L'Été Prochain (1985)

Wat een cast...!

Nu in Nederland te zien op Netflix.

Aardig nostalgisch drama rondom een werkwaardige familie. De piano spelende dochter met faalangst is een origineel personage (RIP Marie Trintignant).

Geen Koreeda of Ozu maar toch hangt er wel een aardige sfeer. Maar het is geen nostalgie à la Pagnol. Daarvoor is het allemaal iets te veel los zand en komen de personages niet allemaal goed uit de verf en worstelen ze te veel met zichzelf.

Overgangen in het verhaal verspringend naar zoveel jaar na dato zijn niet zo sterk.

Opvallend ingetogen rol van Claudia Cardinale, maar ook wel wat een treurige rol.

Philippe Noiret heeft in zoveel goede films gespeeld, maar hier kan hij niet zoveel indruk maken. Dat ligt misschien ook meer aan de film, maar toch.

Belevingscinema.

Het brengt me weer terug naar 1989-of-zo, mijn eerste baantje en de enorme crush die ik had op een meisje dat ik alleen onderweg naar de kantine tegenkwam. Nooit zelfs maar haar naam geweten, maar in de drommen was zij de enige die me opviel - en dat was wederzijds, want ze zei altijd hallo, hoi, hee. Maar voordat ik uitgevonden had wie ze was, waar ik haar vinden kon zei ze dat nogal wat nadrukkelijker dan anders en met een droeve blik in plaats van haar gewone blije lach, het drong pas veel later tot me door dat het de laatste dag van de maand was.

Waarom kom ik daar nu en hier mee, hoor ik jullie vragen. Maar begrijp dat dan, ze was het evenbeeld van Fanny Ardant, of als er dan al een verschil was, dan was ze mooier. Die wenkbrauwen, die lach, die mond, die lippen, die schouders. Door haar ben ik hopeloos verslingerd geraakt aan de Franse film, en over de lange jaren ondertussen me wel bewust van alle tekortkomingen daarvan, maar evengoed verslingerd, verloren, hopeloos alleen achter gebleven in een plat en modderig land waarin het alleen maar regent, waarin de taal zelfs als je de liefde bedrijft klinkt alsof je iemand tot in de derde generatie ziektes toewenst, en waar de zon als die al zichtbaar is nooit echt warmte geeft. En met al mijn gebeden hoop ik dat zij dan tenminste wel in het zachte warme zuiden beland is, als de echte dame dans l’auto avec des lunettes et un fusil, of zoiets.

Oh, ik wou iets over deze film zeggen. Euh, ja. Wat een geniale cast, Noiret, vader en dochter Trintignant, Fanny Ardant vanzelf, Claudia Cardinale, en nog wat hulp- en bijvolk waar een gewone film een hoofdrol van zou maken. En het gaat over het leven, en famille - wellicht het meest ontoegankelijke aspect van de Franse cultuur voor ons Noorderlingen-barbaren-kaninefaten. Wellicht dat Fransen zich laten lijmen door het en-famille, en daardoor over het hoofd zien dat het narratief twee uur lang op niets trekt, niets te melden heeft. Alsof je op zondag gaat eten bij je ouders. Opa zegt tegen de kinders dat het volgend jaar komt, als ze groot zijn.

Tsja, wellicht draait het daarom als je kinderen hebt.

Een ongelooflijk saaie, langdradige en sentimentele film die me geen moment ontroerde.