LaRoy, Texas (2023)

Vlotte misdaadkomedie die wel wat doet denken aan Fargo (1996) van de gebroeders Coen, maar haalt niet dat niveau. De plotwendingen volgen elkaar razendsnel op en zorgen voor een vermakelijk geheel. De film overtrof mijn verwachtingen.

Huurmoordenaar Harry [Dylan Baker] heeft net een klus geklaard wanneer hij opdracht krijgt om af te reizen naar LaRoy, een woestijnstadje met zo’n 300 inwoners in Texas. Wanneer hij aankomt, merkt hij dat iemand anders zijn werk voor hem aan het doen is. En dat is een probleem, want er is (letterlijk) een flinke koffer met geld mee gemoeid. Regisseur en scenarist Atkinson liet zich erg nadrukkelijk inspireren door Fargo, maar komt met meer dan genoeg eigen ideeën en amusante personages om overeind te blijven. Uitblinkers zijn Steve Zahn, als de even ambitieuze als aanhankelijk plaatselijke “detective” Skip, en Mide LeDoux als Midge, de buitengewoon vriendelijk ogende echtgenote van een overspelige advocaat [Brad Leland]. Ook is er een fijne soundtrack vol ontspannen country & western liedjes.

Een soort noir-thriller met komische elementen met als setting het kleine dorpje Laroy in Texas. Het klinkt als een soort Fargo-afkooksel en de vergelijking is zeer snel te maken. Het is allemaal nét niet grappig genoeg, nét niet scherp genoeg, nét niet boeiend genoeg.

Het acteerwerk van enkele bekende koppen is zeker niet mis maar nergens wordt er uitstekend werk geleverd. De continue plotwendingen en onthullingen worden minder en minder interessant waardoor je op een gegeven moment afhaakt. De derde akte is hier een perfect voorbeeld van.

Niet heel slecht maar er kon meer uit het concept gehaald worden.

2,5*

Een goeie cast, maar daar is het ook wel mee gezegd, want voor de rest hebben we het allemaal wel eens beter en leuker gezien - op alle vlakken. Er schiet me daadwerkelijk niets te binnen wat deze film eigenlijk echt goed doet, en dat er dan ook niet echt iets verkeerd gaat is niet echt voldoende. Je kan beter Fargo nog eens kijken. Of No Country for Old Men. Of The Old Man and the Gun. Of talloze andere varianten op het thema.

Goeie film over een man die erachter komt dat zijn vrouw vreemd gaat. Je zou deze film misschien het beste kunnen omschrijven als een Fargo-light. Rustig opgebouwd met een onderhoudend verhaal dat goed in elkaar zit en waarin meer dan genoeg gebeurd. Het zakt dan ook nergens in.

"What's finger-bang? Oh, sweetie, um... it's kind of like a high five."

Omdat ik niets meer op de plank had liggen, heb ik gisteravond na de UEFA Champions League mijn heil gezocht op "Amazon Prime" en toen kwam ik deze "Fargo" achtige (met zelfs een autoverkoper erin) Komedie / Misdaad film tegen welke me wel leuk leek.

Sukkels zijn er in alle soorten en maten, maar Ray (John Magaro), een onderbetaalde werknemer van een ijzerhandel waar hij mede-eigenaar van is, is een wel heel treurig exemplaar. Constant wordt hij vernederd door zijn oudere broer Junior (Matthew Del Negro) die de andere mede-eigenaar is, wordt hij bedrogen door zijn vrouw Stacy-Lynn (Megan Stevenson), en wordt hinderlijk gevolgd door de zelfverklaarde privédetective Skip (Steve Zahn). Ray is de wanhoop nabij en net wanneer Ray besluit een einde aan zijn leven te maken in zijn auto met een gekocht pistool, grijpt het noodlot in. Een man (Brannon Cross) stapt bij hem in de auto, in de veronderstelling dat Ray huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) is, om hem de eerste betalingstermijn voor een klus (het plegen van een moord) te geven. Ray besluit om de klus uit te voeren en dan beginnen de problemen voor onze antiheld pas echt.

"LaRoy Texas" is een neo-noir thriller, en dat vol met krankzinnige wendingen en tegen de karikatuur aanleunende personages, waar de gebroeders Coen, van o.a. "Fargo (1996)", hun specialisme van hebben gemaakt. En debuterend regisseur Shane Atkinson steekt die invloed niet onder stoelen of banken. Sterker nog, zijn film is een vermakelijke hommage aan zijn grote voorgangers.

De opent met de leuke introductie van huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) die een met autopech gestrande reiziger (A.J. Buckley) oppikt, waarna we kennis maken met Ray en Skip in een restaurant langs de weg in LaRoy in Texas (voilà! de filmtitel) en waarbij Skip Ray een envelop geeft vol met foto's van zijn vrouw Stacy-Lynn die vreemd lijkt te gaan in een motel, te weten "The Velvet Saddle", en waarna we de mooie Stacy-Lynn in beeld te zien krijgen die een schoonheidssalon wilt beginnen en daarvoor geld nodig heeft. Ze coacht ook jonge Miss-verkiezingskandidaten en heeft zelf ook ooit gewonnen en heeft daarvan nog de kroon.

Daarna krijgen we nog Junior in beeld te zien, die Ray vernedert met een waargebeurd verhaal over Ray in het verleden met een vrouw tijdens een onderonsje in de avond met andere mensen (waaronder Stacy-Lynn en Junior's vrouw Kayla en hun jonge dochtertje die de vraag van mijn openingszin stelt aan haar vader en die daarop antwoordt geeft) en daarna nog eens in de ijzerhandel. Vrij snel daarna gaat Ray een pistool kopen en rijdt hij met zijn auto in de avond naar het motel "The Velvet Saddle", waar hij zelfmoord wilt plegen en vanaf dan beginnen de vele krankzinnige wendingen in het verhaal, waarin het draait om moord, geld, verraad, bedrog en wraak.

Het verhaal brengt ons daarbij langs prachtige landschappen in New Mexico, waarbij de begeleidende weemoedige country-folk muziek helpt bij het creëren van een vreugdeloze sfeer die perfect past bij onze antiheld Ray en zijn ongelukkige wederwaardigheden. "LaRoy, Texas" is een zwarte komedie zoals een zwarte komedie zijn moet dus. Er valt dan ook veel te lachen, omdat bij elke nieuwe scène wel weer een plotwending op de loer ligt, een ontwikkeling die je als kijker meestal niet ziet aankomen en dat maakt deze film juist leuk om naar te kijken. Ook al is de film misschien hier en daar wat langdradig en duurt de film met circa 110 minuten misschien ook iets te lang.

Maar de film zit goed en leuk in elkaar, waarbij Ray's kern van zijn leven niet de jacht op het geld (men is opzoek naar 250.000 dollar verdwenen geld uit de kluis van Adam Ledoux) is, maar het overeind houden van de relatie met zijn vrouw die vreemd gaat met zijn broer Junior die ook geld van de ijzerhandel steelt en waarvan hij o.a. een boot koopt. Diezelfde moraal wordt ergens anders in de film mooi verwoord door de vriendelijke en behulpzame oudere vrouw Midge LeDoux (Darcy Shean), die de echtgenote is van autoverkoper Adam Ledoux (Brad Leland), die vreemd gaat met stripper Angie (Galadriel Stineman) en die Adam chanteert en wiens vriend Tiller (Brannon Cross) een huurmoordenaar inschakelt, waarvan hij denkt dat Ray de huurmoordenaar is.

Midge LeDoux accepteert namelijk dat haar man gokt en vreemdgaat en als Ray haar vraagt waarom ze bij haar man blijft is haar antwoord:

"‘I'm just trying to get whatever scrap of happiness I can in this life."

En dat is eigenlijk de bottom-line in deze film. Namelijk dat mensen om het geluk te vinden altijd bereid zijn om een stuk ongeluk te accepteren. Een mooie moraal in een vermakelijke film.

De cast maakt deze film het kijken ook waard en dan niet perse vanwege hoofdrolspeler John Magaro (als Ray) die ik een ietwat saaie piet vond, maar vooral vanwege Steve Zahn in de zeer leuke rol van de zogenaamde privédetective Skip, die een Bolo stropdas en een cowboyhoed draagt en die het woord "privédetective" verkeerd heeft gespeld op zijn visitekaartjes, de mooie rondborstige Megan Stevenson (als Stacy-Lynn) die volgens mij de hele film rondliep zonder BH en natuurlijk Dylan Baker als huurmoordenaar Harry wiens baan Ray per ongeluk heeft gestolen.

Hoewel Harry eruitziet als een zacht ei, is zijn uiterlijk slechts een list die de koelbloedige huurmoordenaar verbergt. Zo schiet hij op het einde de al neergeschoten Junior (door Ray als hij hem samen met Stacy-Lynn onder de douche vindt) dood en zelf wordt hij op het einde doodgeschoten door Ray tijdens een shoot-out, waarbij Ray zelf ook dodelijk gewond raakt en waarbij Skip er met het geld en Stacy-Lynn vandoor gaat.

Al met al is "LaRoy, Texas" best een leuke en vermakelijke Komedie / Misdaad film, waarin de ontwikkelingen razendsnel gaan.

Zwarte komedie die een kruising is tussen voor jezelf opkomen, voor jezelf kiezen en goedgelovigheid. Intermenselijke relaties uitgemolken tot en met stupiditeit. Al met al matige film, van alles net niks.

Vals plat op z'n Amerikaans. Met felle neonverlichting die doet denken aan de schilderijen van Edward Hopper en de zoveelste schlemiel die zich op het criminele pad begeeft om zijn minderwaardigheidscomplex te compenseren. Het Texas van cheerleaders, kindmodellen, namaakcowboys, southern belles en kleine mannen met grote Amerikaanse dromen. Het begint heerlijk sardonisch als menselijke voetveeg Ray (John Magaro) erachter komt dat zijn hele leven gebaseerd is op een leugen. Helaas verliest het uitleggerige plot wat stoom als de plotwendingen zich maar blijven opstapelen met nieuwe absurditeiten. Met als gevolg dat de rauwe rafelrandjes overschaduwd worden door misplaatste joligheid.