Cerdita (2022)

Als je de filmposter van hoofdrolspeler Laura Galán onder het bloed ziet, zou je denken dat dit een soort van wraakhorrorfilm zou kunnen zijn...dat is het niet helemaal... Dit is meer een pijnlijk coming-of-age verhaal. Alsof tiener zijn nog niet moeilijk genoeg is, wordt Sara voortdurend gepest vanwege haar lichaamsgrootte door een groep schoolmeisjes die haar de bijnaam Cerdita (varkentje) geven. Dus wanneer een moordenaar haar kwelgeesten ontvoert komen er tegenstrijdige emoties los.

Hoewel het meeste grafische werk van de moordenaar buiten het scherm werd gedaan. Was de film wel erg oncomfortabel! Dit kwam omdat je in Sara's schoenen stapt. Het geeft je echt het gevoel voor hoe het is om iemand als Sara te zijn, zonder reden; Gepest, depressief, een krijsende moeder die letterlijk net zo slecht is als de pestkoppen, uitsluiting, ongeluk en troost in chocolade en koek. Geen wonder dat er een vreemde band tussen de twee ontstaat!

De cinematografie is eveneens realistisch. Er is een moment waarop Sara een mobiele telefoon als zaklamp gebruikt en dat is heel goed gedaan. Het was onbegrijpelijk dat de regisseur, haar opnamen maakt in een andere beeldverhouding.(1.33:1-formaat) Tja...het zal wel hip zijn! Gelukkig is er waar ik dit op afspeel een toets om dit aan te passen maar snappen doe ik het nog steeds niet! Afgezien daarvan en dat het van mij op horrorgebied wel wat meer los had mogen gaan was dit wel een heel fijn filmpje!

Teleurstellende, nogal rommelige thriller die na een acceptabele eerste helft verzandt in doelloze toestanden en veel hysterisch gegil. De personages missen motivatie, waardoor het lastig is om emotioneel in hen te investeren en de plot is te onbestendig. Jammer, want hoofdrolspeelster Laura Galán zet een gedenkwaardige hoofdrol neer (en niet alleen door haar postuur) en her en der zijn er wel wat sterke scenes.

Sara [Laura Galán] is de dochter van een slagersgezin en mikpunt van spot voor haar leeftijdgenoten vanwege haar overgewicht. Wanneer enkele karikaturale plaaggeesten haar kleren en haar handdoek stelen terwijl ze een duik neemt in een riviertje in een naburig dorp, rest haar niets anders dan halfnaakt te voet naar huis te wandelen. Maar onderweg ontdekt ze dat een moordenaar [Richard Holmes] het heeft gemunt op haar plaaggeesten. Galán herhaalt de rol die ze speelde in de gelijknamige korte film uit 2016, maar Pereda geeft geen enkele rechtvaardiging voor de uitbreiding van de speelduur. Het scenario is veel te mager.

Cerdita (dat varkentje betekent) vertelt in de eerste plaats een coming of age-verhaal over de gewichtige tiener Sara die wordt gepest door leeftijdsgenoten en wordt gekleineerd door haar overheersende moeder. De film zwalkt daarbij heen en weer tussen een familiedrama en een thriller en laat een merkwaardige en intrigerende dynamiek zien in het personage Sara dat steeds meer de grenzen tussen goed en kwaad uit het oog verliest.

Na een redelijk vlot intro, beklemtoont het lange middendeel de vernederingen en frustaties die Sara ondergaat. Dat gebeurt behoedzaam en zorgvuldig en zorgt voor beklemming, maar is tevens zo uitgebreid uitgesponnen dat het gevoel van beklemming steeds onder vuur ligt.

De karakterontwikkeling van Sara verloopt langzaam. De vraag die steeds weer oprijst is of en hoe Sara geboden kansen gebruikt om haar situatie positief te beïnvloeden. Moet ze moedig zijn en ingrijpen in gebeurtenissen en zo het risico lopen dat er niets aan haar weinig benijdenswaardige situatie verandert? Of moet ze de dingen op hun beloop laten zodat haar frustrerende situatie verbetert met als prijs dat zij dan wel de medeplichtige van het kwaad wordt?

Zo wordt de film bijna geheel gevuld met de onbestendige karakterontwikkeling van Sara. Een protagoniste met overgewicht die in het licht van een moord en een ontvoering langzaam tot een keuze komt. Het slotdeel is alleraardigst als horrorelementen worden toegevoegd en de beelden niet meer worden geaccentueerd met roze- maar met bloedrode kleuren. Jaja, het wordt zelfs nog even spannend.

Nog niet vermeld, maar zeker vermeldenswaard is het goede acteerwerk in het algemeen en van Laura Galán als Sara in het bijzonder. Haar optreden als meisje dat gruwelijk wordt gepest en gekleineerd, bepaalt voor een groot deel mijn positieve mate van waardering voor de film.

Redelijke film over de dochter van een slager die wordt gepest vanwege haar lichaamsomvang. De film begint wel goed en het verhaal is ook origineel te noemen. Helaas zit er te weinig vooruitgang in het geheel en had het tempo echt wat opgeschroefd mogen worden. Nog net 3.0 sterren vanwege de toch wel intense rol van Laura Galán.

Pathé heeft deze film onder 'horror' geplaatst. Maar dat is dit helemaal niet.

Het is meer een drama/thriller achtige film.

Wij vonden het een goede film. Het sfeervolle rustige dorp in Spanje wordt mooi weergegeven. Iedereen kent elkaar en er is een gezamenlijk natuurzwembad in het dorpje.

Je krijgt ook een kijkje in het gezin waar Sara woont. Een lieve vader en botte moeder en broertje geven een mooi beeld van hoe het zou kunnen zijn. Moeder (Carmen Marchi) speelt wel echt SUPER goed.

Het interessante is dat je beide kanten van de twijfels die Sara krijgt kunt begrijpen.

Grijp je in als je pesters gekidnapt worden? Of laat je ze aan hun lot over?

Zeker de moeite waard om deze film te bekijken!!!

Ik zag de originele kortfilm van Piggy in een anthologiefilm voorbijkomen. Daar vond ik het stukken beter werken dan hier, want een verhaal als deze hoeft absoluut niet uitgerekt te worden. Regisseuse Martínez-Pereda bleek echter zo trots te zijn op haar concept dat er absoluut een lange speelfilm moest komen. Wat het precies toevoegt? Niets. De hoofdpersonages zijn allesbehalve interessant en het mysterieuze aspect van de film valt aan diggelen omdat Martínez-Pereda het nodig vind om ook de romantische kant van het concept te verkennen (en dus weet je wie de killer is en wat zijn motieven zijn voordat de personages er zelf achterkomen). De killer is dan wel weer best interessant en de slotfase is meer dan aardig, maar tot je daar dan bent moet je door een mengelmoes van oninteressant familiedrama en halfbakken detectivefilm heen zien te komen. Aangezien je als kijker toch al op de hoogte bent van de uitkomst is het ook niet nodig om de weg erheen nog zo lang te maken. Wat misschien vooral jammer is, is dat de film een gebrek kent aan sfeer. Als er iets het geheel dan nog naar een hoger niveau kon tillen was dat het wel, maar die kans wordt helaas niet benut.

De short film van 2018 al eens gezien en de regisseuse dacht laten we er een lange speelfilm van maken gezien de goede ontvangst. Het verhaal is een soort coming of age-verhaal over een zeer volslanke tiener Sara die de dochter van de slager is en constant wordt gepest gezien haar zwaarlijvigheid. Je krijgt een goed beeld van haar karakterontwikkeling, de wijze waarop ze alles incasseert, hoe ze ermee omgaat en hoe de omgeving daarbij reageert. Daarbij heeft ze een moeder die keihard voor haar is, maar ergens ook voor haar wil opkomen als het eenmaal begint te beseffen hoe er met haar dochter wordt omgegaan. Tegelijkertijd loopt er ook een seriemoordenaar rond die zich bekommert over Sara en de pestkoppen ontvoert. Sara is getuige en raakt meer en meer in de ban van haar held, de seriemoordenaar. Ze komt op pad van licht en duister waar ze de goede of de slechte kant moet kiezen. Intrigerende gedachten die uitmonden in bloederige scènes. Sterke, intense rol van Laura Galán. 7,5/10

De filmcover is enigszins misleidend. Ik had een revenge movie in gedachten waarbij de stoppen van de zachtaardige Sara zouden doorslaan. Niets van dit alles eigenlijk. Ze ondergaat. En besterft het van angst wanneer ze ziet dat één van haar pesters wordt ontvoerd. Ik had niet het gevoel dat er genoegdoening zat in haar reactie, toch niet aanvankelijk. Het was een verstijfde reactie.

Je krijgt inderdaad meer inzicht in het personage Sara. Er wordt veel aandacht aan haar besteed. Prima casting en acteerwerk van Laura Galan. Ook de moeder speelt een goede, maar erg venijnige rol. Geen wonder dat de slagerij nog amper volk trekt.

Verder wel een prima setting in een klein Spaans dorpje. Ook het gepest wordt goed neergezet en komt toch wel binnen. Degelijk, maar ik had het anders verwacht, wat op zich positief als negatief ervaren kan worden.

"Such a cute little piggy!"

Deze Drama / Horror (het is meer Drama / Thriller) in vierkant beeldformaat zag ik voorbijkomen op "Film 1" en hoewel ik geen liefhebber ben van hele dikke vrouwen, trok de film wel gelijk mijn aandacht (ben ik toch stiekem een BBW liefhebber ). Ik heb de film overigens gedeeltelijk gekeken (vrijdagnacht) via "Film 1" in het Spaans en gedeeltelijk (zaterdagavond) via een gepindakaasde versie die helaas in het Engels was.

Eten is Sara (Laura Galán) met de paplepel ingegoten. Als dochter van de lokale slager, te weten Tomas (Julián Valcárcel), staat er natuurlijk ook altijd genoeg eten op tafel (dat is ook een keer goed te zien). Daarnaast houdt ze ook van snoepen. Aan de ene kant omdat ze het lekker vindt, maar ook als troost, omdat ze veel wordt gepest. Vanwege haar zwaarlijvigheid is ze continu het middelpunt van spot.

Binnenshuis bekritiseert haar moeder elke beweging die ze maakt en als ze de deur uitgaat in haar dorp in de regio "Extremadura", wachten haar een agressieve herdershond, strontvervelende jongens en meiden en zelfs een losgebroken stier. Sara wordt uitgescholden en belachelijk gemaakt op social media, o.a. door de meiden Maca (Claudia Salas) en Roci (Camille Aguilar), en haar leeftijdsgenoten maken varkensgeluiden als ze langsloopt en noemen haar ook steeds "Piggy". Sara staat alleen in haar verdriet, want van haar vader, moeder Asun (Carmen Machi) en haar broertje (Amets Otxoa) hoeft ze geen steun te verwachten.

Op een warme dag gaat Sara op een rustig moment (na de lunch, omdat dan de meesten een middagdutje maken) naar het zwembad, waar niemand lijkt te zijn. Als ze op haar gemak baantjes trekt, wordt ze lastiggevallen door de meiden Maca, Roci en Claudia (Irene Ferreiro) die haar pesten en haar bijna laten verdrinken door een vangnet. Terwijl ze probeert weg te zwemmen (dan zie je ook een lijk onder water, welke Sara niet ziet) pikken de meiden Maca en Roci haar kleren, handdoek en tas en laten haar alleen achter. Verdrietig en beschaamd zit er voor Sara niets anders op om, slechts gekleed in haar bikini, in de hitte naar huis te lopen.

Onderweg naar huis wordt ze bij een brug lastiggevallen en gepest door drie jongens in een auto en is ze getuige van een vreemde man (Richard Holmes) die haar vrouwelijke pestkoppen ontvoert in een wit bestelbusje. Sara is bang, maar ook ontzettend boos op de pestkoppen. Wat moet ze nu doen? De politie inschakelen of haar treiteraars aan hun lot overlaten? En ondertussen blijkt de vreemde man ook in de buurt te blijven, omdat hij namelijk een oogje heeft op Sara. De vreemde man is namelijk een BBW (Big Beautiful Woman) liefhebber en tevens een "Feeder" (oftewel iemand die hun partner het liefst zoveel mogelijk zien aankomen)

Regisseuse Carlota Pereda (ze maakt met Piggy haar solo regiedebuut) neemt ons mee in de wereld van de gepeste Sara en levert een onthutsende en gedurfde speelfilm. Sara voelt zich alleen en haar kwetsbaarheid voor de genadeloze diverse opmerkingen over haar uiterlijk (zowel van leeftijdsgenoten, volwassen dorpsbewoners en zelfs familie) maakt haar verhaal pijnlijk voelbaar.

De benauwde sfeer van de kleine gemeenschap versterkt haar emotionele last, terwijl de druk op Sara steeds groter wordt en dat o.a. door de moeder van Claudia, te weten Elena (Pilar Castro), de jongen Pedro (José Pastor) die bevriend is met de drie ontvoerde meiden en die weet dat Sara liegt m.b.t. wat er gebeurt is bij het zwembad (waarbij ook badmeester Rober, gespeeld door Fernando Delgado-Hierro, vermoordt is, die heeft de ontvoerder namelijk vastgebonden op een stoel in het zwembad gegooid, en serveerster Rosa, gespeeld door de mooie Stéphanie Magnin, is vermist, maar dat weten Sara en drie pestkoppen niet).

Roci heeft er namelijk opnames van gemaakt via haar mobiele telefoon die ze o.a. verzonden heeft naar Pedro (die het wel gewist heeft, omdat hij anders is dan de pestkoppen), terwijl Sara zegt dat ze is gaan zwemmen in de rivier. En moeder Asun weet op een gegeven moment ook dat haar dochter gelogen heeft als ze een bebloede handdoek (die had de ontvoerder aan Sara gegeven om haar lichaam te kunnen bedekken omdat ze alleen rondliep in een bikini) in haar handen krijgt als ze de was gaat doen.

De ontvoerder is overigens de enige in de film die Sara niet niet vals bejegend en indirect helpt af te komen van haar belagers. Hij is een louche en simpel uitziende buitenstaander (die we voor het eerst in de film zien bij het zwembad, als serveerster Rosa hem iets te drinken brengt) die tevens een oogje op Sara heeft. Hij is een boerenkinkel annex seriemoordenaar, pur sang.

Naarmate het verhaal vordert, wordt de tweede helft (zeg maar vanaf de 69e minuut als de ontvoerder in het huis van Sara komt en de vader en moeder neerslaat) donkerder, maar verliest het ook een deel van zijn impact. Ook het aanhoudende gekrijs en geschreeuw van Sara, de dorpsgenoten en haar ouders (vooral haar moeder) begon op een gegeven moment hinderlijk te worden.

Toch weet regisseuse Carlota Pereda Pereda een krachtig verhaal neer te zetten, met ook best een goed, hard en eigenlijk ook flauw (m.b.t. wat er uiteindelijk gebeurt met twee ontvoerde meiden, te weten Maca en Claudia, en waarbij de eerstgenoemde ook nog eens mijn openingszin tegen Sara zegt terwijl zij hen probeert te helpen) einde. Een iets gestroomlijnder script had de film misschien nog indrukwekkender gemaakt.

Geregeld is de film ook best grof en zeker m.b.t pesterijen tegen Sara, waarbij ze continue "Piggy" wordt genoemd en vooral door de irritante Maca. Verder snijdt de ontvoerder na circa 34 minuten de keel door van dorpsbewoner Luciana (Ana Trinidad) in haar huis die Sara bekritiseerde / pestte bij het zwembad. En op het einde (wat zich afspeelt in een verlaten fabriek / slachthuis) zien we dat de ontvoerder de meid Roci in stukken heeft gehakt / gezaagd en van Claudia wordt een hand afgehakt als Sara met de ontvoerder aan het vechten is en hem o.a. steekt met een mes en daarna doodbijt in de hals.

Het einde lijkt ook verrassend te zijn, want dan lijkt het net alsof Sara de twee pestkoppen Maca en Claudia doodschiet (nadat ze de ontvoerder heeft gedood) met een jachtgeweer (die de ontvoerder bij zich heeft), maar ze schiet dan juist de touwen van beiden los, waarmee ze vastgebonden en opgehangen waren. Dat was natuurlijk heel nobel van Sara, maar als er iemand verdiende om te sterven, dan was het Maca wel die Sara maar bleef pesten.

De destijds 36-jarige (wat je overigens niet zou zeggen als je Sara ziet in de film) Spaanse actrice Laura Galán speelt met volle overtuiging de getraumatiseerde tiener Sara met overgewicht, die ook constant in strijd is met zichzelf. Namelijk over haar gewicht, haar familie, haar plek in de wereld en later de verschrikkelijke keuze tussen medelijden en wraak.

Ik vond het daarom ook dapper van haar toen ze na circa 30 minuten bij het zwembad aan de tand werd gevoeld (m.b.t. wat er gebeurt is en waarbij Sara dan niet weet dat de badmeester vermoord is en de serveerster vermist is) door o.a. dorpsbewoners (die Sara dan ook beledigen), de politie en haar moeder en er dan gezegd wordt:

Sara: I never went to the pool.
Asun: What do you mean? You got sunburnt like a fool.
Sara: I went to the river. As it's shallow, I got sunburnt.
Asun: To the river? You always go to the pool.
Sara: They call me "Piggy." That's why I don't go. And you do nothing.
Asun: What?

Van Laura Galán is overigens ook een keer wat naaktheid (haar grote borsten) te zien als ze thuis onder de douche gaat na circa 20 minuten, als ze weer thuis is gekomen na de ontvoering van de drie meiden, en haar moeder zegt (als ze de badkamer binnenkomt) dan tegen haar:

"Look at you. You're burned to a crisp, you're going to peel red raw! Put some aftersun on! Honestly, you're so foolish. You've been at the pool, right? Of course, instead of studying. What's wrong with you?"

Ook zien we haar na circa 54 minuten een keer masturberen in bed en dat was best apart om te zien. Want ze doet dat namelijk liggend op bed waarbij ze naar porno kijkt en luistert (via een hoofdtelefoon) via haar smartphone en waarbij ze dan een knuffel tussen haar benen stopt

Ze keek sowieso geregeld naar porno, want als ze een keer de laptop wilt hebben die haar broertje op het toilet heeft meegenomen, wordt er gezegd:

Sara: I need the laptop.
Broetje: I'm using it.
Sara: Hand it over or I'll tell Mom you watch porn.
Broetje:I don't care, you do the same.

Laura Galán levert in ieder geval ongelofelijke acteerprestaties. In de meeste slasherfilms zijn de slachtoffers altijd dames die aan het perfecte plaatje voldoen en bij haar is het juist het volstrekt tegenovergestelde, maar geeft wel een menselijke invulling aan het fenomeen “Scream Queen”.

Overigens is het niet alleen maar pesterijen en doodslag in "Piggy". Want naast het drama welke Sara ondergaat, zit er ook subtiele zwarte humor in de film. Vooral de momenten tussen Sara en haar moeder Asun zijn herkenbaar en erg goed en Carmen Machi speelde de rol van moeder ook voortreffelijk, waarbij ze een soort van haat-liefdeverhouding heeft met haar dochter.

Zo zegt ze op een gegeven moment tegen moeder Elena die op straat Sara aan het ondervragen is:

"Excuse me? Your daughter, Maca, and that slut Roci, call my daughter a pig."

Overigens is moeder Asun ook best stevig, maar ze wordt wel niet uitgemaakt als "Piggy" en ze zegt daarover ook tijdens het eten (waarbij ze Asun een bord met alleen maar groente geeft, omdat ze volgens haar gewicht moet verliezen) als haar zoontje tegen haar zegt "You're also fat":

"They don't call me pig."

Julián Valcárcel als de zachte vader van Sara deed het opzicht ook best aardig en hetzelfde geldt voor Pilar Castro (was ook best een mooie vrouw) als moeder Elena en Claudia Salas als pester Maca die o.a. tegen Sara zegt (vooral in de eerste circa 15 minuten):

"Piggy! Have you missed me?", "No! No, Piggy, no. You got a boyfriend and didn't tell me?", "I thought we were friends, Piggy", "Piggy! Look, he's leaving. You'll lose your boar", "Piggy, smile!", "Such a cute little piggy!", "Squeal like a Pig" (oh nee, dat zat in de Thriller / Avontuur film "Deliverance (1972)" ) en mijn openingszin.

Verder schetst de film een mooi beeld van een klein slapend dorpje en haar bevolking in Zuid-Spanje, dat plots ontwaakt.

Buiten dat "Piggy" mij wist te vermaken en veelbelovend start, is "Piggy" ook een interessante film die vragen oproept. Want wat zou jij doen als je je hele leven wordt gepest? Wat zou je doen als je wordt bevrijd van je pestkoppen? Wat zou je doen in het geval van Sara?

Piggy is een film vol ergernissen met een welhaast onuitstaanbare protagoniste die zich stamelend, stotterend, bevend en gillend door de straten manoeuvreert en de ene foute beslissing na de andere neemt. Met zo een houding kan het niet verbazen dat het hele dorp en zelfs haar eigen ouders zich tegen haar keren. Niet dat de dorpelingen aangenamer in de omgang zijn. Alle personages zijn bijzonder antipathiek. Als thriller, laat staan horror, helemaal niet geslaagd. Er vallen bijkans geen doden en het was toch veel leuker geweest als ze haar pestkoppen overhoop had geschoten of een relatie was begonnen met die killer en eindelijk haar geluk had gevonden. In plaats daarvan krijgen we een eerder flauw einde zonder genoegdoening.

Vind het wat vreemd dat de kortfilm hoger scoort dan de langspeelfilm. Want enkele dingen worden in de langspeelfilm toch interessant verder uitgewerkt. Zoals dat ze loog over dat ze aan het zwembad was, hoe ze thuis als een kind wordt behandeld, hoe de moeders tegenover mekaar staan, hoe de psychopaat een stilzwijgend verbond aangaat en zelfs een beschermende rol opneemt, ...

Cerdita is weldegelijk een wraakfilm, evenals horror (vermengd met drama, maar als je dit al geen horror meer noemt...?). Het is ook een verhaal van een verstotene die eindelijk eens op een wat aparte manier gezien en aanvaard wordt en die in tweestrijd komt wat ze daarmee aan moet.

Omwille van de heel unieke entente wat ik nog niet vaak zag in films, liet deze wel een beklijvende indruk na.