Veneciafrenia (2021)

Best nog sfeervolle horror-thriller, met gemaskerde Venetianen, die het gemunt hebben op toeristen. Einde stelde wel wat teleur.

Tegenvallende Iglesia.

Vooral omdat hij als regisseur toch wel tot goede dingen in staat is. Zijn allereerste projecten liggen me tot nu toe wat minder, maar de eigenzinnigheid die hij soms naar boven kan brengen weet een heel eind te komen. Vandaar dat zijn nieuwste project daardoor extra tegen blijkt te vallen.

Sowieso is het altijd wel merkwaardig wanneer Spaanse regisseurs in een Italiaanse omgeving terechtkomen. Ik ben zelf ook weleens in deze omgeving geweest, dus de adem die er vanaf kwam werd extra gevoeld en Iglesia weet dat op een knappe wijze te communiceren. Sowieso zit het met de eerste helft van de film wel goed. Ietwat overdreven irritante jeugd, maar een aantal aparte freaks en samen met een mysterieuze setting zorgt dat voor leven in de brouwerij.

Daarnaast zit het qua horror ook wel redelijk. Vooral de moorden zijn lekker grafisch, alleen knalt de vaart die Iglesia er de eerste helft zo goed in wist te krijgen er uiteindelijk volledig uit. Het wordt allemaal plots nogal onoverzichtelijk naar voren gebracht en de ideeën vervallen in nogal saaie bedoelingen. Eenmaal bekend is waar het verhaal heen wil is er eigenlijk toch nog maar weinig aan. Een typisch geval van een film die zichzelf te vroeg in de kaarten laat kijken.

Wat ook niet helpt is dat de personages je niet echt vast kunnen houden, en eenmaal de schurken ook wat duidelijker naar voren komen verliezen ze de charisma die ze wel konden gebruiken tijdens de eerste helft. Qua cinematografie en kostuums ziet de film er prachtig uit, maar qua verlichting valt het vies tegen. Zeker de finale wordt nogal donker belicht, waardoor je uiteindelijk zelfs geen blik meer kan krijgen op de grafische horror zelf en dat is juist een hoogtepunt van de film.

Iglesia bruist duidelijk van de ideeën en gaat behoorlijk ver om deze bij elkaar te krijgen. Hij moet toch wel één van de weinige namen zijn waarbij zoveel van dit, deze en dat toch op een wonderbaarlijke wijze bij elkaar kunnen komen. Bij deze film is het alleen niet helemaal gelukt, omdat de tweede helft niet echt meer wat doet dat over de eerste helft heengaat. Iglesia legt de lat hier voor hemzelf te vroeg te hoog, en dat is een gemis. Zeker niet slecht, alleen wetende wat Iglesia kan bereiken toch wat jammerlijk.

Wie wat vertrouwd is met De La Iglesia weet dat hij houdt van een goede vleug surrealisme in zijn films. Hij komt niet zo extravagant uit de hoek als met Balade Triste de Trompeta en levert zelfs een verrassend doordeweekse slasher af, zij het wel met een kritische noot tegen massatoerisme. Vijf Spaanse toeristen komen in Venetië aan, waar ze niet bepaald hartelijk worden ontvangen. Bij de stedelingen heerst een grimmig sfeertje gericht tegen de ongemakken die de enorme cruiseschepen in de lagune met zich meebrengen. Voor het Spaanse groepje is de pret helemaal over wanneer één van de vrienden verdwijnt. Daarna wordt de film eigenlijk meer een detective en dan gaat de film wat kopje onder. Toch flakkert De La Iglesia's gitzwarte humorstijl nu en dan eens op, zoals die leuke scène waarin de nar een Japanse toeriste de keel oversnijdt op een brug, terwijl tientallen toeristen de moord filmen met hun smartphones, denkend dat het een show is. . Eerste uur vond ik behoorlijk, maar helaas een teleurstellende afloop.

Dit is het eerste samenwerkingsverband tussen Sony Pictures International, Amazon Prime Video en Alex de la Iglesia's Pokeepsie Films onder de noemer “The Fear Collection” Een film die is opgenomen in Venetië en die regisseur Alex de la Iglesia zelf regisseerde. De tweede film is ook al uit en is van Jaume Balagueró genaamd Venus (2022)

De film is redelijk traditioneel met Vijf Spaanse toeristen die de Italiaanse stad Venetië bezoeken voor een vrijgezellenfeest. Maar cruiseschepen vol luide en onaangename gedragende toeristen (Jaarlijks een kleine dertig miljoen) zijn een waren een plaag voor de bewoners. Die zijn dan ook anti-toeristische ! Onder hen vinden we een vreemde en smerige nar die zichzelf Rigoletto noemt...

Een opzet die een beetje doet denken aan een giallo-geïnspireerde slasher, met een speurende plaatselijke politie-inspecteur maar ook inclusief de soms meer vagere opvoeringen; waarom doet gondelier Giacomo meer politiewerk...dan de politieambtenaar? Of hoe zat he met dat drankje in de club en de cryptische symbolen Waarom hangt er in het theater De verwoesting van Jeruzalem van Nebukadnezar? Ach als daartegenover de zonovergoten grachten, de weelderige interieurs en de mistige steegjes van de stad, krijg te zien...en een heerlijke bloederige finale., hoor je mij niet klagen!

Vrij doorsnee filmpje met iets te grote ambitie.

Het begint nochtans kleinschalig. Een groep feestbeluste Spanjaarden bezoekt het jaarlijkse Carnevale di Venezia om de boel daar eens goed op z'n kop te zetten. In vol ornaat voegen ze in tussen de gemaskerde en volledig uitgedoste festivalgangers en belanden uiteindelijk op een uitbundig, zij het wat clandestien, ondergronds feestje. Wanneer in de ochtend een van hen verdwenen is, begint de zoektocht naar hun vriend - en de partij verantwoordelijk voor zijn verdwijning. Ook hun eigen veiligheid staat op het spel, aangezien die vreemde nar die ze eerder ontmoetten geweld niet lijkt te schuwen en bovendien toeristen zoals hen verantwoordelijk lijkt houden voor de teloorgang van het eens zo glorieuze Venetië.

De film bevat vele verwijzingen naar de historie en (vergane) glorie van de stad maar niet alle opgevoerde elementen worden van betekenis voorzien of goed uitgewerkt. Het zal moeten bijdragen aan het fiere imago van de stad en hoe het immense toerisme dat imago onder druk zet of zelfs verloedert in de ogen van haar trotse inwoners. Dertig miljoen jaarlijkse toeristen op 250.000 inwoners; dat is ook een bizarre verhouding te noemen. De gemiddelde Amsterdammer wordt om minder wraakbelust.

Zoals de film een beetje lukraak verwijzingen strooit, zo rommelig wordt ook de rest van het verhaal verteld. Er is sprake van een complot met politieke belangen, van een stugge politie-inspecteur, een verloofde komt overvliegen, een terroristische beweging stelt een onduidelijk ultimatum, er is sprake van een evil twin en hoewel ons gezelschap steeds verder uitgedund wordt, worden ze later - zonder er werkelijk uitleg aan te verspillen - plots bijgestaan door lokale bootman Giacomo.

De film werkt het beste in de korte momenten dat het een simpele slasher is (al bewandelt het een fijne lijn tussen onoverzichtelijke, wanordelijk in beeld gebrachte actie en best wel grafisch weergegeven bloederigheid). Het hele moorden verwarren met straattheater wordt wat dik aangezet, met plots ontstane filmende mensenmassa’s en opzichtig op de geluidsband geplakte quotes, die je niemand ziet uitspreken: “It’s a joke! It’s carnivale” en “The blood looks so real.” Alsof men achteraf bang was dat het punt niet over zou komen. Beetje knullig.

Aan het eind wordt het me allemaal te rommelig en raakt de film verstrikt in zijn eigen gesponnen web. Het is nog geen week geleden, maar ik zou het daadwerkelijke einde al niet meer kunnen navertellen. Hier had meer in gezeten 2,5*