Dawn Breaks behind the Eyes (2021)

Ik had deze zelf gefinancierde euro-horror throwback graag meer gegeven dan een lullig zesje. Visueel is er behoorlijk aandacht aan besteed en er zitten zeker toffe scenes bij. Maar de film valt halverwege stil en ook de derde akte stelt mijn inziens niet genoeg voor om een hoger cijfer te geven.

Iets meer coherente inhoud en iets minder vorm had de film goed gedaan, denk ik. Of ik ben te moe na een lange week, dat kan ook. Benieuwd wat joolstein ervan maakt.

Ben inderdaad nieuwsgierig naar deze film maar het is me nog niet gelukt om deze te vinden!

Het verhaal leek in eerste instantie op weg naar een goede Euro-Horror. Je-kent-het-wel; een echtpaar (Dieter en Margot) dwalen in een kasteel. Dieter verkent de kelder/wijnkelder, Margot onderzoekt de rest van het kasteel, een verlichte kandelaar in de hand, er staat wat te gebeuren...Het is het soort scène dat elke horror-fan herkent er dreigt gevaar iets wat de personages op het scherm niet waarnemen totdat het te laat is. Of toch niet...? Want na een object dat hoogstwaarschijnlijk geleend was van Mario Bava's "The Whip and the Body" en de enige bloedige scene in de film (daarvoor een half puntje meer) verandert plotseling, abrupt, alles! Oké een gedurfde zet...echter gebeurd tijdens die tweede helft eigenlijk maar bar weinig interessants op horrorgebied Men probeert het nog wel heel even met een twist maar pas in het laatste gedeelte kon het me terugwinnen. Maar dan wel op vooral het trippy en visuele vlak. Ondanks de beste inspanningen van de visuals, nam hier echter ook de verwarring toe Voor een zelf-gefinancierde Duitse film was het zeker zo slecht nog niet. Maar het is eerder een film in het mystery-genre met een klein vleugje horror.

Met dank aan John Milton die mij deze film toespeelde

Regisseur Kevin Kopacka is afgestudeerd aan de kunstacademie van Berlijn. Zijn schilderijen worden wereldwijd geëxposeerd. Als regisseur en schrijver wordt hij vooral geïnspireerd door de horrorcinema uit de jaren 60 en 70. In zijn films probeert hij de fenomenen Kunst en Horror samen te brengen. Zijn film Dawn Breaks Behind the Eyes laat die opzet goed zien.

In esthetisch opzicht doet de film erg denken aan het gotische horrorgenre uit die dagen. De gebruikmaking van licht en ruimte roepen herinneringen op aan een gotisch werk als The Haunted Palace (1963). Ik heb het hier niet over een kwalitatieve vergelijking (The Haunted Palace is vele malen beter) maar puur over het creëren van een onheilspellende en surrealistische sfeer, waarin het gangbare en het logische niet meer bestaan.

De visuele composities die Kopacka daarbij gebruikt verloochenen zijn artistieke achtergrond niet. De film staat bol van de mooie plaatjes .Schitterende visuele pareltjes die zichtbaar goed zijn doordacht en (hoe kan het anders) affiniteit met de schilderkunst laten zien. Dit alles ondersteund door een sfeervolle setting, zijnde een gotisch slot. In een atmosfeer als deze is het verlaten van de realistische wereld en het betreden van een irreële dimensie gemakkelijk voorstelbaar. De vorm en de sfeer zijn goed.

Het verhaal boeide me minder. Het verhaal speelt met veranderende machtsverhoudingen tussen de personages. Het verhaal waarin de mannen gaandeweg als machteloos en impotent worden weggezet terwijl de vrouw aan kracht wint en haar recht op zelfbeschikking (her)ontdekt, gaat toch wel ten onder aan de visuele pracht. En niet alleen de visuele pracht is de schuldige. Het acteerwerk vond ik ook erg matig en stoorde me bij elke nieuwe scène meer.

Dawn Breaks Behind the Eyes is een visueel boeiende mengeling van horror, fantasy en kunst. Mooie beeldcomposities en een gotische setting zorgen voor een sinistere sfeer. De verhalende invulling bij de beelden is echter van een ander niveau en stelt teleur.