The Tender Bar (2021)

Matige film over een jongen die opgroeit zonder vader en die levenslessen krijgt van zijn oom. Een coming-of-age film waarbij het verhaal wat focus mist en eerlijk gezegd ook wat aan de saaie kant is. Het is niet slecht, maar allemaal al eens eerder en beter gezien. Wel een fijne soundtrack en een goeie rol van Ben Affleck als de oom.

Aardige sfeervolle film van George Clooney, met een prettige soundtrack.
Radar Love is gelijk een goede opener, die symbolisch door de moeder werd afgezet. Zoals veel in het leven van protagonist JR vroegtijdig stopt of net niet slaagt.
JR is een rustige jongen/jongeman die zich niet gek laat maken en vecht om zijn dromen waar te maken.
Ja er komen nogal wat schrijversclichés voorbij. Moeilijke jeugd, afwezige vader, alcholisme... Maar blijkbaar is dit gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van J.R. Moehringer. Hij is niet de eerste schrijver met een dergelijke afkomst, zullen we maar zeggen...
Ik had JR wel een gelukkiger liefdesleven gewenst, al was hij daar zelf nogal debet aan. Steeds maar weer achter die zelfde vrouw aan die hem al keihard op Kerstavond had gedumpt. Hoe dom kun je zijn...
De sfeer in de Tender Bar is goed, leuke rol van Affleck. En de 80s, de auto's en het buurtje zien er sfeervol uit.
Een film met een nogal melancholische ondertoon, maar waar toch de hoop het van de wanhoop wint.
Christopher Lloyd weer vertrouwd lekker gek en excentriek. De scène van het ontbijt op school vond ik het leukst.

Sympathieke coming of age-film van George Clooney, maar inhoudelijk iets te weinig opmerkelijk en op safe spelend om echt op te vallen binnen het genre. De soundtrack staat bijvoorbeeld bol van de lekkere maar nogal voor de hand liggende klassiekers, al is Radar Love van The Golden Earring in de openingsscene dan wel weer doeltreffend gekozen. De prima cast helpt gelukkig flink mee om hier iets aangenaams van te maken: Ben Affleck is erg goed in een belangrijke bijrol en het is ook leuk om Christopher Lloyd weer eens te zien.

Muziek is alomtegenwoordig in The Tender Bar. Met name daarom ademt de film die is gebaseerd op de memoires van de Amerikaanse journalist en schrijver J.R. Moehringer, een nostalgisch tijdsbeeld. Vergezeld door een toelichtende voice-over verbeeldt de film de jonge jaren van Moehringer in twee tijdslijnen. Als vaderloos kind en als vaderloos student.

De film wisselt veelvuldig tussen JR als jongen en JR als student en poogt zo de betekenis die de ontbrekende vaderfiguur heeft op de ontwikkeling van zijn identiteit vorm te geven. Die verteltechniek is springerig en verhoedt helaas al te grote geestelijke verankering in de psyche van de jonge Moehringer. De film is trouw aan een paar rode draden en gebruikt losse fragmenten uit het leven van JR om die rode draden te voeden. Het fragmentarische aspect voorkomt dat de film erg indringend wordt. Het blijft redelijk luchtig. Maar goed, erg vermakelijk is de film wel.

Eén van die rode draden is de vriendschappelijke band die JR met zijn oom Charlie (prettig gespeeld door Ben Affleck) heeft. Hun relatie is het emotionele hart van de film. De band tussen beide overstijgt in de microkosmopolitische wereld van JR in aangrijpend opzicht alle andere relaties en verwantschappen. En dat zijn er nogal wat. In deze film passeren vele personages. Al die interacties houden de film levendig maar zijn er tevens de oorzaak van dat verhaallijntjes tamelijk oppervlakkig worden behandeld. En zo is The Tender Bar nooit meer dan een leuke en hartverwarmende Coming of Age en een leuke en hartverwarmende feelgood.

Rustige biopic over de jeugd en tienerjaren van een bekroonde Amerikaanse journalist/schrijver, die bij het ontbreken van een vaderfiguur aan de hand van zijn oom met vallen en opstaan volwassen wordt. Ik ben geen fan van Ben Affleck, maar in deze film komt hij goed voor de dag. Leuke bijrol ook van Christopher Lloyd, die volgens mij gewoon zichzelf speelt.

Als kind groeit JR [Daniel Ranieri] op in het huis van zijn opa [Christopher Lloyd] en oma [Sondra James] terwijl zijn moeder [Lily Rabe] worstelt om het hoofd boven water te houden. Zijn vader [Max Martini] werkt ver weg als radio-DJ en diens spaarzame bezoekjes lopen altijd uit op een teleurstelling. Gelukkig is daar oom Charlie [Ben Affleck] die een soort surrogaatvader wordt en in wiens café JR een tweede thuis vindt. Jaren later probeert de volwassen JR [Tye Sheridan] een carrière op te bouwen als schrijver of journalist. Gebaseerd op de memoires van J.R. Moehringer, wiens levensverhaal weinig afwijkt van de formule die ten grondslag heeft gelegen aan soortgelijke films. Afflecks routinematige spel helpt ook niet.

Sfeervolle coming of age verhaal over een jongen die opgroeit zonder vader en zijn vader hier en daar ziet in zijn leven maar zijn vader is uitschot pur sang. Ik ben het er mee eens dat de film nergens echt opvalt maar tegelijkertijd geeft dat wel een realistisch gevoel. Een film die overduidelijk gebaseerd is op een boek en daarbij leunt op de personages zoals: Charlie, zijn moeder, zijn opa, zijn vrienden op school en uiteindelijk ook de bijfiguren in die kroeg; een soort boulevard van gebroken dromen. Hoewel fijne mensen, wil je niet eindigen in die kroeg en moet je je dromen achterna gaan. Ergens is dat een typische coming of age maar toch doet deze film het goed al zijn de personages in het boek waarschijnlijk beter uitgewerkt.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was niet mis, maar het verhaal blies me niet direct van mijn sokken. De cast deed het nochtans prima en ook de muziekkeuze was wel tof.

Tja prima om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, maar toch ook niet veel meer dan dat.