Studio 666 (2022)

Typische rockster-verhikel

Het tiende studioalbum van de Amerikaanse rockband Foo Fighters werd opgenomen in Encino, Los Angeles in een oud huis uit de jaren'40. Blijkbaar inspireerde het de leadzanger David Grohl ook om samen met zijn band een horror-film te maken. Het werd een flauwe rock-'n-roll-horrorkomedie. Waarvan de meeste grappen compleet platvallen en soms zelfs op punten schrijnend slecht waren! De zwakste komische scenes van de film komen van de band jamsessies; veel eentonig gedoe met (lucht)gitaren en oude mannen die als kleine jongentjes stoer lopen te vloeken tegen elkaar. Uiteraard zijn de leden van de Foo Fighters geen doorgewinterde acteurs, maar 106 minuten naar rocksterren die proberen te acteren kijken was een flinke uitdaging. Helaas valt het ook op horrorgebied een beetje tegen. Er zijn tegenvallende jump scares en ook de CGI-gore had last van de komedie en is dus onmogelijk om serieus te nemen. Daarnaast was het één grote grootste hit verzameling met veel The Evil Dead en van The Burning tot Friday the 13th en de The Texas Chain Saw Massacre. Natuurlijk wordt er als rechtschapen rockband nog even verwezen naar Aleister Crowley (als verklaring van het boek dat verdacht veel leek op de Necronomicon?) De derde act is niet geweldig, maar er kwam wat meer opleving en werd het zelfs een beetje splatter-film die een welkome afleiding blijkt te zijn van alle andere flauwe onzin. Het hele ding speelt uiteindelijk als één grote lopende grap maar levert nooit echt iets komisch of origineels. Op zijn best was het een horrorfilm die nooit nieuwe wegen inslaat. Helaas resulteert het dus in een aardige maar teleurstellende film met veel typische rockartiesten perikelen... (Tja... en blijkt Rob zombie dus op eenzame hoogte te staan!)

Vooropgesteld: ik neem deze film totaal niet serieus.

Ik vermoed dat ook het team erachter de film totaal niet serieus neemt.

En ik heb ook niets met horror.

Ik heb wel iets met Dave Grohl, dus toch gekeken.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze onzin.

Dave acteert soms nog enigzins ok, het lijkt ook of hij de kar trekt. Pat Smear is tenenkrommend slecht. Maar dan ook echt. Hij straalt de hele tijd "WAT DOE IK HIER?" uit.

Objectief gezien krijgt de film als film gewoon 0 sterren.

In het kader van 'this one goes to eleven' geeft ik de film als vermaak een 6.

Waardoor ik op een 3 uit kom. Slaat nergens op. Ik doe het toch.

Grappig detail: Dave gebruikt zijn eigen busje voor de film, zie ook het briljante Sound City en het geinige What drives us?.

Lollig.

Ik kan er altijd wel naar kijken, bekende artiesten en muzikale talenten die zichzelf in het kader van vermaak voor lul zetten. Het fijne is dat Studio 666 er ook het budget voor heeft, en het netwerk. Meerdere cameo's hier die me compleet wisten te verrassen. Fijn eigenlijk, want dat versterkt meteen de funfactor van de film.

Foo Fighters is geen band die ik actief heb gevolgd, maar een aantal van hun nummers heb ik geluisterd en kan ik waarderen. Leuk dan ook dat Grohl actief meedoet met het opleven van de film. Loopt opvallend expressief te acteren. Ik kon er ook om lachen dat de overige bandleden met hem meedoen en uiteindelijk een behoorlijk bloederig lot ondergaan.

De film is sterk op het gebied van horror, toch mis ik wat extraatjes. De regie gaat bijvoorbeeld niet erg in op de cinematografie. Het huis ziet er iets te saai uit om aan te slaan. Niet genoeg sfeer en iets te haastig ook. Gelukkig hangt er wel een behoorlijk tempo en komen de geesten en demonen al aardig vroeg om de hoek kijken. Als we dan 30 tot 45 minuten verder zijn, begint het hakken en snijden.

Alle moorden zijn lekker over de top en het bloed mag rijkelijk in het rond spatten. En dan bedoel ik ook dat het echt in het rond spat. McDonnell begrijpt wat het publiek verwacht en wil hebben. Het ietwat zwakke narratief is dan al snel vergeven. Het is tenslotte ook een film die echt voor het plezier en de glimlachjes gaat. Die heb ik zeker gedurende de tweede helft in ontvangst mogen nemen.

Studio 666 is aan te raden voor de liefhebbers van redelijk smerige en expliciete horror. In de buurt komen van een Braindead doet het natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat de film wel één van de bloederigste films is die ik sinds tijden heb gezien. Best fijn om tussen al de langzame en pretentieuze middelmaatwerken ook weer een film te kunnen zien die zichzelf niet echt inhoudt. Goed vermaak voor een keertje.

Melige horrorfilm waarin de band Foo Fighters hun intrekt neemt in een groot landhuis met een schimmige geschiedenis om een nieuw album op te nemen. Extreem bloederige toestanden en droge humor zijn het gevolg. Vaak nogal traag en flauw, maar de film heeft zeker zijn momenten en de bandleden, hoewel wisselvallig, doen het niet slecht. Leuke cameo's van oa Kerry King (Slayer) en regisseur John Carpenter, die overigens ook wat muziek voor de film maakte.

Al snel bekruipt je het gevoel dat Dave Grohl de drijvende kracht achter dit filmproject was en dat hij de overige bandleden van Foo Fighters zo lang aan de kop heeft gezeurd dat ze uiteindelijk akkoord zijn gegaan om er maar van af te zijn. Grohl neemt dan ook nadrukkelijk de hoofdrol op zich in deze zeer matig geschreven zogenaamde horrorkomedie waarin The Foo Fighters tot de conclusie komen dat ze voor hun tiende album een andere, inspirerende omgeving nodig hebben. Via hun manager [Jeremy Shill] komen ze terecht in een leegstaande villa in Encino, niet wetend dat dit 30 jaar geleden de plaats was waar een opnamesessie uitliep op een bloedbad. Kortom: er heerst een vloek op het huis en dat brengt de opnames en de levens van de bandleden in gevaar. Grohl heeft duidelijk plezier maar is geen begenadigd acteur en de andere Foo Fighters kunnen er sowieso maar weinig van. Fans van de band weten misschien wel wakker te blijven voor de momenten waarop de mannen hun instrumenten pakken en doen waar ze wél goed in zijn: muziek maken.

Leuk.

Misschien vooral of zelfs alleen voor de fans van de Foo Fighters of Dave Grohl, want daar draait het natuurlijk vooral om - als ‘gewone’ horrorfilm is het wellicht wat aan de matige kant, en dan zou je misschien zelfs opmerken dat er niet heel best geacteerd wordt. Maar zodra je de context erbij neemt, dan is het gewoon een grote grap - al kan je dan wel zeggen dat het er af en toe wat op lijkt alsof Dave zelf het toch wel het leukste vindt. Stoort dat? nou mij niet.

En ook een droevig tintje vanwege dat Taylor Hawkins niet meer onder ons is. Net vijftig maar. R.I.P.

ze zullen waarschijnlijk te veel toch wel enkele delen naar evil death geken hebben met die boek en die tape recorder in de kleder. ja oke het is niet zo goed natuurlijk als evil death maar kan er mee doorgaan voor geen acteurs te zijn hebben ze het er redelijk goed van afgebracht natuurlijk geen horror zonder de speciale effecten want deze waren toch weer top. ook is het nu ook geen topper maar was goed om eens te kijken en een rock band die hem waagt om een horror komedie te spelen en zich laat bekleden met make up bloed je moet het maar doen je moet er natuurlijk niets achter zoeken hei het is gewoon voor de lol. we love rock en roll

Matige film waarin de Foo Fighters hun tiende album besluiten op te nemen in een huis met een donkere geschiedenis. Goed is dit zeker niet te noemen, maar ongetwijfeld met veel plezier gemaakt. Flauwe humor en hier en daar best bloederig. Acteren gaat de bandleden niet al te goed af en ze kunnen het dan ook beter houden bij muziek maken. Dave Grohl is wel vermakelijk te noemen.

De grootste grap van deze film is waarschijnlijk nog wel dat Grohl als enige echt zin lijkt te hebben in deze film. De rest loopt er verdwaald bij en van enige acteerlessen lijkt geen sprake. Mede hierdoor was de film wel erg grappig en als je Foo Fighters weet te waarderen is de muziek natuurlijk ook een meerwaarde. Het horrorgenre lijkt me ook het enige genre waarin zoiets kan.

Natuurlijk is dit een verstand op nul filmpje, maar ik heb me hier prima mee vermaakt met een biertje op de bank. Band neemt een nieuw album op in een huis waar demonische dingen hebben plaatsgevonden, en natuurlijk kan je dan ongeveer uittekenen wat er ongeveer gaat gebeuren. Eng gaat het natuurlijk niet worden, maar ik vond de komedie best prima te doen, met ook nog een paar prima kills. De bandleden lijken er niet allemaal even veel zin in te hebben, en Pat Smear lijkt soms wel een opa, maar ik heb het de afgelopen tijd geregeld beroerder gezien. Al ben ik misschien wel een beetje murw geslagen door zoveel horrormeuk deze maand, inclusief menig B-film, Syfy en Troma. Niet m'n favoriete band, maar nog wel wat leuke stukjes muziek en zoals ik eerder zei, in de categorie horror-komedie is dit zeker zo slecht nog niet.