Emily (2022)

Vanaf 24 november 2022 in de bioscoop (Cinéart)

Een film met beelden van de ruige Engelse heuvellanden, en dat in mijn favoriete eeuw, de 19e. Dan kan er bijna niets mis gaan.

Deze film laat mooi zien hoe het zou kunnen zijn geweest dat Emily Brontë zich kon zetten tot het schrijven van de weergaloze roman "Wuthering Heights". Het zou ook net zo goed allemaal fantasie kunnen zijn van de scriptschrijver. Ik weet het niet.

Maar het betoverde me wel. Wat een heerlijk stukje tijdsbeeld, heerlijk stukje woeste romantiek, heerlijk stukje jaloezie, woede, verdriet, haat en wat dan nog meer. Spoken die geen spoken zijn, relaties tussen verschillende huizen, liefde die bruut afgekapt wordt... Dit is meer een film over hoe Wuthering Heights zou kunnen hebben ontstaan, dan een biografie over Emily Brontë. Maar ik slik het allemaal. Heerlijk dit.

Was me net iets te modern af en toe, maar verder een toppertje hoor.

Ik ga gewoon voor de 5 sterren, a haunting movie.

Dit soort biografische kostuumdrama’s trekken meestal niet mijn aandacht maar ik heb een tijdje geleden een stuk geschreven over Emily Brontë’s enige maar zeer beroemde roman Wuthering Heights zodat ik deze film wel wilde zien.

Volgens mij was het leven van Emily Brontë heel saai qua gebeurtenissen omdat ze heel teruggetrokken was (al zal haar innerlijk leven juist heel rijk zijn geweest maar dat leent zich niet voor een biografie en heeft ze zelf al uitgedrukt in haar werk) dus ik vroeg me al vooraf af hoe ze daar nota bene een lange film die 130 minuten zou moeten boeien uit hebben weten te persen. Het knappe van de film is dat ze er in zijn geslaagd dat saaie leven toch enigszins boeiend te brengen, al gebruiken ze wel een slimme truc door haar leven te mengen met de inhoud van Wuthering Heights: na de introductie van de personages waarin we Emily leren kennen als kinderlijk met een sterke verbeelding alsmede contactschuw met alleen contact met haar zussen en broer (dat waarheidsgetrouw is), ontspint zich een heuse liefdesgeschiedenis die volgens mij niet is gebeurd maar die wel sterke gelijkenissen vertoont met de grote, beroemde liefde in Wuthering Heights. In feite staat haar geheime affaire met de kapelaan voor de stormachtige liefde tussen de (eerste) Catharine en de sterke Heathcliff en haar innigheid met haar broer voor de even pathologische liefde tussen de (tweede) Catharine en de ziekelijke Linton. Die romantische geschiedenis in Emily verloopt echter volgens de Hollywood-clichés (eerst verafschuwt ze hem maar uiteindelijk valt ze toch voor hem), de kapelaan heeft niet de dreiging of wraakzucht van Heathcliff en sowieso ontbeert de film de controverse, de diepgang en conclusie van Wuthering Heights die het allemaal betekenis geeft. De film plaatst de rebelse, ‘authentieke’ Emily scherp tegenover haar burgerlijke, ‘hypocriete’ zus Charlotte (die onder meer de roman Jane Eyre schreef), maar deze film c.q. verzonnen liefdesgeschiedenis is net zo braaf als een roman van Charlotte…

Door de ervaren liefde transformeert Emily in de film ook qua persoonlijkheid van een verlegen meisje in de romanpersonage Catharine dus in een zelfverzekerde vrouw die iedereen de waarheid vertelt (zonder de hysterie van Catharine: de feministische opdracht van deze tijd is dat de vrouw alleen maar sterk is zonder zwakheden). Dat maakt de film niet direct inconsistent – liefde kan mensen veranderen – maar weinig geloofwaardig en uiteindelijk leren we Emily niet eens echt kennen door deze film c.q. transformatie. Daar staat tegenover dat de film Emily’s innerlijk leven heeft willen uidtrukken door Emily te transformeren in haar beroemdste romanpersonage met andere elementen uit Wuthering Heights, maar ofschoon dat slim is bedacht wist het me niet echt te bevredigen.

Voor wie mijn stuk over Emily Brontë’s Wuthering Heights, die diepgaander en minder braaf dan de film is, wil lezen: zie Emily Brontë: Wuthering Heights (1847) – De filosoof leest… - defilosoofleest.wordpress.com.

Vele keren zag ik Wuthering Heights, de versie met Merle Oberon, aan mijn ogen voorbij trekken. Vandaag zag ik het “levensverhaal” van de schrijfster Emily Bronte, op het witte doek, en wat een inspirerende moderne film is het geworden. Alle elementen uit het klassieke boek trekken voorbij, maar verwacht geen Jane Austen verfilming. Dit is een spookachtige, woeste, indringende en soms surrealistische film geworden met een vaak angstaanjagende score. Emma Mackey, die als actrice doorbrak in Sex Education, acteert erg goed. De gedurfde interpretatie van Frances O Conner is een klein meesterwerk geworden, een bijzondere ervaring en een aanrader voor iedere liefhebber van deze periode in de geschiedenis. De Brontes en Austens blijven voor eeuwig ronddolen in de cinema. Een zegen is het.

Een matte biopic over Emily Brontë en zijdelings haar zusters Charlotte en Anne. De fraaie beelden van de omgeving maken meer indruk dan het weinig opwindende verhaal.

Direct aansluitend heb ik de verfilming van haar meesterwerk “Wuthering Heights” maar weer eens afgestoft, meer i.h.b. de meesterlijke versie van William Wyler uit 1939 met hoofdrollen van Merle Oberon en Laurence Olivier. Dat is een veel betere film dan deze toch wat tegenvallende biografie.

De Film liet mij niet echt een bepaalde indruk achter. Ja, de mooie heuvels en berg landschapen. Af en toe kon ik bepaalde scene's niet vatten, maar daaromheen, vondt ik fijn om naar Emma Mackey te kijken. Een mooi naturel gezicht.

Voor mij: 2'5 *

Charlotte [Alexandra Dowling], Emily [Emma Mackey], Anne [Amelia Gething] en Branwell Brontë [Fionn Whitehead] stierven voor hun veertigste aan tubercolose, maar de drie zussen lieten met “Jane Grey”, “The Tenant of Wildfell Hall”, “Jane Eyre” en “Wuthering Heights” een indrukwekkende literaire erfenis na. Deze film vertelt het familieverhaal door de ogen van Emily, die kort na de verschijning van haar eerste boek overleed. Het is een levendig portret van een vrijgevochten jonge vrouw dat tevens probeert aan te tonen hoe en in welke mate haar levensverhaal van invloed wat op “Wuthering Heights”. Mackey is uitstekend in de hoofdrol en O’Connor houdt de vaart er goed in bij deze fraaie productie.

Er zijn al zoveel van dit soort films uit deze periode gemaakt, en elk cliché zit ook hier weer in, mooie shots, prachtige vrouwen, regenachtige berglandschappen, maar ik hou er van. Ik heb zitten genieten! De film is lang, maar had best wat langer mogen duren, ik vond het einde ineens wat snel afgeraffeld.

Het leven van Emily Brönte die maar 30 jaar werd en maar 1 boek schreef dat weliswaar wereldberoemd werd: Wuthering Heights. Dat haar zus Charlotte 2 maand haar eigen boek 'Jane Eyre' uitbracht is blijkbaar van minder belang in deze film. De biopic van Emily zoekt naar de relatie tussen de schrijfster en het boek, waarbij leven en fictie niet ver uit elkaar liggen. Met het verhaal van Wuthering Heights in gedachte, levert dat een mooie film op. Met een interessante cast en passende beelden en kostumering. De Britse film wil een mix zijn tussen een literaire film en een romantisch drama, waardoor Emily een klein intiem pareltje geworden is. Dat past ook bij het personage en met Emma Mackey als hoofdactrice is dit zeker de moeite om te kijken. Al zal het helaas geen al te groot publiek vinden.

Het verwoeste liefdesleven van Emily Brontë, dat voedsel biedt voor "Wuthering Hights", haar succesroman, meer dan eens verfilmd.

Geen topfilm, maar we komen toch wel één en ander te weten over de zusjes Brontë, al is het romantiek die de film overheerst.

Behoorlijk acteerwerk. Emma Mackey vooral valt op door haar uitbeelding van heel wat "anders dan anderen"-jong meisje, dat doorheen alle situaties hunkert om te beminnen en bemind te worden.

De film wordt hier redelijk gesmaakt zie ik. Inderdaad geen slechte film, een gedeeltelijke biografie van schrijfster Emily Brönte. Emma Mackey doet het meer dan goed als opvallende persoonlijkheid. Toch wel met de nodige schwung en flair neemt ze de rol van Emily op zich.

Een kostuumdrama zoals er zovelen zijn uit het Verenigd Koninkrijk. Niet dat het er bovenuit springt, maar de film is oerdegelijk. Prachtige heuvellandschappen ook en dat stijve aristocratische gebeuren, welja, dat had zo zijn charmes. Romantiek zweeft rond, alleen wordt dat niet altijd door de gemeenschap geapprecieerd. In het geheim dan maar, maar het geweten blijft knagen.

Niet mijn favoriete genre, maar Emily wordt wel geapprecieerd.

"To live and to be a fool, Charlotte...how right you were."

Vroeger op de middelbare school tijdens de Engelse les kregen we de literatuurgeschiedenis bijna letterlijk door de strot gedrukt. Het rijtje van de Brontë-zusters zit daarom diep in mijn geheugen gegrift. Tot lezen kwam het nooit. Maar dankzij Kate Bush kreeg Wuthering Heights prachtige klanken en een adembenemende choreografie. Later zag ik de verfilming van Wiler uit 1939.

Gisteren keek ik voor een tweede keer naar Emily, kort nadat ik 'm voor het eerst zag. Op de een of andere raadselachtige wijze bleef de film tussen mijn oren hangen, en kon ik niet anders dan toegeven om elk detail opnieuw te beleven. Emma Mackey levert hier een waar kunstwerk af, evenals de regisseur Frances O' Connor, en de tegenspelers Whitehead en Jackson-Cohen. Of deze biopic dichtbij de waarheid blijft, lijkt me van ondergeschikt belang. Wat fier overheid gehouden wordt, is de geloofwaardigheid waarmee deze versie van de levensgeschiedenis van Emily Brontë op het witte doek wordt geëtaleerd, en Wuthering Heights hiermee een begeesterde bestaansgrond geeft. Daarbij mag de muziek niet onvermeld blijven, want als zelfs de piano het gevoel van de magie in de regen verklankt dan zijn oog en oor overgeleverd aan een complete betovering. Het gedicht dat Emily aan haar broer geeft terwijl zij gescheiden door een lijkwit laken aan de waslijn van elkaar afscheid namen als waren zij beiden niets meer dan tijdelijke liefdesverschijningen in de rimpelingen van de tijd, is gelukkig uit de brand gespaard gebleven:

...

Dit was het beste kostuumdrama dat ik ooit heb gezien, of moet ik schrijven "heb beleefd?"