Mother, May I? (2022)

De naam van Laurence Vannicelli kwam ik tegen als één van de schrijvers van de horrorkomedie Porno (Film, 2019) dus ik wist niet zeker wat ik kon verwachten als regisseur. Echter op basis van die film verwachtte ik zeker niet zoiets subtiels of genuanceerd als dit. De film is ingetogen tot op het punt dat het soms nog maar moeilijk is om het zelfs maar horror of thriller te noemen.

Het is géén griezelige spookhuis- of bezetenheid-film. Er val géén hoog aantal doden en er zijn géén momenten die ons schrik doen aanjagen. Nee, dit is een psychologische (voorheen Elevated) horrorthriller die bovennatuurlijke wezens of moordende monsters schuwt (of is het ervoor schaamt?) omdat er een intellectueel (horrorgruwel komt voort uit relatiedynamiek en onderdrukt trauma) streven moet zijn. Het soort horrorfilms waar ik helemaal niets van moet hebben! Toch lukte het de regisseur op één of ander manier het boeiend te houden.

Aan het begin van de film is de (schoon) moeder van Emmet en Anya net overleden en heeft ze haar grote huis op het platteland aan hem nagelaten. Iedereen die meer dan een handvol horrorfilms heeft gezien, weet dat het een slecht idee is om in de buurt van deze plek te komen. Zodoende zijn er een paar spookachtige elementen zodat het script kan flirten met het idee dat Anya bezeten is door de geest van Emmets moeder, terwijl ze ook de mogelijkheid openlaat dat ze manipuleert en doet alsof. Wat de verklaring ook mag zijn, Anya's acties en Emmets reactie daarop zijn verontrustend te noemen.

Ook al is het zoals ik al had gezegd niet zo'n soort film, had ik meer dan eens bijna verwacht dat er iets uit de donkere hoekjes van het huis zou komen. Veel lof gaat er naar Kyle Gallner en Holland Roden voor de uitvoeringen die stemming creëren en behouden. Dat geldt vooral voor Holland Roden (die ook een erg prettige dame was om naar te kijken) die in wezen een dubbele rol speelt. Beide acteurs zijn eigenlijk de film!

Alhoewel het traag is, en ik meestal teleurgesteld wordt door dit soort films door het ontbreken van horror was deze een intrigerend, "psycho-drama" dat wordt gedragen op de schouders van de geweldige uitvoeringen van Gallner en Roden. En dat was absoluut iets wat ik niet verwachtte!