Les Pires (2022)

Verder lezen

In potentie een heel belangrijke film die zeer interessante punten aansnijdt. We volgen een Vlaamse filmmaker die een film maakt in een Noord-Franse probleembuurt en op zoek gaat naar authenticiteit en rauwe kinderen uit de buurt cast en ze laat fietsen langs beschadigde flatgebouwen en bijvoorbeeld voor een scene woede stimuleren bij een kinderen die in het echte leven issues met woede hebben. En tegelijk voelt het dat ze deze film, dus niet alleen de film in film ook zo hebben opgezet. De film stelt goede vragen, werkt ze niet altijd uit, maar toch. Maar op twee manieren onderschrijft de film de film zichzelf tot op zekere hoogte. De film is iets te opzichtig op zoek naar conflicten en dat voelt niet helemaal echt, maar nog wat erger is dat er een aantal scenes zijn met name een verschrikkelijk pathetische scene met duiven de filmmaker als weinig talentvol en de film als een grote draak neerzetten. Dat maakt het dat je de vragen die de film stelt te makkelijk opzij kan schuiven. En dat is jammer door de relevante thema's en het talent dat er aan meewerkt. Bij vlagen is de film echt heel erg goed. Maar als geheel werkt het niet zo.

Voor zijn regiedebuut besluit Gabriel [Johan Heldenberg] gebruik te maken van vier tieners zonder enige acteerervaring. Gabriel kiest bewust voor degenen met de slechtste reputatie, omdat hij denkt dat die zijn personages beter begrijpen. Akoka en Gueret slagen erin natuurlijk spel uit de jonge cast te halen en geven het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken over tieners voor wie het maken van een film een vorm van therapie is. Wanecque maakt indruk als een tienermeisje dat niet kan ontsnappen aan een vals imago dat ze deels zelf heeft veroorzaakt, maar het raamwerk van een film in een film is vooral verwarrend en nauwelijks overtuigend.