Holy Rosita (2024)

Wat is het punt dat de maker wil stellen?

Ik lees het als “goede mensen zullen het wel oplossen, doe uw gedacht maar”.

Ik heb Holy Rosita links laten liggen in de bioscoop. De trailer zag er maar matig uit, een Vlaamse film zoals er 13 in een dozijn zijn met veel vals sentiment en een mossel noch visverhaal, genre Aller/Retour (Film, 2023). Niets van dit alles. Ik heb me schromelijk vergist. Toch één van de betere Belgische films van het afgelopen jaar.

Een film die ook een aantal moeilijke thema's aansnijdt en dat met volle aandacht doet. Niet met een moraliserend vingertje, maar met een mooi verhaal van een vrouw met een lichte mentale beperking die een kind wil. De bezorgdheden van de naaste omgeving zijn terecht. De kinderwens - over de manier waarop kan wel gediscussieerd worden - lijkt oprecht. De impact van dit alles lijkt moeilijk in te schatten. Ook moeilijke thema's zoals abortus worden aangesneden.

Maar zwaar wordt het nimmer. Dat komt eveneens door het ontwapende acteerwerk van Daphne Agten. Knap werk, net zoals de rest van de crew waarbij voor mij Mieke De Groote enige actrice was die ik echt kende.

Dit is de film van Daphne Agten: zij is in iedere scène, in ieder shot aanwezig en draagt de film volledig. Haar personage is eigenzinnig, koppig, neemt niet altijd de juiste beslissingen, en toch blijf je als kijker hopen dat het allemaal goedkomt met haar.

Toch kon Holy Rosita me als film niet overtuigen. Misschien ligt het aan mij, omdat ik nog maar net L'événement en I, Daniel Blake zag voelt deze film aan als een herkauwde versie van wat daarin aan bod kwam. Het scenario doet gewoon te weinig met de thema's die het aanraakt. En dat zijn er heel wat: de centrale vraag of iedereen die een kinderwens heeft ook kinderen zou mogen krijgen, ook als je met moeite voor jezelf kan zorgen, met daarrond nog een reeks maatschappelijke kwesties. 'Aanraken' is hier echter het juiste woord: alles trekt voorbij zonder dat er echt iets mee gedaan wordt. Wanneer Rosita zwanger wordt (geen spoiler, dat staat in de plotomschrijving hierboven) verwacht je dat een zekere spanning zijn intrede doet. Die twijfel, die bedenkingen zou je als scenarist moeten uitbuiten, maar alles kabbelt gewoon verder.

En dan ga ik stokpaardjes berijden: visueel is Holy Rosita gewoon oersaai. Ik heb er ooit al een tirade over gehouden, bij La vie d'Adèle, maar die typische sociaal-realistische stijl waarin we de dagelijkse gebruiken van het personage observeren, gescheiden met abrupte overgangen, is zo uitgekauwd als een stukje kauwgom dat je al te lang in je mond hebt zitten zodat alle smaak eruit verdwenen is. We zien hoe Rosita zich aankleedt, cut, we zien hoe ze op haar werk in een wasserij lakens opvouwt, cut, we zien hoe ze als steward in een voetbalstadion staat, cut, we zien haar op de bus zitten terwijl ze diepzinnig naar het voorbijtrekkende landschap staart, cut. Het reduceert de kijker tot een observator, en ik wil helemaal geen toeschouwer zijn. Ik wil het verhaal mee beleven, er middenin zitten. Bovendien komt het allemaal zo bedacht over: die obligate scènes worden enkel getoond om de achtergrond van het personage mee te geven, zonder meer. En toch blijf je kijken, want Daphne Agten draagt de film en je wil dat het allemaal goedkomt met haar.

Had ergens al wel in men achterhoofd, dat deze film minder iets voor mij kon zijn, door oa het thema rond kinderwens en het hoofdpersonage. Maar wou dit Vlaams drama toch een kans geven, enerzijds probeer ik films van eigen bodem sowieso een kans te geven, verder hoorde ik veel goeds over deze film en hebben eerder dramafilms/series met oa als thema ouders-kind, mij al meermaals weten verbazen.

Maar helaas gold dit laatste niet voor deze film, integendeel, hetgeen in men achterhoofd zat werd enkel nog vele malen erger qua kijkervaring en realiseerde me snel dat dit werkelijk niks voor mij zou zijn. Los van het verhaal dat me geen sikkepit boeide, had ik ferm probleem met het hoofdpersonage Rosita, waarbij mijn 'obesitas-fobie' serieus op de proef werd gesteld en ik vooral gevoel van walging had en men maag paar x keerde en de overige karakters maakten de irritatie compleet, met op kop dat ergerlijk kind en zo kreeg ik men nr 1 en 2 van zaken waar ik giga afkeer van heb.

En jup, ik had het al in 2 keer moeten doen, maar had het halverwege beter zo gelaten ipv volgende dag te hervatten, voelde enkel meer degout en ergernis en letterlijk nergens iets mini positiefs fzo.

De druppel was echt wel toen ze hoogzwanger en naakt op bed lag en ik moest kokhalzen. Toen mezelf echt wel de rest bespaard.

Dus laagste score is hier voor mij duidelijk op zijn plaats.

Regelmatig hoor je schrijnende gevallen van verwaarloosde kinderen wiens ouders een verstandelijke beperking hebben. Hulpverleners staan toe te kijken omdat er geen passende hulpverlening kan gegeven worden omdat regelgeving omtrent dit onderwerp niet van de grond komt. Teveel haken en ogen (wat ik ergens wel begrijp). Per jaar duizenden gevallen van kinderen van 8 a 9 die emotioneel hun ouders voorbij groeien, die onder schrijnende omstandigheden moeten opgroeien waarbij onherstelbare schade ontstaat voor het leven.

En hier ontmoeten we Rosita, een dakloze beperkte vrouw die seksueel wordt uitgebuit door mannen uit haar omgeving tegen geringe betaling. Iemand die niet weet hoe je een afspraak maakt met een zorgverlener, niet weet hoe je een rekening betaalt, haar baan op de sociale werkplaats niet kan vasthouden en een twijfelachtig netwerk heeft waar ze nauwelijks op terug kan vallen.

De regisseur kiest ervoor om voor haar een lans te breken. Om grotendeels alleen vanuit haar perspectief te kijken, We krijgen de problemen wel te zien, maar weer alleen vanuit haar perspectief. Het (on)geboren kind krijgt geen perspectief. Niet in het verhaal, niet in het leven.

Ik wil nog wel geloven dat de regisseur niet de bedoeling heeft om iets recht te praten wat scheef is, maar toch doet hij dit verhaal te vertellen vanuit de pijn van de kinderwens. Vertel dit verhaal over 10 jaar nog eens vanuit het perspectief van het kind, dan krijg je een hele andere film.

Vaak hebben verhalen twee kanten, ook hier, en toch heeft het (on)geboren kind het recht dat er onvoorwaardelijk 100% alleen vanuit zijn perspectief gekeken wordt. Het onherstelbare leed weegt namelijk niet op tegen het perspectief van de verstandelijk beperkte ouder.

*2.0

Deze eens meegepikt en het was wel een mooie film. De film moet het wel vooral van de cast hebben. Deze deed het dan ook uitstekend. Zeker het hoofdpersonage was erg goed. De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort. Mooi om eens gezien te hebben.

Rosita [Daphne Agten] wil dolgraag een kind, maar haar ‘moeke’ [Mieke De Groote] heeft haar bedenkingen. Het lukt Rosita toch om zwanger te worden, maar tijdens de zwangerschap begint ze te beseffen wat het moederschap met zich meebrengt en twijfelt ze of ze door moet zetten. Agten is ontwapenend in een gewaagde, complexe rol en Cilou David is naturel als Rosita’s speelse buurmeisje. Destoop geeft echter mondjesmaat informatie over Rosita’s voorgeschiedenis, waardoor het lastig is begrip op te brengen voor haar grillige gedrag en haar keuzes.