Mrs. Harris Goes to Paris (2022)

Londen, begin jaren ’50. Ada Harris [Lesley Manville] verdient de kost als huishoudster in de hoop dat haar echtgenoot, die vermist is geraakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, ooit bij haar terug zal keren. Wanneer ze nieuwst krijgt dat haar man tijdens de oorlog is gesneuveld blijkt ze met terugwerkende kracht te hebben op een weduwenpensioen. Met het geld besluit ze een droom na te jagen en hoogstpersoonlijk een jurk aan te schaffen bij Dior in Parijs. Met het fraaie camerawerk en de visuele verwijzingen naar filmklassiekers uit de jaren ’50 weet Fabian een zeker gevoel van nostalgie op te wekken, maar het scenario loopt over van sentimentaliteit en voorspelbaarheid. Begint goed, maar vanaf het moment dat het verhaal zich verplaatst naar Parijs is het louter aan Manvilles nuchtere, sympathieke interpretatie van Mrs Harris te danken dat dit niet volledig door de mand valt.

Prima feel good movie. Kijkt ontspannen weg.

Film naar het boek van Paul Gallico. Regisseur en co-auteur Anthony Fabian laat het verhaal in zijn waarde. De tijd waarin het speelt is nog steeds de jaren 50 en behalve wat lichte verwijzingen naar maatschappelijke ongelijkheid, is de film vooral een suikerzoet sprookje. Het verhaal is lief en onwerkelijk. Als je je goed gedraagt, dan valt het geluk je vanzelf toe. Zo luidt de boodschap.

De film wil de kijker een gevoel van welbehagen bezorgen. Dat gevoel krijg je inderdaad in de wereld van mevrouw Harris. De vrouw die alleen maar goedwillende mensen ontmoet. De vrouw die mensen met haar goedertierenheid inspireert tot onbaatzuchtig gedrag. Het is oppervlakkige kitsch.

De tragikomedie over een schoonmaakster die naar Parijs gaat om een jurk van Dior aan te schaffen, is verder inhoudsloos, maar kijkt lekker weg. De cast is plezierig. De muziekjes zijn leuk. De setting oogt nostalgisch. Het camerawerk zorgt voor vriendelijke plaatjes. Na afloop zat ik vol welbehagen. Doel bereikt.

Dat men dit nog maakt!

We hoopten het zo toen we de hoes van deze film zagen dat het was wat het toonde, een sprankelende vrouw die vanuit Engeland haar droom in Parijs waar wilde maken en daar bijna alles voor over had.

EN JA, een heerlijke feelgood movie met een heerlijk verhaal!

Wij zijn met de waardering vaak niet hoger dan een 7, dat is toch fijn om van school mee thuis te komen?

Deze mag met een 8 aan de haal gaan, we hebben anderhalf uur van deze film GENOTEN!

Aardige film wel. Feel good, optimistisch en naïef; ergens had deze film in de jaren 50 zelf gemaakt kunnen worden. Leuke sfeershots (deels in Budapest trouwens) als ode aan Parijs en mooie jurken en overige kleding te zien. Het acteerwerk is aardig, al vind ik het er soms te veel bovenop liggen. Zowel de iets te naïeve vriendelijke Manville als de iets te boos spelende Huppert. Juist in scènes waar ze dat loslaten zijn ze veel beter maar dat is op te weinig momenten. Het is allemaal weinig diepgravend en buiten de zaal is de film al snel vergeten, maar in de zaal is dit redelijk aangenaam kijkvoer.

Wat de score naar boven doet afronden is de frisse regie. Dit onderwerp leent zich voor oerdegelijke cameravoering maar het camerawerk is best zwierig met genoeg leuke ideetjes (die cut na het opmaken van het bed, dat shot vanaf de platenspeler etc) om deze film net wat beter te maken dan gemiddeld. 3,5*.

Ik had verkeerde verwachtingen over de film. Ik had er aanvankelijk veel zin in waarbij ik verwachtte dat een eenvoudige vrouw haar droom wou nastreven, maar de wijze waarop dit gebeurde had ik toch anders ingevuld. Deze film is veeleer een luchtige prent, ludiek haast over een vrijgevochten vrouw die eens tegen iedereen zal zeggen waar het op staat. Verbazingwekkend ook dat iedereen daar ook in meegaat. Op dat vlak een vrij simplistische naïeve film dat alles wat te rooskleurig voorstelt. Een feel good film van de bovenste plank.

Maar daarenboven best sfeervol. Zowel het decor van de fifties als de vele kleurrijke jurken. En Lesley Manville doet het ook gewoon goed. De polariserende gekunstelde personages zijn iets te gemaakt, maar aan het acteerwerk viel weinig af te dingen.

Mrs. Harris Goes to Paris is een frisse film waarbij alle obstakels veranderen in iets positiefs. De wereld zit jammer genoeg iets complexer in elkaar. Een film die ik best apprecieer, maar ook niet meer dan dat.

Sfeervolle film over de jaren 50 met een puike hoofdrol van Lesley Manville als de eenvoudige huisvrouw, die de kans krijgt haar droom waar te maken en en passant anderen een lesje leert in oprechtheid. Je wordt er als vanzelf vrolijk van.

Goeie film waarin een schoonmaakster al haar geld spaart om een jurk van Dior te kopen. De film speelt zich af in het Londen en Parijs van 1957 en de gehele aankleding is mooi gedaan. Een onderhoudend verhaal. Gewoon een charmante film met een even zo charmante Lesley Manville in de titelrol.