The Estate (2022)

Aardige film over een paar neven en nichten die allemaal azen op de toekomstige erfenis van een familielid. Dik aangezette en lekker onsympathieke personages. Niet alles is even grappig, maar genoeg vermakelijke ontwikkelingen en situaties. Een leuke cast waarbij David Duchovny het grappigst uit de hoek weet te komen.

Een stel familieleden wacht als een troep aasgieren op de dood van hun rijke tante terwijl ze hun best doen om in haar gunst te geraken teneinde aanspraak te maken op de erfenis. Het scenario biedt potentie voor gevatte zwartgallige humor. De film is bovendien een Britse productie en Britse humor ligt mij. De humor van de zelfspot, het absurde, het sarcastische, het excentrieke. Deze humor kom je in deze film niet tegen. In werkelijkheid barst de film van de kleuterhumor. Onderbroekenlol. Ik geef toe dat dit ook een vorm van humor is die je in Britse komedies tegenkomt, maar het is niet die typische humor waar ik op doel.

De film is ook erg rumoerig en rommelig. Vaak zijn dat middelen die een gebrek aan humor camoufleren. Hoe luider, hoe leuker. Dat credo gaat zeker op voor Anna Faris. Nu vind ik haar zelden leuk en zijn de verwachtingen in dat opzicht laag, maar de aanwezigheid van actrices als Kathleen Turner en Toni Collette zou toch voor een bepaalde standaard moeten staan. Turner speelt de giftige matriarch maar maakt van de rijke tante niet meer dan een vervelend typetje. Precies wat Toni Collette ook doet met haar personage. Wat een verspilling van talent.

The Estate is geen goede film. Om nu te zeggen dat de film daarom slecht is, gaat ook weer te ver. Niet alles aan de film is vervelend en teleurstellend. Het muzikale behang is erg ok en in sommige scènes popt het acteertalent even op en ontstaan flarden van venijnige humor die best grappig zijn. Het zijn flarden die prettig opvallen maar die helaas ook weer snel oplossen in de grote brij aan platte, flauwe en kinderlijke humor waaruit het grootste deel van de film bestaat.

Hoezeer Amerikanen het ook proberen, de subtiliteit, absurditeit en zelfspot die de Engelse humor zo krachtig maakt, dat niveau blijven ze ver van weg, ook in deze film. Plat en een hoop geschreeuw. Duchovny steelt de show door met name zijn non-verbale acties en af en toe wat subtiele opmerkingen. Jammer er had zoveel meer ingezeten. Een versie hiervan met John Cleese, Terry Giliam, Eric Iddle, Joanna Lumley Hugh Laurie en French & Saunders en wellicht Smith&Jones er nog bij had mij wel leuk geleken.