Die Hart (2023)

Kevin Hart speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf, die zich vast heeft voorgenomen om de comedy vaarwel te zeggen en actieheld te worden. De film is zoals de titel Die Hart wellicht al doet vermoeden, gewoon een komedie. Een komedie die het actiegenre op de hak neemt. Dat gebeurt knipogend met uit de hand lopende actiescènes, namedropping en cameo’s.

Af en toe is dat best grappig. De zelfspot van Kevin Hart werkt tot op zekere hoogte wel amusant. Voor fans van Hart zal het prettig zijn om gebombardeerd te worden met de typische humor van Hart, die vooral luidruchtig is. Als je van de humor van Hart houdt en er geen probleem mee hebt dat de humor onderhevig is aan herhaling van zetten, zul je je waarschijnlijk kostelijk vermaken.

Eentonig vond ik het. De schreeuwerigheid en aanstellerigheid die de humor van Kevin Hart kenmerkt, is aan mij niet erg besteed. Na een vermakelijke start verging het lachen mij al snel.

Filmversie van de gelijknamige Emmy-genomineerde serie waarin Kevin Hart na zes films als komische sidekick van Dwayne “The Rock” Johnson snakt naar een kans om te bewijzen dat hij een bonafide actiester is. Wanneer de succesvolle actieregisseur Claude van de Velde [Jean Reno] laat weten met hem te willen werken, grijpt hij die kans met beide handen aan. Daarvoor moet hij eerst een bootcamp doorlopen onder begeleiding van Ron Wilcox [John Travolta], die hem plaatst in een omgeving waar de scheidslijn tussen echte en gefingeerde actie haast onzichtbaar is. Zit vol geestige vondsten, waaronder de Kevin Hart-dummy (“O Hell No”) en een bijrol voor Josh Hartnett als Josh Hartnett en Travolta was lange tijd niet zo goed en in zijn element. Maar scenaristen Tripper Clandy en Derek Kolstad overspelen hun hand in het laatste half uur met te veel plotwendingen, mogelijk omdat ze geen betere manier konden verzinnen om tot een speelduur van 90 minuten te komen. Zeker een kijkje waard en stukken beter dan het vervolg: Die Hart: Die Harder.

Slecht.

Kevin Hart schreeuwt zich zoals vanouds een weg doorheen z'n eigen film. Zijn eigen persona is helaas niet van die aard dat ik dat een geweldige kapstok vind om een film aan op te hangen. Het heeft ook totaal geen toegevoegde waarde, want hij had zonder enig probleem een fictief karakter kunnen vertolken - het zou geen verschil gemaakt hebben. Grappig is het verder ook zelden tot nooit. Snel vergeten dus.

2