Svart Krabba (2022)

Ja dit was een solide Zweedse thriller, met een interessant uitgangspunt en prachtige beelden. Toch kraakt het script, net als het ijs, ook regelmatig. De film volgt zes soldaten die voor een geheime missie onder de 'Codenaam Zwarte Krab' door een bevroren archipel schaatsen naar een onderzoeksfaciliteit in ödö, waarbij ze hun leven riskeren om twee ​​mysterieuze metalen kokers te vervoeren die de oorlog zou kunnen beëindigen. Met erg mooie nachtelijke opnames, goede actie en de aandacht voor de details was dit geen slechte kijkervaring. Toch waren er ook verschillende minpunten; Het oorlogsaspect voelt nooit echt duidelijk gedefinieerd, waardoor de dreiging van de vijand enigszins wegvalt. Er zijn ook flashbacks naar Caroline Edh en haar verdwenen dochter Vanja, maar die scènes vertellen ons verder geen ene sikkepit over hen en zijn dus overbodig. En de finale, wanneer ze op hun bestemming aankomen, is lang niet zo spannend of dramatisch als het denkt. Maar het zenuwslopende mooi gefilmde middenstuk van de soldaten die over een enorme ijsvlakte schaatsen maakt dit een zeer prettige wegkijker.

Van voor tot achter voorspelbaar. Matig.

Boeien, maar niet bijster interessant uitgewerkt thema over hoe het de mensheid toch bijna lukt om zichzelf uit te roeien in een niet nader te noemen oorlog. Actueel in een tijd waarin Rusland zich als agressor profileert.

Het lot van de wereld ligt in handen van een groepje van 6 soldaten die over een ijsvlakte moeten schaatsen om een pakketje af te leveren met een geheim (ook actueel) wapen. Het levert mooie beelden op.

Onderweg zijn er wat obstakels, de meeste nogal voorspelbaar en echt spannend wordt het nooit het is namelijk al gelijk duidelijk wie de eindstreep haalt en wie niet. Er wordt bewust niet uitgeweid over wie of waarom, geen enkele info over de strijdende partijen. Helaas blijven daardoor de karakters veel te vlak. Noomi Rapace is alles behalve charismatisch, ze heeft wat flashbacks maar veel worden we over haar niet gewaar behalve dan dat ze goed kan schaatsen en tegen kou kan.

Geen onaardige film, je mist echter niets als je een ander deuntje op Netflix opzet.

“Hope burns brightest in the cold”

Toch meer mee vermaakt dan ik in eerste instantie had gedacht. Deze film brengt niks nieuws aan de horizon maar, door de gebeurtenissen nu in het oosten van ons continent komt het thema wel dichterbij uiteraard, en daar is het zelfs werkelijkheid. Het besef is er wel maar, gelukkig stond dat niet in de weg voor mij om deze film te zien. Toen ik de aankondiging zag (niet ver voor de release) was ik opzich best enthousiast, de eerste berichten waren wisselend maar, wel meer negatief dus ik verwachtte eigenlijk iets veel slechter. Het begin van de film kon me overigens niet heel goed in zijn greep houden, dit kwam langzamerhand later in de film wat meer omhoog zetten en werd daardoor ook steeds interessanter. De film kent mooie sfeerbeelden, voornamelijk van de natuur. Qua actie zit de film ook goed, van tevoren moet je zeker niet de film ingaan om een keiharde actie prent voorgeschoteld te krijgen, dat gaat deze film je sowieso niet geven. Wat de film wel doet is een leuke variatie te vinden tussen spannende actiescènes, zowel door de natuur dan wel door vuurgevechten.

De film begint overigens gelijk knallend, wat eigenlijk een vrij leuke stempel op deze film wist te drukken, ook daar zagen de beelden er gruwel, kil en somber uit wat eigenlijk de constante sfeer bestempeld. Daarna kakt de film voor mij toch wat in, er is héél veel informatie die je kant op komt maar, mij blijft nog steeds een beetje onduidelijk wie nou precies tegen wie vocht? Wel werd duidelijk wat hun speciale missie was en dat zelfs daar mee gerommeld werd. Interessant was het wel om te zien dat men ook met de biowapens aan de gang ging, zeker als laatste uitweg.

Zoals ik al eerder zei moest de film het echt hebben van de sfeerbeelden, de mensen die aan het schaatsen waren over het ijs, of nouja; de soldaten. Dat bracht een heel verfijnd sfeertje met zich mee, en dat maakte de film voor mij. Toch kreeg ik nergens echt een oorlogsgevoel, noch een Post-Apocalyptisch gevoel en dat is best een thema wat slecht is uitgewerkt door ‘Berg’. De film kende eerder een kat en- muisspel gevoel en ook dat vond ik niet volledig aanwezig. Zeker, de film blijft somber ten allertijden maar, ik had toch wat meer willen zien van een verwoestende wereld of een zware oorlog (niet dat die beelden altijd even leuk zijn uiteraard, het is maar net hoe je ze maakt).

De cast deed het leuk, alle ogen waren uiteraard gericht op ‘Noomi Rapace’ die prima werk afleverde. De rest van de cast was decent, nergens echt bijzonder overigens. Het verhaal was wel leuk, een speciale eenheid moeten naar een bepaalde stad (Ödö dacht ik) om daar een speciaal pakketje af te leveren die de oorlog kan eindigen. Onderweg moeten ze obstakels uit de weg zoals dun ijs, de vijand in zowel helikopters als te voet, ‘normale’ burgers en ook elkaar. Echt teamwork werd er verreist en dat toonde de film opzich wel.

Dus ja, achteraf nog best vermaakt ook. Ook al gaf de film niet altijd de goede of juiste ideeën weer, de film was wel goed. Het zag er allemaal heel strak uit, mooie sfeerbeelden en wanneer er vuurgevechten waren, waren ook die leuk om te volgen. Het verhaal had een schop nodig maar verliep uit eindelijk vrij soepeltjes door, wat voor een leuke filmavond zorgde.

Niet zo indruk de indruk van deze nieuwe van Rapace. Geen film waar ik warm noch koud van wordt. Degelijk in zijn geheel binnen het actiegenre, maar vrij standaard. Maar vermakelijk is hij wel. Rapace heeft onder dit mom wel meer soortgelijks neergezet als femme fatale.

Die flashbacks vond ik minder geslaagd, maar de mooie scènes op het (nachtelijke) ijs maakten erg veel goed. Behoorlijk goed gefilmd, technisch dus zeker OK. Echt post-apocalyptisch voelde de film niet aan voor mij. Eerder wat oorlogsgebied. Met post-apocalyptisch stel ik me wel andere dingen voor.

Goed einde ook met de vaststelling dat de heldin niet onuitputtelijk of onsterfelijk is. Vermakelijke film, maar ook niet meer dan dat.

Matige actie/oorlogsfilm. Het verhaal lijkt in eerste instantie best aardig, maar vliegt richting het einde volledig uit de bocht. Jammer. De uitwerking is bij momenten best goed. Er zitten wat spannende scènes in en enkele redelijke actiescenes, maar nergens wordt het hoogstaand. Vrij doorsnee allemaal. Visueel ziet de film er goed uit met mooie beelden. De acteurs doen hun werk en acteren op niveau. Maar zoals gezegd, over het einde had men beter moeten nadenken, want die is veel te geforceerd. 2.5/3.0

Matige actiefilm met als thema oorlog waarbij vooral de mooie beelden van de ijzige landschappen en het schaatsen op de nachtelijke ijszee opvallen. Het eerste uur is best oké, maar gaandeweg wordt het toch allemaal wat minder en veel hetzelfde. Qua spanning valt het tegen omdat het verhaal heel voorspelbaar is. Naar het einde toe gaat de film volledig de mist in. 5/10

Redelijk.

Geen topfilm, maar wel een erg degelijke Netflix. Het is het type film dat ze wel eens meer maken - qua niveau dan. Noomi Rapace is een prima actrice voor dit soort werk. Ik mag haar wel in meer fysieke rollen. In deze post-apocalyptische setting komt zij uitstekend tot haar recht. Dat is misschien ook te danken aan de degelijke vormgeving van deze post-apocalyptische wereld. Zonder echt opvallend te zijn of echt ver boven het maaiveld der post-apocalyptische werelden uit te steken, staat Svart Krabba als een huis, toch in hetgeen het poogt te zijn.

3

Het verzet van het Zweedse leger tegen een niet nader benoemde vijand, die vanuit het noorden het land is binnengevallen, staat op het punt van instorten. Vijf soldaten onder leiding van Kapitein Forsberg [Aliette Opheim] vervoeren op schaatsen twee capsules, die een keerpunt in de strijd zullen zijn in de strijd, over ruim 180 kilometer open ijsvlakte naar een wetenschappelijk centrum in Öd. Marathonschaatsers draaien hun hand niet om voor zo’n afstand, maar deze soldaten zijn zo’n kwetsbaar doelwit voor de vijand dat je dit gerust een zelfmoordmissie mag noemen. Maar Caroline Edh [Noomi Rapace] heeft een sterke, diep persoonlijke motivatie om deze missie te volbrengen. Een aardige variant op een beproefd recept dat een gebrek aan verrassingen compenseert met een originele, boeiende setting en de fraaie, suspensevolle score van Dead People.

Naargeestige dystopische aktiethriller, spannend en inventief vorm gegeven. De plot blijft opzettelijk vaag, met een onduidelijke vijand en moeilijk te bevatten motieven, maar het is net voldoende om mee te leven met het groepje hoofdpersonen dat het ijs van een bevroren zee op worden gestuurd om een gevaarlijke missie uit te voeren. Noomi Rapace, voorzien van aseksueel kapsel, is hier op haar lelijkst, maar zoals we inmiddels van haar gewend zijn zet ze wel weer een prima rol neer.

Dit is de 2e film in een korte tijd die ik zie met Rapace in de hoofdrol en ik kan alleen maar zeggen dat het een geweldige actrice is. De film zelf is geen moment egt saai maar ze hadden wel iets meer uitleg mogen geven over wat er nou allemaal aan de hand is en waar het een beetje om draait. Daarom kom ik niet verder dan een 6. Maar aan Rapace en trouwens ook de andere die mee het ijs op gingen lag het niet. Prima acteerwerk.

Ondanks de niet zo hoge verwachtingen vond ik het toch nog wat tegenvallen.

De acteerprestaties van met name Rapace zijn prima. De rest van de crew is wat minder, maar dat doet geen afbreuk aan het verhaal. Verder mooie beelden en op zich een creatief bedachte verhaallijn. Maar dat is allemaal niet genoeg om de film te redden. De film geeft te weinig uitleg wat er precies aan de hand is. De 'vijand' blijft anoniem wat de spanning niet verhoogt. De soundtrack is een vrij inspiratieloos synthesizer muziekje. Verder bestaat de film echt uit losse scenes die aan elkaar geplakt zijn zonder veel verband ertussen en het is allemaal wel héél erg ongeloofwaardig. Elke scene volgt een vast stramien waardoor spanning ver te zoeken is. Wat voorbeelden: een helikopter van de 'vijand' komt overvliegen schiet wat in het rond en verdwijnt. Waarom niet landen en op zoek gaan of door blijven zoeken? De vijand weet dat ze op het ijs onderweg zijn. Waarom niet overdag even een helikopter sturen en het werk afmaken?. Tot slot het einde. Dat is toch wel echt het zwakste deel van de film. De 'twist' dat haar dochter niet op het eiland is, zie je al vanaf de start aankomen. De hoofdpersoon ontpopt zich als een redelijk egocentrisch iemand, het is gek dat de persoon die ze in de rug heeft geschoten (terwijl die de wereld wilde redden), later weer poeslief tegen haar doet, heb je met de explosie het gif juist niet verspreid? (voor covid was één vleermuis voldoende) en ga zo maar door. Een erg zwak einde.

Ondanks dat alles heb ik me wel vermaakt aan deze 'tussendoor film' op een doordeweekse dag, maar goed is het niet. 2 - 2,5 ster.