Allegoria (2022)

Mwa.

Spider One, het jongere broertje van Rob Zombie, waagt zich ook even aan de regiestoel. Ik vind zijn grote broer niet echt geweldig als regisseur dus toen ik eenmaal doorhad dat dit vanuit dezelfde familie komt zat ik niet meteen te popelen. Spider One behaalt zoals verwacht ook een beetje hetzelfde niveau als Zombie, dus middelmaatwerk.

In principe betekent dat dat het horrorhart wel op de juiste plek zit, maar dat de afwerking vooral te wensen overlaat. Aan het verloop te zien had ik niet eens hoeven googelen dat de regisseur achtergrond heeft in de muziekwereld. Audio en geluid vormt een redelijk prominente factor door de film heen, het voelt constant aan alsof een rockartiest de film heeft gemaakt. En wat blijkt, Spider One zelf komt ook uit die wereld. Verrassing!

De beste sequentie zal je in de eerste 10 minuten al aantreffen, waar we het shot van de poster kunnen aanschouwen. Acteerwerk is daar uitstekend, waar de rest van de film eigenlijk ook niet meer tegenop kan. Want waar de opening kan profiteren van goed acteerwerk, is dat vooral de stoorzender die de opvolgende stukjes onderuit blijft halen. Concepten blijven herhaaldelijk aan de originele kant, maar de uitwerking is regelmatig rommelig en warrig. Nooit komt er een zekere energie uitgevlogen.

De finale stelt erg teleur en tussendoor halen we weinig kicks uit de concepten, maar de passie is er wel. Het talent is er alleen niet altijd, en dat is jammer want met de opening laat Spider One zien dat hij het ergens wel heeft zitten. Denk vooral dat Allegoria kampt met een te gehaaste productie, want het voelt niet slim, fris of relevant genoeg aan. Eerder als de zoveelste toevoeging aan het genre die niet echt weet wat het wil. Het komt ergens, alleen heeft het de eindbestemming bij lange na niet bereikt.

In wezen een Anthologiefilm, maar waar andere vaak filmpjes van verschillende regisseurs met elkaar verbinden, is deze gemaakt door regisseur. Dit is namelijk het regiedebuut van nu-metal rockgroep Powerman 5000-zanger Spider One, het jongere broer van een zekere Mr. Rob Zombie. En hij voegt eigen gemaakte korte filmpjes tot één compleet verhaal. Het is daardoor behoorlijk sterk qua stijl en verhaalvertelling. In elk van de vijf verhalen waaruit deze bloemlezing bestaat, komen kunstenaars van verschillende aard in gruwelijke situaties terecht.

Het openingsverhaal bestaat grotendeels uit John Ennis, die acteerleraar Robert Anderson Wright speelt en die op een oorverdovend volume dingen over de puurheid van toneelvoorstellingen en je innerlijke monster oproepen, naar zijn studenten schreeuwt. De verlegen jonge actrice Brody (Krsy Fox) krijgt de volle laag totdat... Moet jhet bevlogenheid voorstellen of was het gewoon irritant?

De volgende gaat over een abstracte schilder genaamd Marcus. Er is niet veel anders in het segment dan een paar telefoontjes van zijn agent en vriendin Brody waarna hij bezoek krijgt van een entiteit en er speciale make-upeffecten kunnen worden getoond. Het is niet helemaal duidelijk wat men hier mee wil...

Je gaat verder met horrorscenarioschrijver Eddie Park, die een scenario schrijft over een seriemoordenaar genaamd "The Whistler", die misschien reëler is dan hij zich had voorgesteld. Hij zal wensen dat hij over een lichter onderwerp had geschreven. Bloederig maar net iets te kort om het interessanter te maken...

Beetje saaie nerdy John die op date gaat met Scout Taylor-Compton (Laurie Strode uit de Rob Zombie-Halloween films) als de ex-vriendin van Marcus en beeldhouwer Ivy. Ze lijkt een beetje wild voor hem en het is de ongemakkelijke eerste date. Het is direct duidelijk dat dit meisje niet valt voor hem dus je kunt al vroeg zien dat ze meer in petto had. Toch was hun geklets best aangenaam om naar te kijken.

In het laatste en langste vijfde filmpje zie je het meisje Brody terug, die samen met huisgenoot Hope kijken naar een slasher-film die Eddie heeft geschreven. Na de film keuvelen de dames nog wat en Brody belt haar vriend Marcus. Hierna gaat Hope met haar band, waar ze leadzanger van is, oefenen. Een van de bandleden van Hope zegt dat hij de zes noten heeft ontdekt die kwaad kunnen manifesteren. Hope krijg de muzieknoten en speelt ze thuis op de piano waarna de cirkel met Brody rond werd gemaakt.

Door kleine dingen in elk van de verhalen te zien, bleef het mijn interesse behouden. Je krijg genoeg goede praktische dingen. Leuk dat dit bijna naadloos in elkaar overgaat. Wel jammer dat de meeste filmpjes geen hardere klap met meer schrik of bloed uitdeelde. Maar dit was zeker de moeite waard om te bekijken en het vliegt voorbij met een speelduur van slechts zo'n zeventig minuten