Nocebo (2022)

Nocebo is Latijn voor 'ik zal schaden' en het tegengestelde van het placebo. Dus het gezondheidseffect van een patiënt die zich zieker gaat voelen dan hij eigenlijk is. In de film schittert Eva Green als Christine, een modeontwerpster van duur-ogende kinderkleding. Ze heeft het allemaal: een knappe echtgenoot, een slim jong kind, Roberta, een hectisch gezinsleven en een groot, mooi huis. Dat wil zeggen, totdat een mysterieus telefoontje haar nieuwste modeshow onderbreekt...ze krijgt plotseling een mysterieuze en slopende ziekte, en daaropvolgend verschijnt de Filipijnse verzorger, Diana op haar stoep...je weet natuurlijk dat Diana er niet voor niets is en welke grote zonde de kern van het verhaal vormt is snel duidelijk....regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley, die ook samen werkten aan de vorige film "Vivarium" houden het eenvoudig. Via een reeks flashbacks komen we het verhaal te weten. De film is op zijn best wanneer het neigt naar horror! En bevat dan ook een stel angstaanjagende beelden vooral tijdens Christine's hallucinaties en visioenen; een gigantische teek, wonden bij collega's, de door teken geteisterde hond en de aardig bijzondere eindconclusie. Bovendien doet de score van Filipijnse percussie-instrumenten het uitstekend om de angst in de hele film te accentueren. Alhoewel het geen erg enge film is, is het dus wel doordacht en een redelijk effectieve film!

Sluit me grotendeels wel aan bij joolstein.

Best nog vermakelijke psychologische thriller en mede door de voodoo/het occulte, ook een horror-touch aanwezig. Want indd zoals de titel al aangeeft, gaat het helemaal niet om genezing, die Diane brengt, maar juist om wraak. En hoe de film evolueerde, kon ik zeker wel smaken en was ie uiteindelijk beter dan verwacht. Een 6 à 6.5/10.

Van regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley zag ik Without Name (2016) en Vivarium (2019). In beide films worden de personages met onaangename en nachtmerrieachtige situaties geconfronteerd. In Nocebo vergaat het Eva Green niet veel beter. Het duo gooit de kijker een surrealistisch aandoende wereld in waarin het lastig is om te bepalen waar de werkelijkheid door de fantasie wordt ingehaald.

In de eerste plaats verbeeldt de film de confrontatie tussen twee vrouwen. Eva Green is Christine. Een vrouw die in een onaangename situatie terecht komt. Een vrouw die carrièregericht is. Een vrouw met een koele uitstraling die haar zaakjes onder controle heeft. Een vrouw die in de loop van de film steeds meer de controle verliest door de merkwaardige gebeurtenissen die haar overkomen. Eva Green speelt haar met een mooie mengeling van meedogenloosheid en sardonische ironie.

De andere vrouw wordt gespeeld door Chai Fonacier. Zij is Diana, de spontaan opduikende hulp in de huishouding. Zij is de indringer die zich in het huis van het gezin van Christine positioneert en waarvan je niet zeker bent of ze nu een slechterik is of een nobele heldin. Terugblikken van Diana aan haar Filipijnse thuisland maken allengs duidelijk wie zij is en waarom zij daar is. Dat gebeurt mondjesmaat en zorgt niet meteen voor de ontsluiting van haar personage maar vooraleerst voor nog meer spannende twijfel.

Het thema van sociale ongelijkheid wordt aangeroerd zonder daarin door te schieten. Als bijzonder aspect in het verhaal functioneert het prima. Groteske speciale effecten, mysterieuze gebeurtenissen en uitstekend acteerwerk voeren blijvend de boventoon. De symbiose van al deze elementen werkt uitgekiend, sfeervol en spannend. De muziek van Jose Buencamino voegt nog een graadje spanning toe en begeleidt de kijker naar een bevredigend en bruut einde. Ja, Nocebo is een prima horrorfilm.

Het idee is op zich niet heel origineel maar wel goed - het is de uitwerking die me niet erg ligt. De aap komt net iets te snel uit de mouw, het mysterie verdampt te snel en de spanning is weg voordat alle details uitgewerkt zijn. Maar dat is dan al niet echt interessant meer, en de daadwerkelijke ontknoping voelt aan als mosterd na de maaltijd. Was het wat langer in het ongewisse gebleven allemaal, en was er wat meer op de vervreemding van de hoofdrol gespeeld, dan had er denk ik een veel betere film uit kunnen komen.

Green acteert wel erg goed, en heeft met haar expressieve smoelwerk ook precies de juiste tools om voelbaar te maken hoe slecht ze in haar vel zit. Dat maakt dan wel weer een hoop goed.

Maar opgeteld is het allemaal wel wat onvoldoende. Van die namen verwacht je meer, en dat weet de film gewoon niet te brengen.

En niemand die in de gaten heeft dat het feitelijke probleem van Christine door het apneu-apparaat werd veroorzaakt...

Thriller, een beetje mysterie en wat horror; best wel een aardige film waarbij de kern, dat waar het verhaal om draait, pas vrij laat duidelijk wordt. De laatste scene was in ieder geval wél voorspelbaar. Geen topfilm, maar het was wel de moeite waard om gezien te hebben.

Zonder meer een degelijke film waarin Eva Green perfect gecast is voor haar rol die ze uitstekend vertolkt met haar emoties en verschijning. Het mysterieuze aspect wordt lang in het ongewisse gelaten, al heb je wel in de gaten waarmee Eva Green te maken heeft en wat die mysterieuze vrouw komt doen. Het mysterie weet uiteindelijk niet echt te verrassen en zeker niet het slot. De hallucinaties werken wel effectief waarbij sommige scènes wel bepaalde horrorelementen bevatten. De film geeft ook wat kritiek op de werksfeer en arbeid in de Aziatische landen waar de mensen heel onderdrukt en gemeen behandeld worden. 6.5/10

Redelijke film waarin een vrouw met gezondheidsproblemen alternatieve zorg krijgt van een verzorgster. De connectie tussen de twee vrouwen is al vrij snel duidelijk. De film ziet er goed uit en ook het acteerwerk is goed. Echter wist het niet echt onder de huid te kruipen zoals het zou moeten bij deze horror-achtige film.