Non Mi Uccidere (2021)

"zombie met verstand"

Een land als Italië heeft een lange traditie met horrorfilms. Dus ik ben altijd wel benieuwd naar 'nieuwkomers' uit dit land. (dit was de tweede speelfilm van de regisseur Andrea De Sica) Echter één van de belangrijkste problemen met deze 'Don't Kill Me' is dat het niet veel uitlegt of aspecten van het verhaal goed ontwikkelt. Aan het einde van de film weet je nog steeds niet precies wie Mirta is en wat ze wil. Als men het over "Overdood" hebben, realiseer je je uiteindelijk dat het zombies moeten zijn. De verdere film is niet heel veel meer dan een onzeker meisje dat verliefd wordt op de verkeerde jongen. Veel gedoe met Mirta's vader, huisbaas, kamergenoot, vriend of wie en wat dan ook...maar een significant effectieve horrorfilm was dit niet! Hooguit weet de realiteit van hoe vrouwen nooit veilig zijn je nog bang te maken. De acteurs doen een minimale inspanning om een ​​blijvende indruk te maken en het is een nogal vergeetbaar verhaal. Oké er zitten wel bloederige close-ups in, maar één gore scène maakt nog geen goede horrorfilm. De rest van het plot berust op de opbouw van drama en maakt de hele film tot een flauwe overbodige film

Degelijke horrorprent die niet de typische wegen van het genre volgt en een originele invalshoek heeft. De film komt wat raar over, maar heeft toch heel wat positieve punten. Soms bruut en bloederig gecombineerd met stijlvolle shots en mooie muziekscore. Lascia Ch'io Pianga blijft wondermooi en I'm not in love blijft een klassieker. Toegegeven, het verhaal is niet overal even duidelijk en sommige aspecten blijven onderbelicht. Je kunt wel volgen, maar er blijven ook vragen onbeantwoord. Redelijk ook wat naakt te zien van het hoofdpersonage Mirta die toch wel een overtuigende rol speelt. Mijn eerste gedachte was ook dat het hier om een vampierenfilm ging, maar door de uitleg van een ander levende dode hoe men moet bijten weet je dat je te maken hebt met zombies. 6,5/10

Slechte waarderingen, maar toch zag ik dat anders.

Allereerst opgelucht dat dit geen zoetsappige Twilight-kloon is, waar de dunne stront je van door je broekspijpen loopt. Ook al lijkt Robin op die mooiboy Edward. Nee, Don't kill me is wel een stukje serieuzer... en ook uitweidender.

De tiener Mirta is in de wolken met zijn roekeloze vriendje Robin. Ze lijkt daarbij zijn buitensporige gedrag wat bijna tot de dood kan leiden veelal door de vingers te zien. Tot op het moment dat Robin drugs met haar wil uitproberen en ze een overdosis krijgt.

Natuurlijk komt ze weer tot leven, anders kon dit geen plot worden natuurlijk. Ze trapt zichzelf uit de stenen plaat van het mortuarium. Dat ze ontdekt dat ze dood is gaat niet in haar koude kleren zitten, maar ze moet toch nu echt aan de slag.

Zo vormt Don't kill me een film dat toch wel met het moment beter wordt. Afwisselend van mooie flashbacks tot het koude dode heden. Ze probeert haar ouders weer te bereiken maar wil hen dat ook ondertussen niet aandoen. Op een bepaalde manier is ze ook nog doelwit van een mysterieuze bende... Dat laatste omdat ze deelgenoot blijkt te zijn van... Ja, een zombieras? Dan begint haar lichamelijke aftakeling en cellensterfte. Wat had je anders verwacht? Maar toch is er een middel om dat te voorkomen: Mensenbloed.

En daarom is ze dus doelwit.

Het lijkt erop alsof deze film vooral experimenteert met genres en daarbij absoluut dat mierzoete brave Hollywood-gehalte probeert te ontlopen. In dusverre eigenlijk wel gelukt. Don't kill me wordt nergens fijn, vriendelijk of hoopvol. In principe maakt het niet uit wat voor plot je verzint of hergebruikt... het is de manier waarop je het presenteert.

Vele mooie shots ook; die nachtclub bijvoorbeeld met de toffe undergroundmuziek en de desolate rurale omgeving en zijn geheime zaken waar de levende mensen niks van afweten. Het acteerwerk komt ook goed uit de verf en qua gore en geweld schuwt deze film niets. Naast gore en horror worden we ook onverwachts getrakteerd op een paar toffe actiescene's... met name dat eindgevecht.

Nee, zeker geen verkeerde zombiefilm.

3,5*

Matig netflixhorrorvoer dat inhaakt op het vampierensubgenre, maar dit zo mysterieus mogelijk probeert te houden. Ik zal het maar tussen spoilers plaatsen voor de zekerheid, maar het is niet dat het scenario dit zo subtiel verborgen weet te houden. Het beste stuk is waarschijnlijk de opening zelf, die toch wel iets eigenzinnigs heeft. Daarna leunt de film stevig op het persoonlijke drama van Pagani, die op zekere hoogte charmant is maar niet de acteerkracht heeft voor het complexe personage dat ze speelt. Ze krijgt daarnaast beduidend weinig hulp van haar medespelers, die door regisseuse De Sica beperkt worden gehouden tot basistypetjes binnen het genre. De regie zelf slaagt er niet in om de film spannend, sfeervol of meeslepend te maken. Het feit dat de brave, overheersende toon eigenwijzer probeert te zijn in het laatste halfuur mag ook niet baten. Het verloop van de film is niet saai te noemen, maar er valt wel te zeggen dat er met weinig creativiteit en passie wordt omgesprongen qua uitwerking. Normaal gesproken is het de bedoeling dat een horrorfilm ergens in uitblinkt, maar Non Mi Uccidere blijft helaas op vrijwel elk punt haken.

Hoewel ik de franchise nooit gezien had, vreesde ik voor een soort Twilight film. Dit leek me niet zo te zijn. De film ligt wat in de lijn van Bones and All (Film, 2022) met Chalamet. Een vleugje liefde ontbreekt hier ook niet, maar de film legt geheel andere accenten.

Fijne kennismaking alvast met Alice Pagani die naar mijn aanvoelen sterk in haar rol zat. Mooie verschijning ook van een normale tiener. Best een sfeervolle film met een redelijk plot. Sfeervol betreft de ondoden, maar ook in die kleine elementen zoals de rave of de begraafplaats.

Zombies of vampieren, het hangt er wat tussenin. Niet alles lijkt me even duidelijk, maar dat hoeft ook niet steeds verklaard te worden. Ik heb er wel van genoten. Leuk!