Primadonna (2022)

Een draak van een waargebeurd verhaal van de week film. Hoort op een vage Italiaanse tv-zender thuis maar deze rommel komt in de filmhuizen. In alle opzichten slecht gemaakt. Het begint al bij een hoofdrolactrice die zichtbaar 37 jaar was toen de film werd gemaakt die een 17-jarige moet voorstellen. De film slaat het moeilijkste stuk, de verleiding over en laat een relatie zien die geen enkele vorm van chemie heeft. En ook de mannelijke acteur is te oud gecast. De film wordt zeer ongeloofwaardig neergezet. Bijvoorbeeld de rol van de dochter van de advocaat die moet getuigen die op een moment volkomen onlogisch aan een tafel zit waar ze niet thuishoort omdat dat een van de scripttrucjes is die nodig is om dit tot een goed einde te brengen, Het eindigt als een slecht geschreven compleet met cliche spanningsboog. Gaat ze getuigen of niet? En dan krijgen we een getuigenis van een minuut of drie die tot het happy end moet hebben geleid. Tuurlijk.

Deze kun je overslaan.

Op 29 december 1966, wanneer Rosalia [Claudia Gusmano] na eindeloos aandringen een uitnodiging voor een afspraak accepteert van Lorenzo [Dario Aita], de zoon van de plaatselijke ‘boss’. Het loopt uit op een verkrachting, maar in dit soort strenggelovige dorpsgemeenschappen is het goed gebruik dat dit wordt afgedaan met een huwelijk. Daarvoor is de man wettelijk gevrijwaard van juridische vervolging. Ondanks enorme persoonlijke en maatschappelijke druk weigert Rosalia met Lorenzo te trouwen. Dat betekent dat ze Lorenzo kan aanklagen wegens verkrachting, maar in een land van tradities en in een rechtszaal voor witte, oudere mannen lijkt ze geen schijn van kans te hebben. De enige die als haar advocaat wil optreden is Amadeo [Francesco Colella], een man van middelbare leeftijd die eveneens is buitengesloten omdat hij niet kon of wilde trouwen. Een historisch relevante zaak die een film had kunnen opleveren á la To Kill A Mockingbird , Inherit The Wind of Anatomy Of A Murder, maar Savina’s regie is zo kleurloos dat er van een dramatische opbouw geen sprake is. De uitspraak is dan ook geen hoogtepunt, meer het moment waarop de nachtkaars na lang aandringen uitwaait. Gusmano verdiende een betere regisseur.

Een niemendalletje inderdaad, maar meegepikt omdat het gratis was. Zeer onsamenhangend geheel van dramatiek gevolgd door een vrij foute casting. Het mist de film aan geloofwaardigheid en het leggen van de juiste klemtonen. Hoewel het een waargebeurd verhaal betreft had ik nimmer dat gevoel.

Het wordt allemaal erg snel of vluchtig afgehandeld. De rechtbank alleen al, de getuigenissen. Erg overtuigend was het niet. Niemand die me aansprak van de personages, dat komt deels door de slechte casting, maar ook door het scenario of minieme scènes.

Schrijnend is wel inderdaad hoe religie en bepaalde patriarchale tradities in stand werden gehouden in die kleine afgelegen dorpjes. En Sicilië is een eiland, dat is toch nog wat anders dan het vasteland. De context van de film is eigenlijk het enige waarom ik bleef kijken. Ik zag al heel wat Europese films rond de positie van de Katholieke Kerk in het dagdagelijkse leven ergens in de jaren 60. Dit was op zijn zachtst gezegd weinig fraai. Het was in elk land wel iets...

Gedramatiseerde reconstructie over het verzet van een jonge vrouw tegen een min of meer gedwongen huwelijk met haar verkrachter, zoals de traditie voorschrijft. Mooie film al schenkt die vooral aandacht van de rechtszaak ten koste van het achterliggende drama.