Asteroid City (2023)

Vanaf 22 juni 2023 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Haha, dit heeft weer echt een enorme Wes Anderson vibe. Zin in.

Morgen verschijnt de kersverse trailer. Ben benieuwd!

Trailer

Ondanks Steve Carell, Bill Murray zijn rol heeft overgenomen, vind ik Tom Hanks de beste Bill Murray imitatie doen.

Een nieuwe Wes Anderson film. Dat moet ik zien. Zijn films hebben altijd zo'n mooie aparte sfeer. Visueel ziet het er altijd gelikt uit, daar is Anderson heer en meester in, vind ik. Ook weer een hele aardige cast, met veel acteurs waar hij vaker mee werkt. Alleen Tom Hanks heb ik nooit eerder in een Wes Anderson film zien spelen, maar kan me niet voorstellen dat hij het slecht zal doen. In ieder geval is er dit eentje om naar uit te kijken voor mij.

De trailer is zó Wes Anderson dat het lijkt alsof het een parodie op Wes Anderson is.

Die moet inderdaad uitkijken dat hij geen parodie op zichzelf wordt. Maakt al vijftien jaar lang dezelfde films en begint mij daar wel wat mee te vervelen. Alleen Moonrise Kingdom vond ik écht leuk. Z'n beste film is die animatie met die honden, maar die valt niet in het straatje opsmuk-films met droogkloterige humor.

Ik heb precies hetzelfde. De eerste twee, misschien drie, die ik zag waren erg leuk. Daarna heel veel - maar echt héél veel! - van hetzelfde.

Star Wars by Wes Anderson trailer

Lord of the Rings by Wes Anderson trailer

Wel geinig dit. Op YouTube zijn er nog meer te vinden, maar vind dit wel de betere.

Ik kan er geen onvoldoende aan geven, omdat het er allemaal zo prachtig uitziet. Maar het kon mij verder niet bekoren. De zaal moest regelmatig lachen om zaken die ik niet grappig vond en ik wist ook niet wat ik met het hele verhaal aan moest. Ik was al snel de draad en daardoor mijn interesse kwijt.

Leuker en beter dan french dispatch, maar ook (weer) wat frustrerend. Anderson verwijten dat hij door zijn vorm te veel afstandelijkheid creëert heeft natuurlijk geen zin, maar heb het gevoel dat hier met paar kleine ingrepen echt een nog veel betere film in had gezeten. De zwart-wit scènes voegen te weinig toe, iets meer focus op de hoofdrollen en je hebt een prachtig verhaal over omgaan met verlies en zingeving, maar nu blijft het bij aanstippen. Zonde, omdat Anderson dit evenwicht bij moonrise kingdom ooit wel vond en met royal tenenbaums heeft laten zien dat hij die diepere laag wel degelijk kan aanbrengen.

Dit is weer typisch een Wes-Anderson-film, met die mooie shots, opvallende kleuren en maffe humor. Maar verrassend is het niet. Zijn vorige vond ik briljant, deze was vermakelijk, meer van hetzelfde inderdaad.

Ik ken die hele Wes Anderson niet en als ik zijn oeuvre zo bekijk, snap ik waarom. Zijn soort films spreekt me nul aan.

Kun je uitleggen hoe je zijn oeuvre hebt beoordeeld zonder zijn films te hebben gezien? Of puur begeleidende tekst als leidraad?

Wes Andersons vaste stijlkenmerken zijn weer volop aanwezig in het ma­troesj­ka-achtige ‘Asteroid City’ ★★★★☆ - volkskrant.nl

Ik heb onlangs een website ontdekt, genaamd Google en daar kan je het gehele werk bekijken wat de beste man gemaakt heeft. Ik ben zelf van de keiharde actiefilms en dat maakt meneer niet.

Ben niet direct een liefhebber. Al vind ik zijn vorige drie films zijn beste drie en dan is dit een lichte tegenvaller. Meer dan ooit wordt de film bevolkt door een heel regiment aan bekende acteurs. Merkbaar is dat zowat iedereen in een Anderson wil en het liefst in meer dan een. Visueel is het hier minder uniek dan zijn vorige film. Typische Wes Anderson kleurtjes met veel pans en af en toe een splitscreen. Het script is mager en gaat niet echt ergens heen, laat staan dat het universeel wordt. Gewoon een Wes Anderson zonder dat het uitblinkt in zijn ouevre. Sterker nog: zijn minste film sinds 2009.

"This isn't the beginning of something."

Dit is weer zo een typische film van Wes Anderson.

In een soort van raamvertelling binnen een raamvertelling word je geïntroduceerd met een toneelstuk dat gecentreerd is om een stadje in de jaren '50. Verscheidene personages passeren zo de revue, terwijl er van alles en nog wat gebeurt. Het toppunt is een quarantaine ten behoeve van een curieus fenomeen.

Vanaf het begin zie je weer de kenmerkende stijl van Anderson; van de pastelkleuren tot aan het decor toe. Het laat je als kijker in ieder geval genieten van alle details. En daarbovenop heb je natuurlijk de sterrencast die enkele opmerkelijke rollen neerzet. Het levert vele droge dialogen en een aantal markante situaties op.

Op een gegeven moment wordt het simpelweg iets te veel van het goede. Het is alsof Anderson te ver doorschiet in zijn opzet, waardoor er een - mooie - lege huls overblijft. Daarvoor blijft het gebeuren zich maar voortkabbelen en is er nauwelijks sprake van enige ontwikkeling. Het is dan ook veelzeggend dat iedereen tegen het einde aan stilletjes zijn koffers heeft gepakt.

Al met al is 'Asteroid City' best aardig te noemen, maar Anderson valt op deze wijze voornamelijk in herhaling.

Kleine 3,0 sterren.

Ik heb een Pathé abonnement, dus je kan eens een gok wagen, maakt niet uit. Had geen trailers gezien, wist niet eens van de cast af. Dus ik was benieuwd.

Bij de proloog was ik blij verrast om te zien wat een top cast het had. Maar dit zegt natuurlijk lang niet altijd iets. Helaas kon ik totaal niet in de film komen, ik vond het werkelijk echt 3x niks.

Voor hetzelfde geld was het een positieve verassing geweest, maar helaas.

Deze film ondertussen twee keer gezien. De eerste keer kwam hij totaal niet aan, behalve dan de leuke Andersonmaniertjes en -grapjes. Wes Anderson slaagt er sowieso in - vanaf zijn eerste film al - heerlijk uitdagende tractaties voor het oog te creëeren. Gistermiddag deze film voor de tweede keer gezien en ik geloof dat ik hem nu moeiteloos in de top 3 zou opnemen, samen met Royal Tenenbaums en (help, ik kan niet kiezen, eh...) Life Aquatic. Juist dat ontoegankelijke en van de hak op de tak springende verhaaltje spreekt deze film ontzettend in het voordeel. Ik moest af en toe echt een traan bedwingen, zeker bij de zwart witgedeeltes (die scène met de balkons...). Ik ben weer fan!

Klinkt goed, want die andere twee die je noemt zijn ook mijn favorieten.

Ja, ik moest er dus wel iets meer mijn best voor doen dan bij die andere twee, maar dan krijg je er ook wel erg veel voor terug!

Deze film is typisch Wes Anderson met z’n bekende stijl van bijzondere kleuren, symmetrische vormen, droge humor en metalagen van verhalen in verhalen en weet de kijker opnieuw te overdonderen met over elkaar heen vallende licht absurdistische scenes. Ondanks dat het zo weer meer van hetzelfde is, vind ik de film heel geslaagd en aldoor vermakelijk. Allereerst speelt de film typisch postmodern uitdrukkelijk met z’n gelaagdheid van (acteerspeloefeningen van een komische actrice die een tragische rol wenst in) een toneelstuk in een TV-programma in een film waardoor het bewust van de werkelijkheid vervreemdt en aldoor metacommentaren levert. In het begin zegt de TV-presentator dat z’n programma “the inner-workings of a modern theatrical production” laat zien en inhoudelijk heeft de film ook een typisch modernistisch thema, namelijk de zoektocht naar de zin van het leven (na de ‘dood van God’). Het toneelstuk speelt zich af in 1955 dus ten tijde van nucleaire dreiging maar ook van een vooruitgangsgeloof en de verkenning van de ruimte als substituut van het (christelijke) geloof dat tanende is: er is de hoop dat technologie en wetenschap ons “the secrets of the universe” en daarmee de zin van ons – veelal beschadigde en getraumatiseerde – leven brengen, hetgeen natuurlijk een illusie is. Op dezelfde wijze wordt door de spelers gereflecteerd op de betekenis van het toneelstuk – en daarmee van de film – die er natuurlijk eveneens niet is, anders dan dat we als moderne wezens, iedereen op z’n eigen manier, zoeken naar de betekenis van het leven (of een kunstwerk).

Quirky.

Teleurstellend. Totaal niet grappig of wat dan ook. Op het einde nog een rolletje voor Harvey Keitel: die speelt altijd in dit soort pseudo intellectuele films met vermeende diepgang.

Er zat een hele rits acteurs in maar volgens mij zat Keitel niet in deze film.

Met pijn in het hart moet ik zeggen dat ik het geen goede film vind. Ook je idolen maken wel eens iets wat minder is. Na meesterwerkjes als bv The Grand Budapest Hotel, The French Dispatch en Moonrise Kingdom is dit toch voor mij echt veel minder. Qua cinematografie kleuren en vormgeving is het meer dan oké en weer echt een Wes Anderson. Maar wat betreft bv script en humor haalt deze het niet bij vorige films. De man is hier zo opgegaan in z’n creativiteit dat hij wat mij betreft vergeten is een goede film te maken. Denk dat met alle sterren die in de rij staan om mee te mogen doen in z’n films (en dat waren er hier weer heel veel) hij vergeten is om wat meer nee-knikkers rond zich te verzamelen.

Ja knik je, nee schud je.

Vandaag kwam deze film onder mijn aandacht, hij was te zien in ons plaatselijke theater. Ik wilde er niet te veel van weten, ik wilde me laten verrassen. Het eerste wat me opviel is dat de fotografie niet echt scherp is, alleen de closeups van Scarlett. Scènes gefilmd met dolly, wanneer diverse scenes aaneengeregen worden in het live toneelstukding, zijn erg onscherp.

Wat betreft het verhaal, het kon me helemaal niet intrigeren. Ik had gehoopt dat er meer sciencefiction aan te pas zou komen, maar nee. Dat deel blijft erg kinderachtig en leidt tot nergens en niets. Sommige scènes hebben wel hun moment ... maar het gaat allemaal verloren in een mist van saaie onzin.

De acteurs doen hun best maar krijgen niets om mee aan de slag te gaan. Deze film is een stervoertuig, maar alleen voor hun namen, verder voegen de beroemdheden niets toe.

Dan is er de art direction. De fifties look en feel is erg mooi maar kan het saaie script niet redden.