zij heeft ook veel gelachen , om het absurdisme .

Oef, visueel is het weer schitterend maar verder lastig om doorheen te komen.

Een oninteressant verhaal met een hoop scenes en dialogen die niets toevoegen aan het geheel.

Mijn verwachtingen waren hoog maar liep toch onbevredigd de zaal uit. Een 2,5 en dat geheel voor het visuele aspect.

Zoveel bekende namen, maar het kon me duidelijk niet boeien aangezien de oogjes af en toe dicht vielen. Jammer, ik had op meer gehoopt denk ik.

Net zoals al de andere films van Wes Anderson is ook Asteroid City, absurd, maf en geen touw aan te knopen en dat zal voor de meesten ook een afhaak moment zijn. Maar ik vind bijna al zijn werk erg goed, ook de sfeer en hoe alles erom heen is gedaan is visueel een plaatje. Dat is bij Asteroid City ook zeker het geval, visueel erg sterk en met een wel ietsjes minder verhaal wat ik van hem ken. Dat mag de pret niet drukken, want hij is desondanks dat een aanrader voor iedereen die van dit soort films houd.

Mooie beelden, de rest is klote. Zo dat was mijn mening. Wat een hoop onzin bij elkaar. Je hoopt op een leuke film (ondanks waarschuwingen van mensen die de film al hebben bekeken) maar het is gewoon zonde van je tijd en je weet dat je eigenlijk beter een andere film had kunnen kijken.

Was je niet moe? Overkomt mij ook wel eens na een "drukke" dag.

En al is de film dan nog zo goed, later maar in de herkansing want het bed lonkt meer dan de film op dat moment.

Film nog niet gezien maar ben nu wel benieuwd, Profiel van Gerlof78 is enthousiast en jij hikt tegen de voldoende aan.

Erg leuk vormgegeven, met een prachtig gebruik van pastel-kleuren, maar inhoudelijk kon ik er helaas wat minder mee. Vermakelijk maar tegen het pretentieuze aan. Het lijkt wel of de films van Wes Anderson steeds meer emotieloos en gekunsteld worden. De opgetrommelde cast is wederom indrukwekkend, maar slechts Jason Schwartzman liet bij mij enige indruk achter.

Het is inmiddels alweer bijna tien jaar geleden dat Anderson een écht goede film maakte. Ook deze laatste is weer redelijk de moeite waard maar er mist gewoon wat, en ik had direct in de openingsscène al moeite om mijn aandacht er bij te houden. Hoewel de film weer ontzettend stijlvol is, is hij me ook wat al te droog, formeel en afstandelijk. Vond dit ook een relatief minder grappige film dan wat van zijn andere werk.

Niet dat Anderson niet wat andere dingetjes probeert. Je ziet zelfs glimpjes van diepe emoties zoals je dat eigenlijk maar zelden echt ziet in zijn films, en de manier waarop hij de film in verschillende lagen structureert geeft de film ook echt een bepaalde diepgang. Alleen houden al die gemanierde dialogen je uiteindelijk toch wat op afstand.

Schwartzman en Johansson spelen overigens wel perfect, en het is best bijzonder hoe Anderson iedere keer weer een grote sterrencast in zijn geheel volledig aan boord weet te krijgen voor zijn films.

Dit is niet goed. Een poging tot toneelstuk en film tegelijk. Maar er is geen overlap. Rode draad is er niet. Niet te volgen en langdradig.

Met films als Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel kan je al zo beetje verwachte waar Wes Anderson met Astroid City mee aan gaat komen. Een toneelstuk met fraaie kleuren doen zich direct voor. Dit waar een sterren cast aan acteurs en actrices op bijzondere wijze zowel voortbewegen als dialogen uitspreken. Het wel bekende plaatje slaat hier helaas niet altijd aan. Helaas vereist het zelfs een hoop geduld van de kijker als de manier waarop het verhaal in eerste instantie wordt vertelt en op gang komt. Er gebeurt in het begin namelijk nog niet heel veel en heel veel meer gaat er eigenlijk ook niet echt volgen. Alles verloopt op een bepaald tempo waar alles geleidelijk en stap voor stap voorbij komt. Binnen beperkte locaties bloeit de film hier en daar wel uit in enkele zeer mooie uitgewerkte scènes aan dialogen en gebeurtenissen. Sommige acteurs en actrices komen daar wat beter in over dan de ander. Dat heeft ook te maken met de bepaalde screentime waar sommige grote namen niet de tijd in krijgen te ontwikkelen of zich te bewijzen. En dat is jammer en soms ook zonde met een cast als deze. Verder is vooral de sfeer van de film erg fijn en gemoedelijk. Naast dat het nog wat leeg aanvoelt zit het vol met herkenningspunten van het fantasyvolle brein van Anderson. Voor de liefhebber is Astroid City dan ook zeker een herkenning van kwaliteit waar het vermakelijk weg kijkt.

2,5*