Skyggen i Mit Øje (2021)

Niet 100% overtuigd van dit oorlogsdrama. Wel een erg schrijnend geval van ongelukkige omstandigheden waarbij erg veel onnodige en onschuldige slachtoffers vielen. Ik vind ook net om die redenen interessant dat ook deze onderwerpen onder de aandacht blijven komen.

Technisch een sterke film wel. Zowel in de beginscène waarbij ook al een fout doelwit werd geraakt toen de auto onder vuur werd genomen als later wat er gebeurd is in het ziekenhuis. Het leed komt echt wel binnen. Voorts een interessante plotontwikkeling van de jonge Henry die door zijn erg traumatische ervaringen niet meer kon spreken en een panische angst ontwikkelde voor open ruimten. De plotontvouwing van de non vond ik vervolgens dan weer minder boeiend.

Een film die het zeker waard maakt om naar te kijken. Een film die zeker geen meesterwerk is, maar wie geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog zal deze zeker graag (terecht) meepikken. Je blijft toch wel bij een wrang gevoel achter. Het sterven van onschuldige burgers, in dit geval kinderen, is ondraaglijk, maar dat is het nog meer als de aanval gewoon een foute interceptie was van de eigen strijdmachten ...

Het tragische verhaal van een in Denemarken afspelend event. Iets in de tweede wereldoorlog waar ik mij nog totaal niet in had verdiept, sowieso ken ik geen tot nauwelijks oorlogsverhalen en events uit dat land. Het opent zeker je ogen, nu ook wat er afspeelt daar het in het oosten van Europa waar deze gebeurtenissen wederom dagelijkse bezigheden zijn, en dat is in- en intriest. Toen deze film was aangekondigd was ik eigenlijk best geïnteresseerd in deze titel, zeker ben ik altijd geïnteresseerd in films van de tweede wereldoorlog. Met toch een vrij hoge verwachting heb ik deze film aangezet, en ik moet zeggen dat je achteraf niet geheel teleurgesteld wordt, al had ik er misschien iéts meer van verwacht dan wat uiteindelijk de uitkomst is geweest.

Dat komt omdat de film nogal chaotisch weet te starten, je wordt door ‘Bornedal’ voor de leeuwen gegooid en daar moet je het mee doen, en komt zo in aanraking tot zowel elke hoofdpersonage in een warrig script. Toch opent ‘Bornedal’ met een spektakel, waar we zien hoe een auto met drie vrouwen (komend van een bruiloft) aan gort wordt geschoten door een vliegtuig, wat later de Britten bleken te zijn. Hier weet ‘Bornedal’ al wat punten te scoren maar, ook een verwachtingspatroon neer te leggen die hij eigenlijk niet na weet te komen. Met zo’n hoog geweldsgraad had ik dat ook verwacht door de film heen, wat eigenlijk vrij rustig bleef maar, wel erg interessant.

Het verhaal, is zoals ik al zei best interessant. We volgen in het verhaal namelijk een school waar een x aantal kinderen worden opgeleid door nonnen, waar één non of lerares (ik weet niet hoe ik ze mag of moet noemen in deze situaties) aardig het randje op zoekt en er steeds meer achterkomt dat het geloof niets waard was, door haarzelf zweepslagen te geven en een kleine relatie te beginnen met een soldaat van de HIPO. En uiteraard wordt hier het militaire event ‘Operation Carthage’ waar de Britse luchtmacht in samenwerking met toen nog de koloniën Australië en Nieuw-Zeeland het gebouw en het hoofdkwartier van de Duitse ‘Gestapo’ in ‘Kopenhagen’ wouden bomanderen. Hier wordt het ‘Shellhus’ aangevallen maar omdat er een vliegtuig neerstort denken de vliegers dat het ‘Institut Jeanne d'Arc’ het doelwit is en daarna wordt deze school vol met kinderen aangevallen. Hier werden helaas en maar liefst 86 kinderen en 18 volwassen van het leven ontnomen, wat als ik het zo lees wordt weggestopt als ‘Colletaral Damage’..

Toch, weet de film na een tijdje wat traag te voelen, is de verboden liefde tussen de non en ‘Fredrik’ gespeeld door ‘Alex Høgh Andersen’ (die ik uiteraard ken van mijn favoriete serie ‘Vikings’) toch erg slap en valt de CGI ontzettend tegen. Dat het een waargebeurd verhaal is, hielp deze film echt en ook het tragische gebeuren, maar daar moet je eerst een hele hap film voor weg kanen om vervolgens op het einde met alle spanning en actie te zitten. Ik had het verdeeld mooier gevonden, waar we toch minder gezeur aan de voorkant zien, en ook wat meer mee krijgen van de afloop van dit alles…

Aardig oorlogsdrama. Het waargebeurde verhaal is dramatisch maar voor velen niet bekend. De uitwerking is wat wisselvallig. De eerste paar minuten zijn zeer goed. De toon is gezet. Helaas zakt de film daarna wat in. De karakters weten gewoonweg niet te boeien. Waarschijnlijk omdat men te veel mensen bij de film wilt betrekken. Wellicht had het beter geweest om zich volledig op de school te focussen. Vervolgens volgt er een sterk deel zodra de vliegtuigen vertrekken. Fraai in beeld gebracht en als kijker vlieg je bijna letterlijk mee. Daarna weet de film de kijker niet echt goed te raken, terwijl dit wel zou moeten gezien de feiten. Visueel ziet alles er goed uit. Het acteerwerk kan beter. 3.5

Reconstructie van de kapitale vergissing van RAF-piloten bij een bombardement van Kopenhagen, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog. Regisseur Bornedal neemt de tijd om de personages, die betrokken waren bij die catastrofe, te introduceren. Op die manier bouwt hij de spanning langzaam op richting het rampzalige einde. Ik had achteraf het gevoel dat de film niet helemaal af was. Dat laat onverlet dat de slotscène met de kleine Ella Josephine Lund Nilsson er een is om in te lijsten.

Bovengemiddelde deense oorlogsfilm over de waargebeurde aanval van de RAF op het hoofdkwartier van de Gestapo in Kopenhagen in 1945. Hierbij ging van alles mis, resulterend in veel burgerslachtoffers, vooral kinderen. De film is vrij somber en grimmig van toon, iets dat niet iedereen zal aanspreken, maar de sympathieke personages en de fraaie vormgeving maken er uiteindelijk toch wel iets bijzonders van.

Het Deense verzet had de R.A.F. gevraagd om het hoofdkwartier van de Gestapo in Kopenhagen te bombarderen. Na weken van planning werd op 21 maart 1945 groen licht gegeven voor operatie Carthago. Het zal uiteindelijk een missie met dramatische afloop worden! Het bombardement zal drie golven plaatsvinden maar tijdens de eerste golf gaat er iets mis en crashte er een vliegtuig neer, dichtbij de katholieke Jeanne d'Arc-school. Verscheidene bommenwerpers in de tweede en derde golf zagen de school voor hun doel aan en dropte daar hun dodelijke lading. Het gevolg was dat 86 kinderen en 19 volwassenen omkwamen en 67 kinderen en 35 volwassenen gewond raakten.

Dat tragisch oorlogsongeluk wordt herdacht in deze Deense Tweede Wereldoorlog-drama. Het is een oorlogsfilm die de traditionele formule volgt, waarbij verschillende verhaallijnen samenkomen tot de noodlottige gebeurtenis. De film speelt zich af in de normaliteit van het gezinsleven: Zo is er de arbeidersjongen met gewetenswroeging die zich aansloot bij de verkeerde kant, een getraumatiseerde jonge jongen (door het begin van de film), die samen met zijn nichtje en haar vriendin op de school zitten en de vliegtuigbemanning. Ook zie je een paar verzetsstrijders en het blijkbaar onontkoombare kind van een nazi-officier.

De film zag goed uit! De historische gebeurtennissen worden vakkundig in beeld gebracht. En de vliegscènes, badend in regen en mist, zijn behoorlijk overtuigend en de vertraagde ontploffingen zijn grimmig realistisch. De hele cast is uitstekend. Echter de enige op/aanmerking die ik bij de film heb, is dat de regisseur teveel zijn dochter naar voren schoof. Actrice Fanny Bornedal is niet slecht als de non Teresa, die haar geloof in twijfel trekt door de oorlog en het aanleg met de collaborateur Frederik. Maar ondanks dat dit een groot gedeelte van de verhaallijn in beslag nam, is het minst interessante deel van de film. De film is in alles vrij degelijk...wat voor oorlogsfilms een pluspunt is!

Deze film kon mij niet overtuigen omdat ik de focus miste. Teveel verhaallijntjes door elkaar waardoor ik me niet altijd kon identificeren met de personages. Het is allemaal goed in beeld gebracht, maar hier en daar schrappen en keuzes maken had de film geen kwaad gedaan.

Indrukwekkend verhaal wat een betere uitwerking verdiende.

In de eerste vijfenveertig minuten van deze film maken we kennis met veel verschillende personages van zowel Duitse, Deense als Engelse nationaliteit. Als kijker heb je al snel door dat al deze personen op het moment van de ramp met elkaar te maken zullen krijgen. Helaas is deze aanloop naar de climax soms rommelig, oninteressant en te gehaast waardoor je niet met alle karakters een band krijgt.
Zo vond ik de rol van zuster Theresa compleet overbodig en had ik graag wat meer van de kinderen willen zien.

De ramp zelf is indrukwekkend, zeker als alle ouders op zoek gaan naar hun kind. Toch denk ik dat de impact voor de kijker groter was geweest als de aanloop daarnaartoe minder rommelig geweest zou zijn.
Wat rest is een degelijke film met prima acteurs in een verhaal wat matig is uitgewerkt maar toch nog wel enige indruk maakt.
Het shot van de rennende moeder aan het eind van de film maakte nog wel indruk.
Voldoende. 3*

Na een sterk begin viel de film me verder best wel tegen eigenlijk. De scène met het vliegtuig en de auto maakte meteen grote indruk, maar zodra de focus op de school komt te liggen is het allemaal wel erg langdradig aan het worden. Daarbij maakt het grote moment waar de film om draait jammer genoeg weinig indruk, vermoedelijk om budgettaire redenen. Dit is geen titel die ik in de bioscoop had willen zien, een release op Netflix is gelukkig ideaal voor dit soort gemiddelde titels. Wat ze wel goed doen was het tonen van de angst voor de bombardementen. Ik heb dit gelukkig nooit mee hoeven te maken, maar ik kan me voorstellen dat je helemaal kapot van de spanning gaat. Op zich geen verkeerde film, maar wel eentje van dertien in een dozijn.

3*

Ondraaglijk, die reddingsscènes en de bedenking dat het hier om kinderen gaat.

Dergelijke dramatische miskleunen behoren nu eenmaal tot het oorlogsgebeuren.

Mag best aan herinnerd worden.

Het kan alleen maar de afschuw van de oorlog verhogen en hopelijk ook voornemens als "nooit meer oorlog" indachtig zijn.

Door Nr 24 ben ik op dit juweeltje gevallen.

Dit is weerom een oorlogsfilm zoals de die amerikanen nooit zullen kunnen maken nl. waarheidsgetrouw, zonder veel show en met echte emoties.

Het doet altijd deugd om eens geen bekende acteurs te zien met perfecte haardos, nagelwitte tanden en een proper tenuetje in oorlogstijd op het slagveld.

Na een wat aarzelende start moet ik zeggen dat deze vrij accurate verfilming van dit catastrofale bombardement heel goed is weergegeven.

Sommige verhaallijnen mochten wel iets dieper uitgewerkt worden en de reddingspoging was toch wel vrij onderbelicht.

Het gedoe met dat nonnetje voor de ramp was er wel wat over en had totaal geen meerwaarde voor deze film. Uiteindelijk had de confrontatie met de dood van dat nonnetje en dat meisje ook nog uit de doeken gedaan mogen worden.

Al bij al geen slechte film en een mooie herdenking aan deze ramp op het einde van de oorlog.