Reality (2023)

Minutieuze reconstructie van een onderzoek door de FBI naar een gelekt document over de Russische bemoeienis met de Amerikaanse presidentsverkiezing in 2016. Hoewel er op zich niet zo veel gebeurt toch wel fascinerend om te zien hoe de onderzoekers te werk gaan. Er wordt echt niets aan het toeval overgelaten. Fraai om te zien hoe Sydney Sweeney als verdachte al haar emoties schijnbaar moeiteloos over het voetlicht brengt.

Op 4 juni 2017 verschijnt een FBI-team onder leiding van agenten Garrick [Josh Hamilton] en Taylor [Marchánt Davis] met een bevel om het huis te doorzoeken van Reality Winner [Sydney Sweeney]. Ze wordt verdacht van het lekken van zekere documenten en deze film is een reconstructie van de 107 minuten durende opname van de ondervraging. Het eerste uur, waarin Garrick en Taylor elk milde truc gebruiken om Reality te laten zeggen wat ze willen horen, is het sterkst, ook omdat het (tenzij je het nieuws in de VS destijds op de voet volgde) niet zeker is waar het over gaat en of Reality überhaupt iets verkeerds heeft gedaan. Sweeney speelt op schitterende wijze een vrouw die zich geleidelijk beseft wat er aan de hand is. Een no-nonsense geschiedenisles waarin de echter Reality aan het einde kort te horen en te zien is. Veelbelovend filmdebuut van Satter, die haar eigen toneelstuk bewerkte.

Op zich wel goed; je merkt dat er 'iets' aan de hand is en bent benieuwd waar het naartoe gaat.

Maar het bronmateriaal is te mager om er écht een spannende film van te maken.

Vet nummer bij de credits, wel.

Gezien in Frankrijk met stroboscoop-ondertiteling. Gelukkig ondertitelen wij (normaal gesproken) wél ten dienste van de kijker en niet krampachtig op beeldwisselingen.

Juist beter. De kans was anders groot geweest dat Warner/HBO de ondertiteling had vergald.

November is nochtans wel heel laat...

Ik heb deze ook gezien in de 'Sneak night'. De dialogen en de scene is goed in kaart gebracht, evenals de referenties naar het bronmateriaal. Als je deze verfilming gaat bekijken met de gedachte dat je géén enkel vorm van actie krijgt te zien, of reconstructie van het gepleegde feit, maar wel een wat onbeschrijflijk sfeertje die de hele film wel volhoud, dan zit je wel goed.

Omdat dit een sneak-night was op halloween, was ik (ook) niet voorbereid om dit te kijken. In tegenstelling tot schrikken ben ik zelfs bijna een keer in slaap gevallen.

Aardige film wel, hoewel dit ding als film zelf weinig voorstelt. Behoudens wat kleine effectjes kan dit evengoed een theaterstuk zijn. Filmisch wordt te weinig gedaan. De fotografie is wel prettig, net als de veelal pastelkleuren. Goed geacteerd ook. Enorm cringe in het begin, maar dat past wel hierbij. Zij weet echt wel waarvoor de FBI komt, en de FBI weet dat ook wel. En dan maar van die gesprekjes over van alles en nog wat zoald bij een totaal niet lopende date. 3,5*.

Reality check.

Op het lijstje van de Washington Post van de beste tien films van het jaar 2023 op plekje 8, en met de waarschuwing dat de dialoog letterlijk van de opnames van de FBI overgenomen zijn, geeft dit geheel toch wel wat te denken over de manier waarop er in Amerika met verdachten wordt omgegaan. Schuldig totdat je jezelf vrijpleit met de hulp van een heel dure advocaat, zoiets.

En ernstig naief en slordig van The Intercept om de arme brave Reality er zo bij te lappen. Kennelijk nooit gehoord van bronbescherming. En kennelijk zelfs niet de eerste keer dat ze op die manier in de fout gegaan zijn. Je zou je afvragen waarom Winner haar lek naar hun gestuurd heeft. Foutje bedankt.

De film is in technische zin wellicht interessant door de focus op de real time dialoog, maar buiten dat ontbreekt er wel een heleboel. De motieven van Winner bijvoorbeeld - daar komt nu maar heel zijdelings iets van langs, en dan nog in de toch nogal erg gedwongen situatie van de ondervraging.

Dan het onderwerp van het lek zelf nog. Eigenlijk nauwelijks iets wat onder geheimhouding had moeten vallen - de enige reden daarvoor is duidelijk een politieke. Er staat niet eens een behoorlijke onderbouwing of attributie in. Maar buiten dat al, hoe absurd is het niet dat er daadwerkelijk reden tot zorg was over de uitslagen van de verkiezingen van 2016, maar dat door de republikeinse regering bewust onder water gehouden werd, gebagatelliseerd werd. En een paar luttele jaren later verzinnen ze zelf op niets gebaseerde sprookjes over hetzelfde onderwerp. Wat een raar land is de VS toch. Integriteit is er wel heel ver te zoeken.

3* voor de indrukwekkende acteerprestaties, verder vond ik het als film wat erg eenzijdig en statisch.

Goeie film over een vrouw die thuis wordt opgewacht door de FBI met een huiszoekingsbevel. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De film speelt zich bijna real-time af en omdat lange tijd niet duidelijk is wat er precies aan de hand is, blijft de spanning ook goed aangehouden. Het acteerwerk van Sydney Sweeney draagt hier ook aan bij en de interactie tussen de FBI creëert een wat ongemakkelijk gevoel.

Ontluisterende film over een vrouw die bij de nsa werkt en in de verleiding komt om geheime informatie te lekken.
De gevolgen zijn niet mals. (ze krijgt 4 jaar gevangenisstraf)
aanvankelijk denk je nog dat ze onschuldig is, maar gaandeweg de ondervraging van de FBI, wordt duidelijk dat ze bewust de informatie heeft gelekt.
Ik was erg onder de indruk.
toevallig gisteren 'Snowden' gezien, van een andere categorie, maar die film laat ook zien welke data de Amerikanen verzamelen en wat ze geheim willen houden, eigenlijk zeer ernstig!

Het voorval is me niet gekend, maar ik vond het wel bijzonder hoe men deze film heeft geproduceerd. Bijzonder in die zin dat het filmscript bestaat uit de werkelijke dialogen van het FBI-onderzoek. Leuk die synchronisatie en het voegt wel wat toe aan de film, aan de authenticiteit ook. Als buitenstaander is het soms moeilijk te vatten hoe zwaarwichtig dergelijke vergrijpen zijn.

Bovendien slaagt men erin de film spannend te houden, hoewel het ook vrij monotoon is. Het is die ongemakkelijke nerveuse spanning die Reality Winner overkomt die zo de huiskamer wordt ingeblazen. Sterk! Zeker dus ook van Sydney Sweeney.

Maak het maar mee, zo'n overdonderende intimiderende (hoewel steeds beleefde) FBI-agenten. Je bent van minder onder de indruk. Het is een kat-en-muisspel. Typisch ook hoe dit laten uitschijnen het beste met je voor te hebben, vriendelijk doen en pogen empathie te hebben. Mooi ook om alles enkel te beslaan in de woning van Reality.

Kale, weinig interessante reconstructie van Reality Winner's arrestatie. Het totale gebrek aan sfeer, spanning en/of noemenswaardige voortgangen maken dit vooral een ongeschikt concept om neer te zetten op het witte doek. Het acteerwerk van Sydney Sweeney en de overige leden is gelukkig goed en het mysterie blijft binnen het eerste halfuur aardig overeind, maar na enige tijd begint het redelijk droge gebeuren snel te vervelen. Vanaf dat punt kan regisseuse Tina Satter geen manier meer vinden om het geheel boeiender te krijgen, waardoor de relatief korte speelduur zwaarder valt dan nodig.

Ja, dit is top cinema! Valt perfect in de categorie "anti-actie," waar Jim Jarmusch een flinke punt aan kan zuigen. De sfeer is bijna Lynchiaans, zonder dat je als kijker de vinger ergens precies op kan leggen waardoor dat precies komt. Zo'n fragment waarin de wind de bladeren laat bewegen, of zo'n moment dat de kat in de speelgoedauto zit. En dan het acteerwerk: fenomenaal. Sidney Sweeney, de lookalike van Amanda Seyfried met dezelfde oogopslag, sexappeal, ogenschijnlijke onschuldigheid en meesterlijk acteervermogen. Ja, dan zit ik aan mijn kijkstoel gekluisterd. Ook nog eens echt gebeurd met een-op-een transcriptie van de geluidsopname, oftewel de dialogen. Wow !