The Offering (2022)

"Who has the know how to play with this kind of stuff?"

Vooraf dacht ik dat dit de zoveelste exorcisme-film zou worden, maar het pakt iets anders uit. Niet dat het de kwaliteit ten goede komt.

Na jarenlang vervreemd te zijn geweest met zijn vader keert Art weer terug naar het ouderlijk huis, dat eveneens dienstdoet als begrafenisonderneming. Hij neemt zijn zwangere vriendin mee om kennis te maken. Tijdens deze verzoeningspoging wordt er een lijk afgeleverd waar een eeuwenoude demon in zit. De familieproblemen vallen daarbij in het niet.

Het is best interessant dat de film zich afspeelt binnen de Joodse gemeenschap. Dit zorgt zeker voor een extra tintje met betrekking tot het Jodendom. Buiten dat wordt er eigenlijk niets meer gedaan met de familieproblemen; het wordt allemaal wel erg snel afgewikkeld. De cast weet het gebeuren ook niet echt boeiender te maken, alleen Paul Kaye springt eruit.

De demon creëert dan weer wel iets meer spanning. Er zitten een aantal aardige dingen tussen, waarbij ik soms moest denken aan een 'The Autopsy of Jane Doe'. Jammer genoeg is het merendeel vrij standaard te noemen. Hiervoor wordt voornamelijk geleund op harde geluidseffecten en goedkope jump scares.

Al met al biedt 'The Offering' niets nieuws onder de zon.

Kleine 2,5 sterren.

The Offering heeft me prima vermaakt, ook al doet het niks nieuws toevoegen aan dit wat doorleefde genre met een kwade demon. Maar ondanks dat het netjes alles afvinkt waar je van te voren aan denkt, zoals familieproblemen en de nodige scares op verwachte plekken was dit best wel spannend en zelfs creepy te noemen. De combinatie van het Joodse cultuur & geloof in combinatie met bovennatuurlijke zaken levert een hele onaangename sfeer met onderhuidse spanning op. De scares en het monster zijn niet eens zo heel cruciaal, het is vooral de hele sfeer met de Joodse teksten en de soundtrack waar ik anderhalf uur ongemakkelijk van werd. Goed gedaan dus. Een minpunt vind ik wel het vermoeiende familieprobleem over geld dat eigenlijk nauwelijks meer relevant word later in de film.

3,5*

Huis-tuin-en-keuken demon

The Offering onderscheid zich in eerste instantie doordat het verhaal zich in een niet-alledaagse setting afspeelt (de Joodse gemeenschap). Naarmate het verhaal zich verder ontvouwt, en de bovennatuurlijke dreiging steeds verder naar de voorgrond treedt blijft er echter niet meer over dan een standaard griezelverhaal, zoals je ze al ontelbaar veel vaker hebt gezien. Met een voorspelbare horror is op zijn tijd niks mis, mits de uitvoering goed in elkaar zit. Dat is hier helaas niet het geval.

Met de opbouw zit het nog wel snor. Er kwamen een aantal momenten voorbij waarbij ik mij ongemakkelijk voelde en er duidelijk een onderhuidse spanning aanwezig is. Helaas vliegt de regisseur steeds verder uit de bocht naarmate de speelduur vordert, totdat de finale veranderd is in een goedkope B-film, waaruit iedere vorm van spanning compleet verdwenen is. Het duistere slot biedt hier nog een lichte compensatie voor, maar de film was bij mij toen al zo ver afgegleden dat het nog weinig zoden aan de dijk zette.

Samengevat: ik zie graag meer van dit soort settings, dan de standaard Amerikaanse gezinnen in de meeste horror films. Zorg er als regisseur dan alleen wel voor dat je film van een gelijk niveau blijft, en gedurende de hele speelduur zo spannend en onheilspellend mogelijk blijft. Wel zo handig binnen dit genre.

2,5*

The Offering

Het is hier al genoemd. Een herhaling van zetten, dit keer gehezen in een joods jasje. Ik had er meer van verwacht.

De film had constant een uneasy vibe voor mij. De sfeer en de muziek was creepy. Soms werd het een beetje eng, maar vaak was het gewoon niet origineel genoeg of zag je het aankomen. De effecten waren oke, maar niks bijzonders en het 'monster' zag er oke uit.

2,5 sterren

Niet elke film kan natuurlijk uiterst origineel zijn! Maar als het zoals hier uitgevoerd wordt, is daar helemaal niets mis mee! Na een hele lange reeks van spin-offs uit de James Wan-stal waarin kwade entiteiten/demonen huis hielden, weet deze toch verrassend goed voor de dag te komen. Ja de schrikmomenten in deze film werkte best goed! Opmerkelijkste aan de film was dat het zijn wortels in de judaïsche mystiek had! De enige andere recentelijke die ik kan bedenken zijn The Vigil (2019), The Golem (2018) en Demon (2015) Vraag me af; waarom er niet vaker voor joodse cultuur en traditie wordt gekozen? Op zijn minst is de onbekendheid van de orthodox-joodse achtergrond interessant voer voor horrorfilms! Volgens de inleidende tekst op het scherm betreft het hier de vrouwelijke demon Abyzou “nemer van kinderen” Deze kreeg de schuld van miskramen en kindersterfte en zou gemotiveerd zijn door afgunst, aangezien zij zelf onvruchtbaar was. Zoals ook staat beschreven in het Testament van Salomo. Enfin uiteindelijk is deze film gewoon leuk en goed gemaakt verhaal over demonische handelingen. Verwacht alleen gewoon niets radicaal anders dan wat je eerder hebt gezien

"The Offering," ook bekend als "Abyzou," biedt een verfrissende kijk op het horror genre. De film levert spanning dankzij goed getimede schrikeffecten en indrukwekkende special effects voor het monster. Het verrassende einde zag ik even niet aankomen en blijft bij je hangen. Opvallend en leuk dat de film het jodendom verkent in plaats van de gebruikelijke christelijke thema's in het genre. Kortom, "The Offering" is een leuke en onderscheidende horrorervaring.

Ja, het is weer eens wat anders dankzij het Joodse sfeertje en de pijpenkrullen eromheen. Dat brengt (zoals zo vaak) iets lichtvoetigs/zwart-komisch met zich mee. In combinatie met de horror-elementjes pakt het soms best bevreemdend uit. Bijvoorbeeld de spiegel-scène mag er zijn.

Helaas zijn er te weinig van dat soort stukjes en de laatste vijf seconden van de film zijn te fout/jaren ‘90-‘00-achtig. Desondanks een degelijk horrorfilmpje dat het van z’n aparte setting en invalshoek moet hebben.

PS blijft altijd vreemd dat een entiteit/demoon/geest van alles kan doen (mensen gek maken, spullen in de weer en de hele mikmak), maar een slachtoffer dat ze nodig hebben, daar hebben ze dan juist weer mensen voor nodig

Charismatische horrorfilm die dankzij de religieuze inslag een extra laagje weet te bemachtigen, ook al vangt regisseur Oliver Park er niet bijzonder veel mee aan. Abyzou is naast die desbetreffende inslag een redelijk typerend gebeuren, met een klassieke opbouw en een ietwat voorspelbare uitwerking. Vooral de demon laat het afweten, met een iets te geanimeerde verschijning. Het wezen komt bovendien al op de helft volop in beeld en als de fysieke afwerking niet erg geslaagd is vormt dat al snel een matige keuze. Park leunt verder iets te veel bij uitgekauwde horrorelementen, maar het staat een redelijk effectieve sfeerzetting verder niet in de weg. Knappe spanningsopbouw, een fris kleurenpalet en genoeg griezelige sfeer weten je aandacht moeiteloos vast te houden, daarnaast speelt Paul Kaye een uiterst geslaagde bijrol. De setting in een mortuarium is ook uiteraard subliem gekozen voor een film als Abyzou. Over de grote lijn is het gebeuren erg netjes, maar wanneer het echt op de pure horror aankomt laat Park wat steken liggen.