Fall (2022)

Door de gebrekkige opbouw en het zwakke script voelde Fall al vanaf het begin als B-film, zo'n typische low-budget gimmick-film. De intro deed me denken aan die van Cliffhanger (ja, die andere B-film uit de jaren '90 met Sylvester Stallone) en het plot is natuurlijk flinterdun; ze zitten vast op een radiotoren, wat nu.

Dan staat of fallt het verhaal natuurlijk bij de personages en hoe zij omgaan met hun penibele situatie. En daar schiet de film best wel tekort. De vrouwen zijn niet bijster interessant (Hunter is bovendien enorm irritant), het acteerwerk is matig en de dialogen zijn niet heel diepgaand. Er wordt nogal flauwtjes gezinspeeld op een mogelijk conflict omdat Hunter is vreemdgegaan met Becky's overleden man, maar dat loopt op niks uit en speelt geen rol van betekenis.
Het sterkste punt van de film was nog wel de twist dat Hunter al dood bleek te zijn. Beetje Life of Pi-achtig, dus ook weer niet bijster origineel. Ik had het niet door, al trok ik wel mijn wenkbrauwen op bij de betreffende scene omdat ik het vreemd gefilmd vond.

Zo nu en dan zijn er wat mooie (drone) shots, maar over het algemeen is de cinematografie niet heel spannend.
Vermakelijk genoeg om op je vrije avond te kijken, maar verwacht geen meesterwerk.

3*/5

De in het oog springende decolletés, de wat flauwe schrikmomenten en het wat zwakke script qua personages en dergelijke verraden wel dat dit best wel een soort B-film is, maar het moet gezegd dat de film wel alles er uithaalt wat erin zit qua concept. Alles wat ze mee kunnen maken en wat er mis kan gaan en wat ze vervolgens proberen om zichzelf te redden komt allemaal redelijk geloofwaardig en volledig over. Niet altijd, dat wachten tot het 10 uur is voor ze de drone weg laten vliegen is nogal frustrerend en onnodig, en ik heb ook zo mijn twijfels bij het opladen van de drone (oja en dat die twee kerels wegrijden in haar auto, mwa…).

Maar goed, bij films zoals deze is het wel vaker een mix tussen rare domme keuzes betwijfelen en in spanning kijken, dus in die zin is het wel gewoon een leuke en spannende kijkervaring en daar gaat het toch om bij dit soort films.

Zelfs nog een twist die ik niet echt aan zag komen, wat het toch nog even een extra punch meegeeft.

Goed genoeg voor wat het is.

3,5*

Ik heb hoogtevrees en had bij tijd en wijle toch wat klamme handjes. Na een half uur begint dan het avontuur en dan is het toch een lange zit met twee meiden high in the sky. Fantastisch in beeld gebracht prima muziek en volop spanning terwijl ik toch een B filmpje had verwacht. Hij begint net als bij Cliffhanger en daarna lijkt ie op 127 hours. Vastzitten en er niet meer uitkomen. Uiteraard ongeloofwaardig en al helemaal op het laatst, maar dan wordt de kijker misleid. Prima gedaan. Het maken van deze film was ook al niet eenvoudig. Ze zaten echt in zo'n toren, maar uiteraard niet zo hoog. Qua sfeermomenten zat de film ook goed in elkaar. Ook was het zichtbaar duidelijk dat de mooie meiden gaandeweg steeds minder uitzien. Minpuntje is misschien wel dat de echte redding niet in beeld wordt gebracht. Dan had het wellicht nog spannender geweest. Maar verder heb ik me prima vermaakt, ondanks de angstige momenten. Vooral bij zo'n eerste kijkbeurt!!!

Film 4,0
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Extra's 1.0

Ok, als je nog geen hoogtevrees had, dan heb je het na het zien van deze film wel. Ik heb de hele film door met een soort steen in mijn maag gezeten en bij sommige scenes had ik het niet meer. De hoogte vond ik goed verfilmd en het is een spannende film!

Net zoals vele anderen hier heb ik al hoogtevrees als ik op de zaterdageditie van de Telegraaf ga staan. Vooral de klim naar de top van de radiotoren bezorgde me koude rillingen. Sterk in beeld gebracht in een verder best wel vermakelijke film.

Helaas hebben we, als de top eenmaal is bereikt, het hoogtepunt van de film al gehad. Zoals gezegd is de klim naar boven erg zenuwslopend, maar eenmaal boven zakt het niveau wel wat naar beneden.

Om mee te leven met de twee dames is erg lastig, ze zijn namelijk totaal niet sympathiek. Ook maken ze vaak domme keuzes wat de geloofwaardigheid ook niet echt ten goede komt.

Het einde komt erg afgeraffeld over en had zeker voor een extra spannend moment kunnen zorgen.

De twist die in de film verwerkt zit is wel leuk gedaan, daarom ook een voldoende voor deze film.

3*

Poeh, wat een gedrocht. Met veel pijn en moeite tot het einde bekeken, maar wel met stukjes doorspoelen bij dialogen die je toch kunt uitschrijven. En het was niet de moeite.
Het enige waar deze film op teert is de spanning van de hoogte. Heb je hoogtevrees/valvrees, zoals ik, dan zit je regelmatig met klamme handjes. Voor de rest is het vrijwel een aaneenschakeling van simpel tienerdrama, clichés, voorspelbaarheid en ongeloofwaardigheden.

Wat dat laatste betreft ben ik openminded: ik hou van mystery's, vaagheden en timeloops, dus ik kijk niet zo nauw. In deze prent ga ik dus al mee in de waaghalserij van het beklimmen zonder echte security en de idioterie van het beklimmen van zo'n toren. Maar zelfs als je in dat straatje zit, klopt er weinig van. Waaghals of niet, zonder eten, fatsoenlijke schoenen (op je sneakers, tuurlijk) en voorverkenning doe je zoiets niet. Twee dagen en nachten op 1m2 op 600 meter, vaak lekker met de handjes los, nee. De droneaccu die in 3 minuten opgeladen was en hem vervolgens tegen een truck aan laten vliegen die je overduidelijk ziet aankomen. De telefoonaccu van de brunette was aan het eind nog bijna vol (terwijl die aan een restaurantlampje opgeladen was). Even een gier opeten en je hebt de levenskracht weer, enz. De lijst van clichematigheden is minstens zo lang.
De doelgroep zijn tieners: Twee veel te knappe vrouwen die deze waaghalserij doen. De blonde met uitpuilende tieten voor de likes, letterlijk zelfs. Het hele sociale media gebeuren. De tenenkrommende drama over de slechte vader-dochter-relatie en dat ze beiden verliefd waren op het overleden vriendje. Zucht. Vanaf de eerste seconde heb je geen sympathie voor de karakters en dat zorgt ervoor dat je geen moment met ze meeleeft. Sterker, ik hoopte constant dat er minstens eentje vanaf zou pleuren. Maar dat had niet helemaal het beoogde effect. Het acteerwerk is bijpassend matig. Van de visuals moet het het ook niet hebben; beetje pijnlijk nep bij het vallen van de trap en de shots naar onderen bij de blonde.

Heb ik nog iets positiefs te melden? Waar ik even opveerde was toen bleek dat de brunette aan het hallucineren was. Eindelijk een twistje. Het andere onverwachte was het stoppen van de telefoon in het lijk. De spanning van in de toren klimmen is goed voelbaar: de close-ups van piepende kabels en stangen zijn mooi.

Ik zette in op een vermakelijk tussendoortje, maar het moge duidelijk zijn, dat was het zelfs niet. Ik heb te vaak hardop zitten lachen waar dat hier toch zeker niet de bedoeling was. Dat ik hier nog zo'n lange review aan zit te besteden zegt misschien iets over mijn frustratie Genoeg tussendoortjes op Netflix te vinden mensen, maar ben je een béétje filmkijker, laat deze links liggen. Hoewel ik, gezien de score hier en op IDMB, wat kritischer dan de gemiddelde blijkt te zijn hierin.

Punch fear in the dick

In 2021 had ik het briljante idee om mijn vriendin (die een parachute sprong uit een vliegtuig op haar bucketlist heeft staan) voor haar verjaardag een afdaling van de Euromast in Rotterdam cadeau te geven. Hoewel ik last van hoogtevrees heb besloot ik, na ook een keer te zijn gaan bungeejumpen zo'n pakweg 15 jaar eerder, dat ik mijn angst voor de tweede keer wilde gaan overwinnen. Een parachutespring uit een vliegtuig was een brug te ver, dus koos ik als "middenweg" voor deze activiteit. Waar ik geen rekening mee gehouden had was dat bungeejumpen zelf, binnen de kortste keren voorbij is, maar dat je tijdens een afdaling wel 15 minuten aan een koord bungelt. En dat is een hele lange tijd met de angst voor een los knappend touw in je hoofd.

Wat Fall goed deed was dit gevoel een enkele keer bij mij oproepen toen de twee dames uit deze film besloten een 600 meter hoge radio toren te beklimmen, en dan met name op de weg naar boven. Eenmaal vast op die toren is Fall vooral heel voorspelbaar qua ontsnappingspogingen om van de toren af te komen. Daarnaast zit er ook nog een plottwist in die die voor mij heel geforceerd ingebracht aanvoelt en hierdoor ook geen indruk op mij achter wist te laten. Wat wellicht meegespeeld heeft was dat mijn aandacht al aardig weggevloeid was na de drone oplaad scène, aangezien het mij niet aannemelijk leek dat die drone binnen vijf minuten opgeladen was. Maar het leek mij nog minder aannemelijk dat je uren in een positie, terwijl je lichaam al helemaal uitgeput is, aan de top van een paal vast kan blijven houden. Voordat diezelfde drone, eenmaal opgeladen aan gort gereden wordt door een vrachtwagen, nét voor deze het motel bereikt. Op dezelfde plek waar de twee dames ook zelf bijna een ongeluk hadden. De film zat vol met dit soort voorspelbare momenten die je al van veraf aan zag komen.

En juist vanwege deze voorspelbaarheden, maar ook ongeloofwaardigheden, vond ik Fall enorm tegenvallen en waren dit pijnpunten waar ik niet goed overheen kon stappen. In tegenstelling tot de goedkoop ogende filter die er gebruikt werd, en de eerste scène die een flashback betreft waar Becky's man een pijnlijk slecht geanimeerde afgrond in stort. Tot op zekere hoogte was ik vrij vergevensgezind, maar als de hierboven genoemde voorspelbaarheden als een rode draad door het verhaal heen verweven zijn maakt dit het geheel voor mij helaas niet meer dan een middelmatige kijkervaring.

2,5*

Vandaag bekeken, best wel een tegenvaller voor mij.

Spannend begin zodra ze in de toren klimmen hoger en hoger en zien wat ze allemaal bedenken om hulp te roepen of om beneden te komen... zaten daarna nog best spannende scsnes tussen en slimme keuzes van de meiden.

Alleen het werd een stuk minder (bij de twist) vanaf dat de tas naar beneden viel en ''Hunter'' de tas wilde pakken bleek dat ''Becky'' dit had gedroomd en zei alleen de tas naar boven hees en het lichaam van Hunter op de schijnwerper lag, erg vreemd moment dat er een heel stuk van de film dus gedroomd was, ook het einde was opeens zo afgelopen?

Hoe kwam Becky nou beneden? met een brandweer ladder? Helikopter? geen enkele uitleg hierover, had graag gezien hoe Becky gered werd en hoe ze beneden kwam!

Wie had het briefje in de schoen gevonden? De politie zelf, de vader? allemaal vragen dus en mistte ik een heel stuk, heel erge tegenvaller al deze dingen!

Raar einde dus (zonder uitleg) en aparte Twist, voor de rest aardig gedaan.

Op zich aardig bedacht. En voor iemand als mijzelf die op een natte krant al hoogtevrees krijgt zit je idd soms met klamme handen, en dat zal de bedoeling van de regisseur zijn geweest. Maar daar is alles mee gezegd.

Volstrekt ongeloofwaardig. Toevallig rollen al die bouten uit die verroeste trap precies als ze boven zijn. Kan helemaal niet. Al die fratsen zoals dat gebungel aan dat touw is ook niet realistisch.

Goed idee om door te spoelen naar het eind maar waar je op zit te wachten - de ontknoping - krijg je helaas niet.

Degelijke vermakelijke film. Het is de makers gelukt om van een klein uitgangspunt een dik anderhalf uur lang spannende film te maken. Komt natuurlijk vooral door die enorm hoge toren waarin de hoofdpersonen klimmen.

Dan zit er er ook nog wat drama in verwerkt. Dat lijkt vooral gedaan te zijn om er een duur van een speelfilm van te maken. Ach het werkt allemaal wel. De film onderhoud, heeft een verrassende ontknoping en is af en toe best spannend.

ik heb deze film gekeken om dat ik echt niets te doen had op dat momend. ik vond het heel slecht gespeeld. vind het ook geen aanrader.

Fall is een degelijk gemaakte thriller met een eenvoudig, maar origineel uitgangspunt. Twee klimmers komen vast te zitten op een 600 meter hoge antenne, en moeten zien te overleven.

Het verhaal is vergelijkbaar met andere overlevingsverhalen, met als verschil de setting. Op een onbewoond eiland is vaak nog wel iets te vinden, maar op een oude mast is werkelijk niets dat je kan helpen. Mooi hoe deze film de moderne gemakken als mobieltjes en drones op originele wijze in het verhaal verwerkt. Ook de moderne internetcultuur met een obsessie voor likes en de gebruikelijke waaghalzerij om aandacht te genereren worden niet genegeerd.

Zelf heb ik ooit een tijd gewerkt als antennebouwer en klom dagelijks in hoge masten. 200 meter is het hoogste dat ik ooit geweest ben, in een mast qua constructie vergelijkbaar met deze. Het gevoel van hoogte en de fysieke ervaring van het klimmen komen realistisch over. Hoogtevrees heb ik zelf niet, maar deze film weet het aanwezige gevaar van hoogte heel goed in beeld te brengen.

Helaas was er ook een heel groot minpunt waar ik flink op afknapte. De totaal overbodige twist wanneer blijkt dat Hunter al enige tijd dood is. Haar klimactie met rugzak was weliswaar wat ongeloofwaardig, maar goed, het is een film. Dat ze toen al dood bleek voegt niets toe aan het verdere verhaal. Had haar laten sterven voor de ogen van het publiek halverwege de film, dat had me pas echt geschokt. Maar dit gekunstelde element haalde de realistische feel uit de film. Een gemiste kans.
Ook de affaire die Hunter blijkbaar heeft gehad boeide me weinig, en ik snap niet waarom dit toegevoegd is aan het verhaal. Om duidelijk te maken dat die jongen niet te vertrouwen was? Dat haar vader het allemaal goed doorhad? Weinig overtuigende argumenten wat mij betreft.

Maar desondanks een hele dikke voldoende. De eerste helft is het sterkst, maar de film rondt het netjes en erg spannend af naar het eind toe. Dat de uiteindelijke reddingsactie niet in beeld wordt gebracht stoorde me niet, want dit verhaal gaat over overleven in je eentje. Niet over de deskundigheid van hulpdiensten. Ik geloof direct dat een ervaren helikopterpiloot en een abseiler haar kunnen redden namelijk.

Eerlijk is eerlijk: de film is zeker niet perfect, maar ik zat regelmatig letterlijk op het puntje van mijn stoel toe te kijken. Dat gebeurt mij weinig. En als een film dat voor elkaar krijgt, doet het precies wat een thriller moet doen.

4*

Deze film geeft exact wat je ervan mag verwachten.

De hoogte wordt echt goed in beeld gebracht. Ik keek de film op groot scherm en kreeg er echt buikpijn van terwijl ik helemaal geen hoogtevrees heb. Ik vond de plot twist (dat Hunter halverwege de film al blijkt te zijn overleden en dat Becky is blijven doorpraten tegen een imaginaire Hunter) halverwege een waardevolle toevoeging. Voor mij tilde dat de film wat omhoog. Ook het toegevoegde drama tussen de twee hoofdrolspelers ( dat Hunter vreemd ging met Dan )geeft extra spanning: gaat Becky wraak nemen? Hoe gedreven is ze om Hunter te helpen?. Bovendien werd dit realistisch uitgewerkt. Verder vond ik Grace Caroline prima acteren (ze is helaas wel de enige).

Er zit ook veel niet zo goed aan de film. De vader acteert echt ontzettend slecht. Bijna knap. Pluk iemand van de straat en die doet het beter. Ik vond Becky ook niet geweldig acteren. Vooral in het begin te veel een typetje en over de top. Dat hat genuanceerder gekunt met iets meer empathisch vermogen. Zeker met de plottwist later wordt dit nog ongeloofwaardiger.. Verder is er te veel wat niet geloofwaardig is (de toren wordt niet geïnspecteerd voor de klim, jumps die niet realistisch zijn etc.). Vooral de ondoordachtheid voor de klim is niet te bevatten. Zeker als je semi-professioneel klimt, staat dat altijd op je netvlies. Zelfs als je een waaghals bent. Ook wordt er overmatig van cliches gebruik gemaakt (bv. de lege accu van de drone.... als je 5 minuten met elkaar brainstormt verzin je een creatievere manier om deze actie te laten mislukken). Ook wordt er in het begin van de film zaken te prominent in beeld gezet zodat je al weet 'okay, dat gaat dus later terugkomen'. Het verlaagt de spanning en is onnodig.

Ik kan de film net geen 3 sterren geven, maar dat betekent niet dat ik het een slechte film vond. Het is net iets onder middenmoot. Het geeft wat je ervan mag verwachten. Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers hoeft je niet tegen te houden, je moet accepteren dat het allemaal niet super realistisch is en je weet nu dat je de nodige clichés krijgt te verwerken. Als je dat kunt hanteren, kun je hier een prima avondje filmplezier aan beleven.

Als je al honderden films hebt gezien, wordt het voor mij steeds lastiger om nog iets boeiends te vinden. Dit is in ieder geval weer eens wat anders. Dat neemt niet weg dat dit nou een MEGA klapper van een film is, maar het is wel een interessant gegeven. Wat ga je doen op zo'n grote hoogte om de aandacht te trekken van mensen.

Ondanks de lengte van de film verveeld die geen moment. De dames zijn niet de meest sympathieke types. Maar dat vind ik wel vaker met 'thrillseekers' Waarom moet het leven altijd zo heftig zijn voor velen. Kun je ook niet eens tevreden zijn met een wandeling in een bos, een boek lezen achterin je tuin of een fietstocht langs de zee?

De film had wat korter gemogen in het midden en achteraan wat meer informatie over de reddingsactie.

Toch zeker de moeite waard deze actie film. Ik had hem wel in de bioscoop willen zien. Want de special effects zijn zeer realistisch (de hoogte) voel je echt in je benen.

"You've to do something to feel alive: het credo van deze film. An sich een recht toe recht aan verhaal van in dit geval klimfanaten, waarvan er 1 thrillseeker is. Naarmate de film vordert komt echter het onderbewustzijnsaspect naar voren. Hoe is de perceptie als radeloosheid begint toe te slaan?

Ik heb hem nog niet echt goed kunnen zien.... De hoogte met gevaarlijke situatie is me te heftig.... Op zich valt mijn hoogtevrees wel mee... Daag mezelf wel uit, maar dit trok ik nog niet.... Heb de film van achter naar voren gekeken na een half uur.., eerst de afloop weten... Geluid uit natuurlijk...ga morgen nog eens verder kijken...

Ja er was veel mis ... Wat ik onbegrijpelijk vind is de slechte manier van klimmen, bijna geen enkele zekering.... normaliter klik je om en om vast.....of klim je om beurten etc.... En dat met 600m en zelfs met een overleden partner....en dan zo met de camera bezig zijn .......600m is echt hoog en iemand die steeds wil stoppen, bang is en dan toch 600m omhoog doorgaat.....onze hoogspanningsmasten halen maar 60..... Ik vraag me af hoe het gefilmd is...toçh alles studio ...,

Fall weet op klein terrein groots genoeg uit te pakken. De opbouw, verloop, actie en spanning zijn allemaal aanwezig. Heb me er prima mee vermaakt.

Onbegrijpelijk hoe ik deze film tot het eind heb weten vol te houden. Deze hoofdrolspeelsters zijn duidelijk niet gecast vanwege hun enorme acteertalent.

Als een gigantische fallus torent een afgedankte zendmast boven de Mojave uit. Hij is fictief, maar gebaseerd op een zeshonderd meter hoge constructie in Sacramento County die regelmatig beklommen wordt door parachutespringers en andere avonturiers.

Zo'n toren beklimmen is een uitdaging, een overlevingstocht die kracht, techniek, voorbereiding, moed en wilskracht vergt. Op psychologisch vlak gaat het ook over vriendschap, zelfverwezenlijking en rouwverwerking. Hunter is een durfal; Becky een twijfelaar.

Ze hebben het bovenste gedeelte nagebouwd op een berg. De actrices hangen dus echt tot dertig meter boven de grond te bengelen. Het budget was beperkt; er is geen gebruik gemaakt van dure simulaties in een studio. Panoramische shots worden afgewisseld met subjectieve cameravoering en met beelden die de klimsters zelf maken met hun telefoon of met een drone. Dramatische ironie ontstaat wanneer de kijker meer weet dan de personages, bv. wanneer close-ups van losgeraakte schroeven het naderende onheil aankondigen. Zo neemt de suspens toe. Men wordt op het verkeerde been gezet wanneer de illusie van Becky getoond wordt in plaats van de gruwelijke realiteit.

Omdat ze op een jong publiek mikten, is het taalgebruik achteraf gekuist: "freaking" i.p.v. het F-woord. Er zitten ongeloofwaardige elementen in, maar het is een spannende, dynamische ervaring die je veilig vanuit je luie stoel kunt beleven.