Barbie (2023)

Ik had verwacht dat ik me kapot zou ergeren aan de lading woke en feminisme in deze film, maar dat is nog niet eens het grootste probleem van de film. Ook al is het wel zeer nadrukkelijk aanwezig en behoorlijk treurig. Maar Barbie is gewoon een ontzettend saaie, langdradige en vooral niet grappige film geworden. Ik snap werkelijk niet dat mensen dit grappig vonden. Wanneer dan? De intro is misschien wel vermakelijk met het perfect Barbie leventje vol nepheid en gevuld met roze. Maar zodra ze haar vertrouwde wereldje verlaat is het slaapverwekkend slecht. De overacting van bijna elke rol is tenenkrommend en de prekerige levenslessen vermoeiend. De twee uur tikten echt tergend traag weg. Het is dat Margot Robbie er nog wat van probeert te maken, dat doet ze best geinig en sowieso is ze een plaatje van een vrouw. Maakt het ieder geval nog kijkbaar, al doet de film er alles aan dat Barbie niet als sexy gezien mag worden, pfff. De film is gewoon truttig en flauw. Ongetwijfeld ben ik niet de doelgroep, ik vermoed dat meiden die vroeger met Barbies hebben gespeeld dit leuker vinden en deugende mensen zullen het ook fijn vinden dat dit een pro-vrouw film is geworden maar ik vond het twee zwaar verspilde uren.

1*

Een paar grappige ideeen maken nog geen film. Na het begin zakt de film al gauw flink in. Met zang, muziek en tergend trage dialogen wordt het verhaal opgerekt tot speelfilmlengte. En dan hebben we het nog niet over de overdaad aan moralistische prietpraat.

Film had niet meer dan 15 minuten moeten duren.

Overall de hype niet waard.

Dit is weer typisch een film die 'gehypet' is. Want wat een tegenvaller zeg. In het begin is het nog best grappig, als Barbie lucht drinkt en doucht zonder water. En als ze in de 'echte wereld' komen.

Maar al snel vervalt het plot in verwarrende verhaallijnen en saaie dialogen. De grappen zijn dan ook voorbij en de boodschappen (mannen zijn dominant) en (vrouwen doen het nooit goed genoeg) vliegen je om de oren.

En wat is uiteindelijk het doel van dit alles? Ik weet het niet. Margot Robbie blijft leuk om naar te kijken, dus dat is een pluspunt.

Deze bekeken en vond hem wel leuk. Het is er allemaal zo over, maar het werkte wel. De rol van Ken vond ik wel het beste.

Het verhaal was beter dan verwacht, de pro vrouwelijke boodschap moet je er wel bij nemen.

De sets waren mooi gemaakt. De lange speelduur stoorde ook niet.

Oei, wat een tegenvaller. Hollywood laat zich weer eens zijn domste en leegste kant zien. De film weet niet welke kant hij op moet met Barbie en gevolg. Echt plezier en echte pijn zijn afwezig, zoals het een poppenleven betaamt, maar tegelijkertijd worstelt de film intern met menselijke zaken die het probeert te verenigen met Barbie. Aan deze tegenstrijdigheid komt maar geen einde en maakt de film na 15 minuten al geheel oninteressant. De cliché statements, over wat een vrouw of een man derhalve behoort te zijn, vliegen je almaar sneller om de oren. Wanneer Rhea Perlman tegen het einde verschijnt wordt het echt een draak. Alles moet nog even uit de doeken gedaan worden door haar, want het publiek is immers nog dommer dan Hollywood. Evenwel valt er dus niks uit de doeken te doen.

Één lichtpuntje, Margot Robbie is een geweldige actrice. Ze lacht en huilt op commando, het is fijn kijken naar haar. Ryan Gosling echter had zich beter op zijn acteren kunnen focussen dan op zijn sixpack. Hij wordt overspeeld door de supporting cast, vooral door Kingsley Ben-Adir. Soms lijkt Gosling er zelfs helemaal niet bij te zijn met zijn gedachten. Ik heb hem nooit sterk gevonden, en nu bewijst hij definitief dat hij echt een Ken is.

Het begon allemaal best leuk. Maar tegen het einde word het toch weer zon typische Hollywood film. Alles moet er lekker dik bovenop gesmeerd worden. We krijgen een geforceerd en nogal dom eind. Je voelt je gewoon best wel bekocht want dit zou zogenaamde een slimme film moeten zijn.

Ja slimme marketing van Mattel dat is het. Niet dat het slecht is hoor ik heb best gelachen en het ziet er mooi uit (kan niet anders als je meer dan 100 miljoen voor een film uitgeeft dus dat zie ik niet als verdienste) .

Maa goed ik ben gewoon niet zon liefhebber van die Hollywood saus dus zal wel

Hoe langer de toeschouwer in dit absurde universum toeft, hoe absurder en dus leuker het wordt. Toch bevat ‘Barbie’ te veel flauwe grappen en grollen. Het is kolder op kindermaat, waarvan alleen het pleidooi voor ware vrouwelijkheid even het hart sneller doet slaan. Want inderdaad: wat wij verwachten van onze vrouwelijke wederhelft, is onheus. Wakker worden, mannen!

De plotmatige insteek, opgebouwd rondom de menswording van Barbie, laat dan weer nauwelijks empathie of identificatie toe: waarom zou het publiek zich interesseren voor de besognes van een pop die het uiteindelijk ook in haar poppenwereld naar haar zin kan hebben? Enfin, ‘Pinocchio’ gaat wat dat betreft dieper…

Wat zal blijven hangen, is de aardige snoet van Margot Robbie (hoogst politiek incorrect, jazeker, maar hé, mijn universum is gevormd door Mattel, don’t blame me!) en vooral de Kenergy en het Kenough van Ryan Gosling. Het patriarchaat zal nooit meer hetzelfde zijn, zoveel is zeker!

3*

Ook ik dacht mijn vriendin te verassen met Barbie op de buis, na een kwartiertje kwam de vraag: “Heb je niet wat anders?” Omdat ik nieuwsgierig van aard ben heb ik de film later in mijn eentje zitten kijken. Buiten de aanblik van Margot Robbie, de vleesgeworden reïncarnatie van Brigitte Bardot, is er voor een volwassen kerel geen enkele reden om deze film te gaan zien is de conclusie.

Het feminisme is wel het minste wat stoort. Het is een kinderachtige film met vreselijk flauwe grappen. Op het moment dat Will Ferrell als ceo van Mattel in beeld verschijnt krijg je het gevoel naar een kerstfilm voor het hele gezin te zitten kijken. Beter wordt het daarna niet alleen maar flauwer. Met een beetje meer pit en volwassenen als beoogde doelgroep had dit best een goede film kunnen worden. Helaas is het Greta Gerwig niet gelukt om tussen al het roze haar statement voor gelijkheid van vrouwen te maken op een luchtige manier die ook kerels aanspreekt.

Wat een ongelooflijk slecht verhaal dit. Ik had hier meer van verwacht. Hier had veel meer ingezeten. Grappig was de film niet.

Gewoon slecht

Het start met een hilarische openingsscene die A Space Odyssey parodieert. En verder bevat de film nog wel wat andere leuke scènes voor wat het comedy gedeelte betreft. Het comedy gedeelte is een beetje het glijmiddel voor wat een verhaal is met feministische onder- en boventoon. De imaginaire wereld van Barbie verwordt hier tot een battle of sexes - net zoals in de echte wereld zoals de film het poneert. Tussendoor zien we dan ook nog wat dans en zang waarin Ryan Gosling zich na eerdere musical ervaring opnieuw van die kant mag tonen. En natuurlijk ziet Margot Robbie er adembenemend uit - net zoals het ideaal van Barbie - waardoor de feministische boodschap weliswaar een dubbel ironische bodem verkrijgt. Maar mij niet gelaten

Mooie productie al vind ik het finaal een verwarrende zaak als kijkstuk. De onderliggende boodschap - gelijke kansen voor mannen en vrouwen - is in feite een ernstige zaak maar in combi met alle meligheid wordt het wat veel en wat vermoeiend. En dan worden er ook nog enkele identiteitscrises tegenaan gegooid van zowel Ken als Barbie. Naar het einde toe begon het voor mij nogal te slepen.

De film is een enorm kassucces al ligt dat natuurlijk vooral aan de plaats die de pop al enkele decennia met ups en downs inneemt in onze cultuur. De sneer naar Barbie als uitwas van kapitalisme door het jonge meisje in deze film is dan ook weer een voorbeeld van een hypocriet Hollywood kantje : A zeggen en B incasseren. Shut Up zou ik zo zeggen.

Mwah,

deze werd me aangeraden door een vriend. Zelf heb ik echt helemaal niks met Margot Robbie, dat helpt ook zodat je niet afgeleid wordt.

De film is op zijn sterkst zodra de wereld omgedraaid wordt en onze wereld bekeken wordt door het perspectief van de barbie wereld. Ja, het is een patriarchy, en er is niks mis mee om dat 'objectief' te laten zien. Hoe Ken dan rond gaat door de wereld een baantje probeert te ritselen omdat hij Man is vond ik wel amusant.

Het gesprek van Barbie met wat leerlingen laat ook wat meta zelfbewustzijn zien. Maar zodra Mattel om de hoek komt kijken verandert de film in een oppervlakkig suf verhaal met wat duffe actie.

Storend is dan wel de ass shots van Margot terwijl we ergens naartoe lopen. Mannelijke editor?

Duurt wel echt te lang. Ik denk ook dat deze gewoon gehyped is door corona en omdat er toen echt nauwelijks iets anders in de bios was (en het een ruk jaar was voor film).

Het gezing sprak me ook niet aan, want de nummers beklijven totaal niet. Doe dan gewoon geen 'musical'.

Ik raad toch aan om deze over te slaan.

2/5 omdat ik wel vind dat de film een punt heeft, en dit juist door de toon en setting niet aanstootgevend gebracht wordt. Maar ergens denk ik dat er meer in had gezeten als de film niet 4 dingen tegelijk had proberen te zijn.

Maak dan gewoon een Barbie animatie film met hedendaagse karakters en houd het luchtig, of maak een fatsoenlijke musical met echt drama, of doe dat patriarchy review op een andere manier.

Tja, een controversiële film zoals je in de reviews kunt lezen, dat is het zeker. Ik ga toch voor net bovengemiddeld.

Ik begon deze film met frisse tegenzin te kijken. Ik was bang voor een kinderachtige film met roze decors, flauwe humor en een 2 uur durende Barbie commercial. Maar ik moet zeggen dat het me erg is meegevallen. De decors zijn zeker roze (vooral in het begin), maar ik kon de humor wel waarderen tot op het niveau 'geniaal, hoe verzin je het!'. En ja, het is zeker een grote Barbie commercial (met een note, zie verderop), maar daar onder wordt een lastig topic aangesneden: de verhouding tussen vrouwen en mannen. Het feminisme. Het einde vond ik zwak, maar tot nét voor het einde geeft de film weliswaar een duidelijke mening, maar (heel sterk!) geen antwoorden. Want er zijn geen simpele antwoorden op het vraagstuk.

Dit alles gaat gepaard met een vrij typische humor die je moet liggen. Ik houd niet van absurdistische films, en hoewel dit in die richting gaat, kon ik het goed hebben. Ook de zelfkritiek kon ik waarderen: in de film wordt aangegeven wat de negatieve impact van Barbie is geweest op onze samenleving en ons beeld van de man/vrouw verhouding waar de film zich tegen verzet. De film verdedigt zich enigszins ('zo is het niet bedoelt') maar lijkt haar eigen veroordeling te accepteren en met de film haar kruis te dragen. Zoals ook al eerder in andere reviews is aangegeven: het eerste deel is sterker dan het tweede deel. Ook jammer dat de twee menselijke hoofdrollen (moeder en dochter) niet beter worden uitgewerkt: ze blijven wat vlak en ik begrijp niet altijd hun motieven en ontwikkelingen.

Al met al heb ik me prima vermaakt. Dat alles zou 3 sterren opleveren. Toch geef ik er een halfje bij voor de absoluut originele manier hoe het verhaal in elkaar zit en hoe het thema feminisme kundig is uitgewerkt op een luchtige manier. Met een duidelijke mening, maar zonder eenvoudige oplossing.

Het gaat niet om wat je zegt, maar hoe je iets zegt - en daar gaat het bij Barbie dan ook behoorlijk mis. De film zet in het eerste pak ‘m weg half uur prima de toon voor een krachtige feministische boodschap met een knipoog. Daarna ontspoort het geleidelijk en vervalt het in clichés, betutteling en flauwe humor. De sprekende decors en excellerende Margot Robbie ten spijt, is Barbie uiteindelijk een matig uitgewerkte satire dat vooral teert op sterke marketing. Poppetje gezien, kastje dicht.

2,0 * Overhyped

Zo, eindelijk eens Barbie aangezet, nu die flauwe Barbie/Oppenheimer-hype van afgelopen zomer is overgewaaid. Tijd om Barbie eens te kijken met een frisse, onbevangen blik. (Oppenheimer trouwens wél al gezien toen ie uitkwam, maar dat terzijde. Behalve hun release date is er gewoon geen verband tussen de films. Nul. Echt, ophouden nu.)

Anyway, Barbie is een frisse film met een aantal heel leuke vondsten en een aantal zwakke punten; om te beginnen met het positieve: de introductie is erg sterk, met leuke visuele grapjes en teksten, en ook het idee dat de ogenschijnlijk perfecte Barbie ineens een existentiële crisis krijgt is een leuk uitgangspunt voor een film over Barbie. De grapdichtheid is hoog en Margot Robbie doet het uitstekend.

Na die introductie en de uitleg van 'Weird Barbie' verwachtte ik dat de film de richting op zou gaan van Toy Story met een vleugje Inside Out (een tiener die opgroeit en pubert en worstelt met mentale issues, waardoor het perfecte droomwereldje van het 'speelgoed' niet meer als vanouds is) maar al snel bleek het meer te richten op het contrast tussen de door vrouwen geleide Barbiewereld en de patriarchie in de Real World. Ken ziet hoe het óók kan en transformeert Barbies thuiswereld naar een patriarchale samenleving waarin vrouwen worden gedegradeerd tot slaafse hulpjes. Helaas ging de film daar iets te lang en veel op door, op het prekerige af, en daardoor werd de film ook minder grappig.
De moeder/dochter-relatie vond ik ook in de tweede helft totaal geen rol van betekenis meer spelen.

Qua cast vond ik zoals gezegd Margot Robbie geweldig. She looks the part and acts the part. Ryan Gosling, hoewel een goed acteur, vond ik geen Ken-uiterlijk hebben, maar deed het leuk.
Wat Michael Cera's rol als Allan precies voor betekenis had, geen idee. Ik kende deze buddy-pop niet en ik vond hem in de film als comic relief slecht uit de verf komen.
Ook Kate McKinnon als Weird Barbie vond ik niet heel leuk gecast, maar dat is meer iets aan haar uiterlijk wat me niet aanstaat.

Kortom, een film met genoeg leuke vondsten om je twee uur mee te vermaken. Niet perfect, maar dat geeft niet; Barbie is goed zoals ze is.

3,75*

Gezien bij een vriend die HBO Max heeft. Een film over een Barbie die op een dag niet meer perfect is en op zoek moet naar degene die met haar "speelt" in de echte wereld om via haar weer perfect te kunnen worden. Best een rare film die zeker ook wel zijn leuke en grappige momenten heeft. Hij is ook heel Amerikaans en rolbevestigend. Maar dat moet uiteraard ook, want dat is Barbie zelf ook. Aan het eind zit er, helaas ook erg Amerikaans, weer een moraal in de film. En dat hoeft voor mij niet zo nodig. Al met al een leuke film om een keer gezien te hebben maar zeker ook geen topfilm.

De overdreven positieve EN negatieve reacties op deze film in de Verenigde Staten komen na het bekijken ervan voornamelijk voort uit de daar in grote hevigheid woedende ‘culture wars.’ Gelovig rechts had de film al heel snel uitgemaakt voor alles wat hen niet bevalt, dus moest de andere kant het in reactie daarop verheffen tot een ‘gelaagd meesterwerk’, terwijl de waarheid wat mij betreft ergens in het mediocere midden ligt; een niet meer dan aardige film, die z’n ambities echter onvoldoende waar kan maken. Terwijl het zo grappig begon met een hilarische hommage aan de opening van 2001: A Space Odyssey, maar dat bleek helaas veruit de beste grap van de film te zijn. Ik zelf ben helemaal voor het neerhalen van de patriarchie, maar de film heeft weinig idee hoe dat aan te pakken. De schier eindeloze musicalscene met alle Kens was zwak en voelde als plotpunt hopeloos geforceerd. Het einde was ook tamelijk belachelijk te noemen. Toch nog net 3 sterren, omdat ik met al entertained was, maar Oscar-kandidaat voor beste film? No waaaaaay!

Ik hield m'n hart vast toen bleek dat er een live-action productie werd gemaakt rond deze pop en vreesde voor grote inhoudsloosheid. Ongegrond! Barbie ervoer ik als een komische, wilde achtbaanrit die nergens heel erg predikt maar wel ruimte openlaat voor discussie. En ook zonder een al te analytische blik is er genoeg lol aan te beleven, want de meest knalroze film van 't jaar werkt flink op de lachspieren!

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Wat een tegenvaller

Frisse film met een leuke rol van Ryan Gosling als Ken die de functie Strand heeft. Het ziet er allemaal geinig uit en ook de ervaringen in de echte wereld zijn grappig. Het duurt allemaal wel een halfuurtje te lang want op het einde kakt de film flink in.

Zoals verwacht een sociale satire op conformisme, op genderongelijkheid, op identiteit... Maar ook een culturele en feministische knipoog naar het Barbie product, geschapen door Ruth Handler om indertijd te tonen dat een vrouw veel meer kon zijn dan een huishoudster. She could be an astronaut, klinkt het in de film. Naast een rolmodel ook een misschien wat misplaatst schoonheidsideaal, de blonde langharige slanke schoonheid met blauwe ogen. Kan een kortharige dikke vrouw met cellulitis ook alles worden?

Gerwig gaat in haar films vaak de feministische toer op, maar bijna nooit stoor ik me eraan. Ze is altijd heel eerlijk met haar publiek. Zo gaat ze nergens bewieroken dat vrouwen volmaakte wezens zijn of ook maar capabel zijn om over de wereld te heersen; het veilige fantasiewereldje in het begin van de film is op vrouwenmaat gemaakt, maar saai en fantasieloos, tot ze in de echte wereld komt. Dat Ken een "patriarchaat" instelt om een wereld te scheppen waar hij meer zichzelf kan zijn, is daar enkel een gevolg van. Die Alan was ook wel grappig en symboliseert de LGBTQ-groep, want hij zit altijd aan de kant van de vrouwen.

Het is creatief, met veel visuals die uit een Wes Anderson film lijken te wandelen, en de verhaallagen zijn eigenlijk best complex. Met kinderen onder de 12 moet je daar inderdaad niet naartoe gaan.

Conclusie : Barbie is geen WAW film of het meesterwerk van het jaar of ook maar een topic dat mij boeit, maar visueel ziet het er prima uit en hoewel je het niet op het eerste zicht zou verwachten, is de film in mijn ogen een vlijmscherpe roep tot de acceptatie van diversiteit in onze maatschappij. Naar het einde toe was het voor mij ook al welletjes, het werd wat vervelend maar ik eindig tussen 3 en 3,5*

De film Barbie heeft meer te bieden dan je zou verwachten want de film heeft verschillende verhaallagen die al of niet kan smaken. Een kinderfilm is het zeker niet want daarvoor zit het verhaal te complex in elkaar om de kern te kunnen bevatten. De pop Barbie is ontworpen door Ruth Handler met als idee een soort rolmodel te zijn voor de kinderen om aan te tonen dat vrouwen indertijd ook heel andere beroepen kunnen uitoefenen dan de huisvrouw aan de haard. Uiteraard krijg je wel een andere kanttekening door het schoonheidsideaal dat bij de kinderen wordt opgewekt. Daarnaast heeft de film ook andere knipoogjes naar onze huidige maatschappij waarbij je toch soms het gevoel krijgt dat bepaalde ideeën of uitspraken echt onnozel worden in onze wereld. Uiteraard is de feministische kijk ook aanwezig, maar dat lijkt met Barbie ook een normaal gegeven. Het wordt gelukkig door Greta Gerwig ook niet helemaal positief ervaren gezien de wereld die Ken wil scheppen als gevolg op de wereld van Barbie. Het eerste gedeelte is leuker dan het tweede gedeelte ondanks de maffe, kitscherige wereld van Barbie. Maar dat is net heel leuk gezien de prachtige kleuren, outfits en kitscherige decors die je doen denken aan het speelgoed waar de kinderen mee spelen. Wanneer het verhaal verhuist naar de echte wereld wordt het helaas allemaal wat minder, hoe gek dat ook klinkt. Het laatste half uur verzandt de film in meligheid en wordt de film gewoon minder leuk om te bekijken. Margot Robbie is perfect gecast voor haar rol als Barbie en Ryan Gosling speelt zijn rol ook leuk. Maar eerlijk is eerlijk, als Ryan genomineerd wordt voor een Oscarnominatie ( al of niet verdiend ) , dan mocht dat ook voor Margot. 6/10

Heb me prima vermaakt in de zuurstokroze wereld van Barbie. Grappig, inventief, slim in elkaar gedraaid en een stuk minder vermoeiend dan Oppenheimer.

Wat moet ik er verder nog over zeggen? O ja, het peroxideblond geverfde haar van Ryan Gosling zit geweldig.

Best wel laag punt hierzo. Vond m verrassend leuk en anders. Vooral het eerste uur is ie erg leuk en vermakelijk. Margo Robbie steelt hier de show. Fantastisch gespeeld. Ryan is gewoon te oud om Ken te spelen maar doet het niet onaardig. De film kakt na ruim een uur wel wat in met nietszeggende teksten. Jammer dat hij het niveau van het eerste uur niet volhoudt. Toch vond ik hem leuk om te zien en beter dan de saaie Oppenheimer.

Film 3,5

Beeld (4K) 5,0

Geluid 5,0

Barbie. Hoe kun je daar nou een film over maken? De trailer laat zien hoe: Barbie woont in een perfecte, zuurstokroze fantasiewereld en belandt in de grimmige, echte wereld. Compleet met haar over the top neonkleurige outfits. Dat gaat natuurlijk leuke situaties opleveren. "Botsende werelden" is een uitgekauwd maar beproefd recept.

Ondertussen zijn in mijn vriendenkring al wat dochters naar de bioscoop geweest. Eentje van 9 en eentje van 13. Beide vonden de film tegenvallen en begrepen het niet echt. Hoe kan dat nou? Zo ingewikkeld is het concept toch niet? Zo raakte ik zelf wel benieuwd en gisteravond hebben we deze film maar eens aangezet.

En inderdaad, Barbie en Ken kunnen niet goed overweg met de echte wereld. Maar de humor is van korte duur. Ken, die zich al jaren eeuwige tweede voelt achter Barbie, raakt geïnspireerd door de door mannen gedomineerde samenleving. Vervolgens gaat hij terug naar Barbieland en daar richt hij samenleving opnieuw in: mannen zijn nu de baas. Dat hij zich tot een soort van slechterik ontpopt is een leuke twist die je niet ziet aankomen. Maar helaas houdt de pret daar ook op.

Een moeder en een dochter uit de echte wereld reizen met Barbie mee naar Barbieland en verbazen zich geen moment over wat ze zien en meemaken. Dat ze de oversteek hebben gemaakt naar een fantasiewereld maakt geen enkele indruk op hen en ze ze vinden het allemaal doodnormaal.

Vervolgens neemt de film zichzelf hopeloos serieus en worden daadwerkelijk woorden als "patriarchaat" in dialogen gebruikt, zonder een greintje ironie of zelfspot. Dat had helemaal niet gehoeven, want het punt was al gemaakt. Ja, mannen domineren de wereld. Dat moet anders. Klopt. Maar je kunt ook humor het werk laten doen om het publiek een spiegel voor te houden, in plaats van in irritante dialogen en monologen dingen letterlijk voor te kauwen.

Ik had het moeten weten met Noah Baumbach: de regisseur die de meeste vervelende, neurotische films aflevert die ik ken. Samen met zijn vrouw (stroman) Greta Gerwig zit hij achter deze film. En ook Barbie is, door de vervelend gebrachte maatschappijkritiek, een vervelende film. Op een andere manier dan de rest van Baumbach's vervelende oeuvre, maar vervelend niettemin. Ondanks alle leuke stukjes en verpletterende looks. Want de film heeft zeker zijn momenten. Ook moet het voor de echte fans een feest zijn om herkenbare producten (het droomhuis, de uitvouwbare operatiekamer etcetera) levensgroot terug te zien.

Maar het ergste is nog wel dat de film niet weet welke doelgroep het wil aanspreken. In elk geval heeft men het publiek (de meisjes waar ik dit verhaal mee begon) van zichzelf vervreemd. Het kan niet de bedoeling zijn dat meisjes bij Barbie de zaal uitlopen en er eigenlijk geen zak aan vonden.

2,5 ster

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Naar de bioscoop

Tegenwoordig ga ik niet vaak meer naar de bioscoop. Niet omdat ik niet wil, maar omdat we er door corona amper nog kwamen, en het er sindsdien een beetje bij is gebleven. Het was dan ook voor het eerst in lange tijd dat ik probeerde een film in de week van verschijning te kijken. Om vervolgens achter het net te vissen. Serieus, er waren alleen nog maar kaartjes beschikbaar voor rolstoelplekken. Gelukkig is het mijn goede vriendin en mij gelukt om wél kaartjes te bemachtigen voor afgelopen weekend. Welke film, zeg je? Barbie natuurlijk!

Barbie

Barbies bestaan al jaren en in alle type vrouwen. De één is een piloot, de ander een arts, en natuurlijk heb je ook de allereerste: Stereotypical Barbie. Samen met alle andere Barbies, Kens, en ook de van de markt gehaalde Midge, Skipper en Alan woont zij in Barbieland. Maar dan krijgt Barbie ineens een connectie met de echte wereld. Ze krijgt platte voeten, cellulitis en gedachten aan de dood. Nu moet ze naar de echte wereld om het meisje dat met haar speelt te helpen. De dolverliefde Ken besluit stiekem met haar mee te gaan.

Geweldig gecast

Margot Robbie en Ryan Gosling zijn geweldig gecast. Margot kan werkelijk doorgaan voor een Barbie in al haar ‘perfectheid’, en hoewel Ryan Gosling wat mij betreft iets te gespierd is voor een Ken en overduidelijk extreem geblondeerd is (wat er natuurlijk bij hoort), brengt hij enorm veel humor met zich mee. Vooral de musicalscène met alle Kens heb ik met een grote glimlach op mijn gezicht bekeken. Ik denk dat de cast veel plezier gehad heeft tijdens het filmen van veelal absurde scènes.

Prachtige vormgeving

De film ziet er qua vormgeving prachtig uit. Er is veel aandacht geweest voor het scheppen van Barbieland, waarbij echt rekening is gehouden met hoe het speelgoed er uit zag – of ziet? Het is al wat jaren geleden dat ik met Barbies heb gespeeld. Van het feit dat er geen trappen zijn in Barbie’s Dreamhouse tot het feit dat er natuurlijk geen melk uit een speelgoedverpakking melk komt. Maar ook hoe Barbie neergezet wordt, en welke rol Ken in haar leven heeft, is enorm herkenbaar wanneer je ooit eens met Barbies te maken hebt gehad.

Gelijkheid

De film speelt heel erg in op hoe Amerika een Patriarchaat is, terwijl Barbieland juist meer een Matriarchaat is. Dat lijkt in deze film de boventoon te spelen. Is het leven in de Barbiewereld, waarin vrouwen het voor het zeggen hebben, écht zo geweldig? En is het Amerika van nu, waarin mannen het nog steeds voor het zeggen hebben, écht zo fantastisch? Daarbij wordt ook Barbie ontwikkelaar Mattel op de hak genomen. De boodschap op het einde, over gelijkheid, is mooi.

Absurditeit

De film is komisch, maar hoe meer de makers gaan richting het maken van een niet zo subtiel statement, verandert de toon van de film. Heb je geen zin om daar teveel bij stil te staan? Dan blijft vooral een absurde film over. Waarbij ik nog altijd niet weet of ik de absurditeit juist positief of negatief vind. Feit is in elk geval dat we met regelmaat hebben moeten lachen om de absurditeit. Wel had ik verwacht dat Barbie langer in de echte wereld zou zijn, zeker omdat de trailer daar enorm op inspeelt. Maar ik vond het absoluut leuk om de prachtige Barbiewereld te zien.

Eindoordeel

Aan de ene kant is de film hilarisch, en aan de andere kant probeert het een statement te maken. Misschien hadden ze beter voor één van de twee kunnen kiezen, want wat het uiteindelijk heeft opgeleverd is vooral een absurde film. Eén die er prachtig uitziet, leuke muziek heeft, een goede cast en waar je om kunt lachen, maar waarbij je terwijl je de bioscoop uit loopt jezelf afvraagt: wat heb ik nou eigenlijk gezien? Verwacht in elk geval geen cheesy romcom, dan zit je qua verwachtingen namelijk echt verkeerd. En het is ook niet perse een film voor die jonge dochter die echt een gezellige Barbie film verwacht. Desalniettemin is dit zeker een film om in de bioscoop te gaan bekijken.

Technisch gezien een goede film. Mooie setting en goed gespeeld maar wat een wat een verschrikkelijk verhaal is het geworden.

Het was gewoon cringe om door te kijken.

Dit had een geweldige film kunnen zijn zonder politiek gedreven agenda en gewoon het verhaal kunnen volgen dat Barbie naar de echte wereld gaat om diegene te helpen met de Barbie problemen. Toen was alles nog leuk en dat Ken erachter kwam dat mannen ook gerespecteerd werden in de echte wereld en naar Barbie land terug ging was het ook nog wel leuk maar toen werd de woke agenda kaart getrokken en mannen zijn volslagen idioten en vrouwen zijn beter.

2e helft was echt slecht en uiteindelijk kwam het tussen Barbie en Ken niet meer goed en in Barbie land bleef het bij het oude waarbij de mannen onbelangrijk waren en vrouwen aan de macht. Uiteindelijk drijft de film meer tot verdeling dan eenheid.

Als Equality zo belangrijk is waarom is Barbie land dan niet veranderd waarbij de Kens ook een plek hebben. Waarom niet dieper in gaan op het feit dat het om ‘capaciteiten’ gaat en niet om gender.

Wat mij betreft mag Barbie land blijven zoals het is maar maak dan geen drama in je film dat alles in de echte wereld geleid wordt door mannen omdat ze man zijn en dat vrouwen het moeilijker hebben dan mannen.

Wees dan niet hypocriet en verander Barbie land ook in de film.

1,5 ster voor het filmwerk en acteren.

Vanwege alle hype wilde ik deze toch wel eens zien. Met de poppen heb ik nooit gespeeld, ik was meer van de Lego en Mecano, maar natuurlijk ken ik ze en was eerlijk gezegd wel benieuwd naar deze film.

De film zaagt van dik hout planken. Van het begin af aan is duidelijk dat deze perfecte Barbie wereld een plastic facade is, en dat er al snel scheurtjes in zullen ontstaan. Dat gebeurt dan ook vlot in het verhaal, en zodoende ontdekt Barbie dat ze voor veel vrouwen helaas geen rolmodel is, maar eerder een ideaalbeeld dat onhaalbaar is. In de echte wereld hebben vrouwen het namelijk niet zo makkelijk als in Barbieland.

De feministische boodschap ligt er dik bovenop, en wordt weinig subtiel gebracht. Oo zich valt er veel voor te zeggen: vrouwen lopen nog vaak tegen een glazen plafond aan en er zullen vast veel bedrijven zijn waar vrouwen niet de carrière kunnen maken die ze willen, vanwege hun sekse. Een misstand die terecht aangekaart wordt.

Helaas grossiert de film vervolgens in stereotyperingen waardoor de film soms meer neigt naar een anti-man film dan naar een pamflet dat vrouwen een hart onder de riem kan steken. Nu is dat is dat in Barbieland te begrijpen, want dat zijn poppen en het karikaturale werkt daar wel.
Maar in de echte wereld zien we intelligente en sterke vrouwen van vlees en bloed, maar zijn de karakters van de mannen allemaal belachelijk karikaturaal geschreven.
Bijvoorbeeld de scene waarin Barbie bejegend wordt door de bouwvakkers. Ook de CEO van Mattel en zijn meelopers worden allemaal als dommig neergezet. Geen uitzonderingen.
De mannen die Ken bewondert zijn sportmacho’s, en zakenmannen die het patriarchaat in stand houden. En zelfs de aardige vader van de moeder en dochter die mee reizen naar Barbieland, krijgt in zijn twee korte momenten slechts onnozele dingen te zeggen. Werkelijk geen één man in de echte wereld komt er goed vanaf, en in Barbieland zijn enkel Ken’s te vinden die ofwel een patriarchaat vormen, ofwel dommig en onzeker achter Barbie aan huppelen.

De film is mooi gemaakt, kent goede humor en kaart op een originele manier het onrecht aan dat vrouwen te deel kan vallen. Maar door alle mannen zo slecht, seksistisch en dom neer te zetten wordt dat doel maar matig behaald, en dringt zich eerde de vraag zich op hoe het toch mogelijk is dat deze intelligente vrouwen door deze volledig incapabele mannen onderdrukt blijven.

3*

Wilde de film zien vanwege de hype destijds. Dus de dvd gehuurd. Maar wat een ramp. Geen moeite in steken!

Gosling en Robbie zetten op een knappe manier Ken en Barbie neer. Verder lijkt deze film een strijd aan te willen gaan met t patriarchaat doch in Barbie wereld is er een matriarchaat. Uit de conflictueuze opbouw tussen Ken en Barbie, man en vrouw, blijkt eens te meer dat het om de innerlijke processen van de mens gaat, ongeacht geslacht. De ware verbinding die tot stand had kunnen komen werd helaas overgeslagen. En zo komt Barbie uiteindelijk in de finale op platte voeten terecht bij haar gynaecoloog... En dat is dus weer lichamelijk, doch wellicht brengt haar dit meer in verbinding met zichzelf, alle emoties die nl. in de film naar voren komen, zijn gekoppeld aan hormonen -> het menszijn i.p.v popzijn. De ware verbinding waar ik het over had is Hartsverbinding, dat is de sterkste verbinding tussen man en vrouw. Love is the answer. Gemiste kans.... Hoe zou t met Ken zijn...

Het team achter de marketing van Barbie, de castingbureau's en de makers die aan het visuele vlak van deze film hebben meegewerkt verdienen een dikke pluim, want regisseuse Greta Gerwig zelf maakt er een nogal melige boel van. Barbie is een uitzonderlijk kinderachtige film die eigenlijk helemaal niet op kinderen gericht is, maar de voorgekauwde manier van messaging maakt het ook voor de jongere doelgroep haast onmogelijk om niet te begrijpen waar de schrijvers op uit zijn. Gelukkig gaat dat gecombineerd met een fraaie en zeer creatieve vormgeving die kleurrijk van het scherm spat en vlot wegkijkt. De tweede helft is spijtig genoeg dermate lomp op inhoudelijk vlak dat Barbie toch een boel saaie momenten kent. Ryan Gosling solliciteert naar slechtste rol binnen zijn carrière en dat heeft niet zozeer met zijn acteerkwaliteit te maken, maar met de invulling van het weinig treffende scenario. Alles ligt er vooral te dik bovenop en de luidruchtige humor verzacht daar weinig pijn van. Margot Robbie doet het echter uitstekend binnen een zeer complexe hoofdrol.