Uccellacci e Uccellini (1966)

Uccellacci E Uccellini (beter bekend als Hawks and Sparrows) is Pasolini’s Marxistische geloofs-komedie, waarin een vader en een zoon door een pratende raaf over worden gehaald om, als monniken, vogels te overtuigen van het bestaan van God.

Natuurlijk heeft Pasolini deze film niet gemaakt om zijn geloofsovertuiging aan de kijker te tonen (hij was atheist), maar om het geloof belachelijk te maken. Dit in tegenstelling tot Il Vangelo Secondo Matteo, de film die hij hiervoor maakte, zijn versie van het evangelie van Mattheus. Hij doet dit door er een surrealistische en absurde brei van te maken die nergens echt komisch wordt, maar boeiend blijft door de twee hoofdrol-spelers.

Dit is niet een meesterwerk van Pasolini (daar reken ik Accatone en Mama Roma toe), maar meer dan de moeite waard, daar zorgen de acteurs, de muziek (van Ennio Morricone) en de zwart-wit fotografie voor.

echt pasolini; en de satire is regelmatig zelfs geniaal; zelden heb ik, zelf redelijk religieus te noemen, zo genoten van het bijtend commentaar op religieuze zaken; de regisseur lijkt mij na het zien van een groot aqantal van zijn films zowel onmogelijk om mee om te gaan; als een van de zeer weinige integere ridders in de strijd voor een betere samenleving

Met Uccellacci E Uccellini, wat een mooie titel trouwens, zie ik ook eens een komedie van Pasolini. En het is best goed bevallen. Het lichtvoetige sfeertje zit er vanaf de eerste seconde in en wordt vooral goed overgebracht door Totò, die weliswaar een redelijk oude man is, maar hier toch vaak enthousiast en energiek weet over te komen.

Het geeft gelijk al aan, dat we het allemaal niet al te serieus moeten nemen, al zit de kritiek ook het Rooms-katholieke geloof er af en toe wel lekker duidelijk doorheen verweven. Maar daar houd ik altijd wel van. Luis Buñuel is ook zo’n regisseur die dat regelmatig deed en ook bij Pasolini bevalt het goed. De conversatie en dialogen zijn regelmatig vermakelijk, al zakt het soms hier en daar wel wat in. Het meest onnozel is nog wel die pratende raaf, die soms weer irritant is, maar vaak ook droogkomisch, met al die opmerkingen van hem.

Ja best leuk dus. Vermakelijk, goed geregisseerd, een origineel scenario en ook nog best een aangename soundtrack. Net niet voldoende voor vier sterren, maar een dikke drieënhalve ster kan ik hier zeker wel aan kwijt.

3,5*

Pasolini en de raaf

Er heeft even een pauze tussen gezeten, maar het retrospectief rond Pier Paolo Pasolini is weer van start gegaan in Cinema Zuid. Jammer genoeg de laatste film (Il Vangelo secondo Matteo) niet kunnen meepikken, heb hem hier thuis gelukkig nog wel liggen, waardoor ik tot mijn eigen verbazing wel zin had in deze Pasolini. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van zijn kunnen (de gemiddelde waardering ligt op ongeveer 3*) en ik hoopte met Uccellacci e Uccellini daar toch verandering in te krijgen.

En het gaat de goede kant uit met Pasolini. Het beste wat ik tot nu toe heb gezien van de Italiaan is ongetwijfeld Mamma Roma, maar dit komt op een tweede plaats. Als langspeelfilm dan, want zijn segment van Le Streghe (La Terra vista dalla Luna, ook met Totò en Ninetto Davoli trouwens) dat als extraatje bij deze film werd vertoond vind ik nog net iets beter. Soit, de eerste keer dat ik Pasolini het comedy genre zie aanpakken, maar het resultaat mag er zijn. Het begint al met de erg leuke openingscredits (waar Pasolini zich trouwens niet te beroerd voelde om zichzelf wat belachelijk te maken) en wat volgt is een origineel plot waarin vader en zoon te maken krijgen met een sprekende raaf die hen vergezeld op hun lange tochten door Italië. Met een speelduur van zo'n 85 minuten is dit al niet één van de langste films van Pasolini en het is dan ook jammer dat hij de film uiteindelijk iets te lang laat slepen. Het verhaal van de raaf over de twee broeders is nog erg leuk, maar nadien verzandt de film in iets teveel intellectuele nonsens. Wel tof dat de twee hoofdpersonen dit uiteindelijk ook beu geraken en de raaf dan maar opeten.

Volgens mij de eerste keer dat ik iets van Totò zie, maar dit smaakt naar meer. Een karakteristieke kop, deed me zelfs wat aan Buster Keaton denken, en een mimiek om van te smullen. Echt zo'n typische acteur die een gehele film naar zich toe kan trekken en dat doet hij hier dan ook. Al mag de waarde van Ninetto Davoli niet onderschat worden aangezien die een perfecte match is voor de grimassen van Totò. Waar ik gisteren nog commentaar had op de soundtrack van Ennio Morricone bij Prima della Rivoluzione vind ik er hier weer erg weinig op aan te merken. Blijf echter toch vooral een fan van die openingscredits, één van mijn favoriete momenten uit de film.

Zonde eigenlijk, maar Pasolini geraakt met Uccellacci e Uccellini net niet aan 4*. Hoewel het een film is waar hij erg veel goed doet, begint het op het einde allemaal toch wat te slepen. Toch is dit één van de leukste Italiaanse komedies die ik al heb gezien en is het altijd fijn dat een regisseur me toch nog weet te verrassen met een atypisch werkje. Ben benieuwd naar de rest.

Dikke 3,5*

Leuke satire van Pasolini die vrij geniaal begint met de gezongen openingscredits. Dan volgt de introductie van vader en zoon die zich een weg banen door een braakliggend gebied waar nieuwbouwwijken verrijzen, een geliefd decor voor Italiaanse regisseurs in de jaren 50 en 60.

Zoals wel vaker bij Pasolini is de film niet plotgestuurd- en er volgt een aantal min of meer losse scenes waarbij o.a. de kerk, het volk, het marxisme de revue passeren. Toto en Davoli zijn een apart maar geslaagd duo, de bizarre gebeurtenissen in een veelvoud aan stijlen, tot en met slapstick aan toe, maken dat het nooit saai wordt. Morricone was weer eens de componist van dienst- het lijkt, gechargeerd, soms wel alsof hij vrijwel elke naoorlogse Italiaanse film die er een beetje toe doet van muziek heeft voorzien. Zijn soundtrack voor deze film is erg leuk en aanstekelijk, met name het rocknummer dat steeds terugkomt is hitgevoelig.

"Vergeef mij Heer, maar u heeft zich ook eens kwaad gemaakt in die tempel in Jerusalem, en mijn geduld is op..." waarna onze met een zware missie belast koppel zich echt woest gaat gedragen. Het is één van die scènes waarbij Passolini doodleuk de draak steekt met de Kerk, haar overtuigingen en haar dienaren, al gaat hij ook andere thema's niet uit de weg. Het zit allemaal vervat in het surrelistisch tot gekke gedoe die deze film aanhoudt tot het slot. Eigenlijk had ik het er wel wat moeilte mee om alles er uit te distilleren, waardoor de film bij mij niet bepaald zal blijven plakken, al is dat beeld van die devote en soms dansende paters moeilijk te wissen.

Een wat bizarre film van Pasolini die best met een luchtige toon aangevat dient te worden. Op satirische wijze tracht hij het geloof op de korrel te nemen, al is zelfs dit laatste zelfs nog licht verwoord. Het lijkt me eerder kritiek te zijn met een satirische ondertoon.

De idee met de raaf was toch even wennen voor me en sommige sketches met de monniken waren OK, maar deden vreemd aan. Ik ben minder mee met de idee van Pasolini dan de meesten hier, maar ik apprecieer de film wel.