Otona ni Narenakatta (2021)

Fijn.

Leuk om eens een wat ander hoofdpersonage te zien, meestal draaien Japanese dramas toch rond ofwel oudere mensen, ofwel schoolgaande jeugd. Een 40er die terugblikt op z'n leven totdusver zie je niet zo vaak. Ook fijn dat Mori er wat extraatjes aan weet toe te voegen.

Zo ziet het er allemaal piekfijn uit. Van de sfeervolle locaties, tot de mooie belichting en het zuivere camerawerk. De soundtrack is ook net wat moderner en het acteerwerk van erg hoog niveau. De antichronologische vertelling is de kers op de taart. Ondertussen niet zo héél origineel meer, maar binnen een puur drama werkt het toch net wat anders.

Hoorde dan nogal wat mensen dat deze film er best inhakte, persoonlijk kon ik me wel vinden in het hoofdpersonage, al kijk is misschien wat positiever op m'n verleden terug. In ieder geval wel wat herkenbare momenten, maar ik ben dan ondertussen ook al de 40 gepasseerd.

4.0* en een uitgebreide review

Prima filmpje, al vind ik de losse momenten mooier dan het overkoepelende geheel. Juist richting het einde, als de relatie met Kaori centraal staat vind ik de film wat zwakker. Maar verder een fijn tempo, visueel aantrekkelijk met vooral erg mooie en soms prettige belichting en een fijne score eronder. Ook erg sterk geacteerd. De manier van vertellen heeft soms een meerwaarde maar soms juist niet. Dan zit je net lekker weer in een scène en gaat de film weer een jaar terug en moet je opnieuw beginnen. De film wordt mede daardoor vooral een film van momenten voor mij (en die zijn er genoeg), niet van een film die me volledig grijpt. Het is ook geen film van terugkijken voor mij omdat de veertiger nauwelijks in beeld komt zelf. Hoewel het slot met hem dan wel mooi is. 3,5*.

Ik had deze film eigenlijk (nog) beter willen of moeten vinden dan ik hem vind. Qua thema en stijl ligt hij helemaal in mijn straatje, maar met name met de eerste helft had ik nogal moeite. Het blijft allemaal erg fragmentarisch zonder dat het echt veel betekenis heeft. Je zit te lang te kijken naar personen en scènes waarvan je niet echt weet wat het allemaal te betekenen heeft. Ik had ook niet het idee dat het achteruit gaan in de tijd voor mij nu zoveel toevoegde, en of het beter was dan een normaal chronologisch verhaal. Het zorgt er vooral voor dat de film in het begin wat aan de saaie en vage kant is. Wellicht dat een herkijk dat oplost.

Wel is de film echt prachtig om te zien. Ik weet niet of het exemplarisch is voor de moderne Japanse film (want Japanse animatiefilms hebben het ook vaak), een bepaalde esthetiek waarmee (vooral) de stad wordt getoond. En dat kunnen ook kleine donkere steegjes zijn of zelfs een klein kantoor of woning. Het maakt niet zoveel uit wat het decor is, eigenlijk is alles gewoon op een bepaalde manier een lust voor het oog. En zeker het laatste stuk in de verlaten stad is echt een fantastisch mooi stuk in de film.

Het is dat ik daar van kon genieten, want zoals gezegd kon ik wat minder met de inhoud, hoe graag ik dat eigenlijk ook zou willen. In theorie is het een mooi en ook herkenbaar gegeven, iemand van inmiddels middelbare leeftijd die terugkijkt op vervlogen tijden en personen. Toch vond ik dat er op een bepaalde manier niet helemaal uitkomen, het heeft mij in ieder geval niet voldoende geraakt terwijl het zeker wel die potentie zou moeten hebben.

Gevoelsmatig wil ik toch 4* geven, maar dat is meer voor het esthetische dan voor de inhoud en ook omdat ik hem denk ik toch nog eens wil zien.

Ook niet geheel overtuigd van de film die erg fragmentarisch aanvoelt door steeds korte scènes te beslaan van een bepaalde periode in het leven van Makoto. Telkens gaat de film terug in de tijd. Er is vervolgens niet altijd een rechtstreeks verband tussen de verschillende episodes. Soms hangen de fragmenten los van elkaar waardoor het moeilijk wordt een coherent verhaal te ontdekken.

Omdat ik er qua verhaal weinig mee kon, heb ik me maar gefocust op de cinematografie en de beelden. Die was prima. Fijn zo om wel die Japanse omgeving en cultuur te ontdekken. Het zijn vaak kleine dingen die het hem dan doen. De kleine oplopende steegjes, de compacte woningen, de omgang met elkaar... Kan ik ook best van genieten.