Zhou (2022)

Zeer fijne horrorfilm, met heerlijk sfeertje, volledig m'n ding en daarbij gewoon goed uitgewerkt. Pluimpje🪶 8/10

Incantation is een typisch modern found footage film. De poging is leuk en soms creepy, maar het maakt zoveel fouten dat ik me gewoon begin te irriteren. Het hele idee van de found footage wordt onderuit gehaald wanneer de camera uit zichzelf nog draait en op een afbeelding inzoomt terwijl de hoofdrolspeler de camera had neergezet, er opeens vanuit andere hoeken op de personage gefilmd wordt terwijl er op dat moment geen tweede camera in het spel is, kruipen door creepy tunnels en continu wisselt de camera van perspectief. De ene keer van voren, dan wijzend naar achteren.

Dit soort dingen storen mij en meer hedendaagse films in dit genre (dat waardeloze Paranormal Activity vervolg) maken zich hier schuldig aan. Wat is het nut van deze manier van filmen als je je gewoon niet aan de regels kan houden en het geloofwaardig over kan laten komen? Er moet ook een reden zijn om die camera in de handen te laten houden en die is er op een gegeven moment niet meer of in bepaalde situaties niet nodig.

Het klinkt makkelijk om zo'n type film maken. Maar het vereist een hoop kunde en creativiteit om het daadwerkelijk goed en effectief op film te krijgen.

Hier geloof ik het gewoon niet.

2,5*

De Taiwanese filmmaker Kevin Ko maakte furore met enkele korte, expliciete horrorfilms en had zich beter aan dat format kunnen houden. In de spectaculaire opening zien we waarom Li Ruo-nan [Hauan-yen Tsai] ervan overtuigd is dat zij slachtoffer is van een vloek die het gevolg is van het kijken van een video met een mysterieus symbool en het chanten van de spreuk “Hou-ho-xiu-yi, si-sei-wu-ma.” De film is een montage van videobeelden waarin ze de gevolgen van deze vloek vastlegt. Klinkt veelbelovend, maar de verwarring ontstaat wanneer de tussentitel “Zes jaar eerder” verschijnt en Li’s piepjonge dochter Dodo geen dag jonger is. Maar het grootste probleem is dat het na de indrukwekkende opening bijna een uur duurt voor er daadwerkelijk iets gebeurt. De ongeveer vijf minuten waarin daadwerkelijk iets gebeurd zijn zonder meer indrukwekkend en schokkend, maar verder is het eindeloos wachten waarbij Ko het gebrek aan een fatsoenlijk scenario verhult door te pas en te onpas een onheilspellende score aan de soundtrack toe te voegen. Aanvankelijk werkt dat nog wel, maar na enige tijd begint het te vervelen.

Het verhaal volgt Li Ronan terwijl ze worstelt om haar dochter Dodo te beschermen tegen een oude vloek. Een vloek afkomstig van ​​het Chen-clanritueel die in een afgelegen dorp, een god aanbidden die Moeder Boeddha werd genoemd. En dat uitgangspunt blijkt een behoorlijk goed middel te zijn voor deze Taiwanese found footage-film. Zoals je wel vaker ziet in Aziatische films springt de film van het verleden naar het heden en dan weer terug. Deze gebeurtenissen zijn te zien in een enigszins fragmentarische mockumentary-formaat. Je ziet dan ook beelden via Camcorders, mobiele telefoons, beveiligingscamera's en webcams. En er werd zelfs de vierde muur doorbroken. Bovendien komt het bovennatuurlijke dit keer uit het boeddhisme. De tradities, rituelen en gebruiken van dit geloof zijn toch net iets onbekender en misschien is de film daarom ook huiveringwekkender. Enige minpunt waren iets te emotionele momenten die verband houden met het beschermen en liefhebben van een klein kind. Maar de regelrechte horror maakt voldoende goed en de andere subtiele details laten genoeg indruk achter om van dit een meer dan bovengemiddeld goede found footage-film te maken!

Incantation

Wilde deze film eigenlijk 2 sterren geven, maar de special effects waren goed genoeg dat ik een 2,5 sterren meer op zijn plaats vond. Wat een wazige film. De film springt van het heden na het verleden en zo gaat het de hele film door. Soms wist ik niet eens of het nu nou het heden of het verleden was. Het begin van de film vond ik het beste. Later in de film begon ik toch wel af en toe mijn concentratie te verliezen, wat dus geen goed teken is. De dialogen waren soms ook wat apart. Ik weet niet of dat fouten waren in de ondertiteling van Netflix, of iets anders.

Had hier meer van verwacht. 2,5 sterren.

Meh.

Horrorfilm die eigenlijk weigert om een specifieke hoek te kiezen. Kevin Ko zag waarschijnlijk kansen in het feit dat Taiwan wat achterliep op het gebied van cinema. Dan staat er zowat een wereld voor je open als regisseur, alleen ondanks alle populariteit die de film verwierf vind ik het maar slappe koffie bij het ontbijt.

Zeker de chaos van de film is wat tegenwerkend. Vanaf het begin slingert Ko van alles naar je toe om de film zo vol mogelijk te proppen, maar verbindt de punten vervolgens nooit lekker aan elkaar. Zo krijg je wel veel te zien, maar het volgt elkaar totaal niet lekker op. De film creëert daarmee een beetje een hangend gevoel, waarmee het de indruk werft dat het nooit eindigt.

Daarnaast is er gewoon een algemeen gebrek aan rust. Ergens onder al deze lagen zit een best toffe horrorfilm verborgen en Ko weet waar hij moet zijn als het aankomt op versiering. Om dat vervolgens goed in beeld te krijgen is een ander verhaal. De soms lugubere sfeer kent voordelen, maar door de nogal hectische productie die nooit echt de kans neemt om alles op een overzichtelijke en spannende wijze in beeld te brengen nauwelijks echt indrukwekkend.

Ik snap waar ze voor zijn gegaan en het maakt een enthousiaste indruk, maar Ko heeft duidelijk veel te leren. De film lijkt nooit in een eigen cultuur te hangen maar vooral in die van grotere producties, en daarmee mist de film ook wat eigenzinnigheid. Voor wat het is heeft het wel een hart en leuke ideeën, maar daar eindigt het ook weer zo'n beetje.

Vervloekt tot verveling

Incantation is de zoveelste overhypte horror die de hooggespannen verwachtingen niet waar weet te maken. Het veel te amateuristische in elkaar geknutselde verhaal wist mij bij de introductie nog wel te boeien, maar al snel vroeg ik mij af waarom ik überhaupt nog aan het doorkijken was. Misschien omdat ik ergens gelezen had dat het slot wel sterk zou zijn geweest? Helaas kon ik mij ook hier niet in vinden.

De grootste dooddoeners voor mij waren dat de schrikmomenten veel te amateuristisch gebracht werden. Veel momenten die zogenaamd zenuwslopend zouden moeten zijn voelden voor mij eerder goedkoop aan, en hoe meer de film liet zien, hoe erger dit werd. En als je dan besluit digitale effecten toe te gaan passen probeer dit dan te doen van een budget wat hoger ligt dan 500 euro

Hiernaast voelde de speelduur véél te lang en had er met gemak 20 minuten afgekund. Er gebeurt ook veel te vaak, veel te weinig en hierdoor sleept Incantation alleen maar nog meer. Tot slot heeft de found footage opzet potentie, maar hier wordt door de regisseur te weinig mee gedaan. Hier voegen een aantal trippy beelden weinig aan toe. Wat jammer was, omdat het vrijwel de enige momenten waren die mijn aandacht kortstondig wisten te grijpen.

1,5*

Vrij ontgoochelende prent. Duurt ook net iets te lang om goed te zijn. Ik kon ook niet altijd goed volgen en had het moeilijk om soms het onderscheid te maken tussen de scènes in het heden en die in het verleden. Op dat vlak kon bijgevolg de montage beter.

De aanpak was vrij uitgesponnen en de horror of de hele hetze had weinig om het lijf. Chaotische aanpak die verder aanmoddert. Er zit wel een bepaalde mystiek en mysterie aan de film, de invloeden uit het boeddhisme bijvoorbeeld, maar ik werd nooit meegezogen in de film. Jammer.

Wu
Tang
Wu
Tang

Dat was een beetje het eerste wat in mij opkwam toen ik de handgebaren voorbij zag komen.
Ik vond het een enorm slaapwekkende film waarbij ik een paar keer voelde dat wanneer ik niet rechtop zou gaan zitten, ik weg zou dutten. Er gebeurt inderdaad wel heel erg lang helemaal niks wat ik vreemd vind voor een found footage horror film.

Het enige dat ik enigszins tof vond, maar wel zag aankomen is het plot op het einde..

Nee, deze had ik liever links laten liggen.