The Manor (2021)

Blumhouse productie. In oktober te zien op Prime Video.

Gezien de hoofdrolspeelster zou je bijna denken dat het een vervolg van veertig jaar later is op The Entity (1982)

Redelijke film waarin een oudere vrouw terecht komt in een verzorgingstehuis en 's nachts dingen ziet. En dat is dan ook meteen het hele verhaal. De film is daarom ook wat eentonig en de korte speelduur werkt dan ook in het voordeel. De horror wordt subtiel opgebouwd en de finale is wat simpel, maar wel netjes afgerond. Barbara Hershey zet een prima rol neer en ziet er ook nog prima uit.

De 6de uit de 'Welcome to the Blumhouse' reeks, Black as Night sla ik voorlopig over omdat ik gelezen heb dat het iets met vampieren is. Deze 'The Manor' was nog best te doen, voor qua sfeer en ook het einde was best çava. Geen hoogvlieger, zeker niet, maar de ganse reeks neigt naar de middelmaat, met soms kleine uitschieter nr boven als beneden.

Heel sfeervol en spannend gedurende het grootste deel van de film maar het einde kon mij niet overtuigen.

Horror in het bejaardentehuis. Het is fijn als een horror voor de verandering zich eens niet rond een groepje jongeren afspeelt maar alle hoofdpersonages oud zijn. Het is dan ook erg jammer dat dit maar een vrij matige film is geworden. De 70-jarige Judith (de 73-jarige actrice Barbara Hershey) lijdt aan een ziekte, waarop ze naar een zeer gotisch ogend rusthuis verhuist waar uiteraard vreemde dingen aan de hand zijn. De Belgische regisseur/scenarist Axelle Carolyn komt niet bijzonder origineel uit de hoek, op zich hoeft dat nog niet per se problematisch te zijn. Veel erger is het feit dat ze niet eens de moeite doet om er een goed samenhangend geheel van te maken. Er werd slecht gespeeld met of de angst uit bovennatuurlijke factor kwam of de ziekte. De uiteindelijke verklaring van wat er in het verzorgingshuis gebeurt, is niet geheel onverwacht en lijkt bijna als iets uit een tv-film uit de jaren '70 of '80. De film is zo bezig om je te proberen ergens over na te laten denken, dat de horror maar licht aanwezig was. Deze film ben je zo weer vergeten!

Na een paar incidenten laat Judith Albright [Barbara Hershey] zich overhalen tot een medisch onderzoek. Daaruit blijkt dat ze in een vroeg stadium van Alzheimer verkeert. Met enige tegenzin laat Judith zich opnemen in een verzorgingshuis waar ze al snel het gevoel heeft dat er iets niet pluis is. Vanwege haar Alzheimer neemt niemand haar serieus en begint Judith te twijfelen of ze zich niets inbeeldt. Ze vindt steun van enkele medebewoners die zorgen voor wat afleiding, maar Judith blijft geloven de bizarre dingen die ze ziet. De enige die haar zou kunnen helpen is haar kleinzoon Josh [Nicholas Alexander], maar die heeft strikte instructies gekregen om niets te geloven wat zijn oma zegt. Hershey verleent waardigheid aan wat zonder haar waarschijnlijk een volledig te verwaarlozen pulpfilm was geweest. Dat maakt dit zeker geen hoogvlieger, maar biedt wel het zoveelste bewijs talent en ervaring ook na het 70e levensjaar goud waard kunnen zijn.

mijn god wat ziet Barbara Hershey er jong uit voor haar leeftijd. Hoe ironisch dat zij in deze film speelt waarin er witchcraft wordt gedaan om jong te blijven

Na het tegenvallende Bingo Hell toch maar weer een film uit de reeks Welcome to the Blumhouse aangezwengeld. Wederom viel het niet mee. Zoals wel vaker bij films in deze reeks klinkt het scenario niet eens verkeerd. Een nieuwe bewoonster van een bejaardenhuis ontdekt dat het er spookt. Ok. Niet origineel, maar ik hou nu eenmaal van spookhuishorror.

Wat het plot extra aantrekkelijk maakt is dat de nieuwe bewoonster (een mooi oud geworden Barbara Hershey) wordt opgezadeld met een tikje dementie en achtervolgingswaan. Juist de nadruk op haar brokkelige geestelijke conditie is een aardige bijkomstigheid. Immers, de merkwaardige gebeurtenissen die zij als bedreigend ervaart, spelen zich mogelijkerwijs alleen in haar hoofd af. Pogingen om haar bevindingen kenbaar te maken aan de wereld om haar heen, stuiten steevast op het (voor)oordeel dat zij geestelijk niet in orde is. Een eenzame strijd om haar waardigheid en haar leven volgt.

In theorie klinkt die verhaallijn best ok. In de praktijk werkt het niet goed. Dat ligt niet direct aan Hershey. Zij is juist een positief element aan de film. Een film heeft echter meer nodig dan goed acteerwerk van het hoofdpersonage. Het ontbreekt de film aan de rest. De overige personages zijn niet interessant. Het verhaal zit slordig in elkaar. De camera slaagt er niet in om van de setting een onheilspellende factor te maken. De duistere gebeurtenissen zorgen niet voor een stevig duister fundament. De film is een inspiratieloos rommeltje.

Het erge aan The Manor is dat de film nooit enige vorm van spanning weet op te roepen. De dreiging presenteert zich zonder grondige atmosferische enscenering en oogt wat sneu. Weinig opwinding op dat vlak. Soms wil een finale nog wel eens iets goedmaken. Dat lukt hier ook niet, want de finale blijkt een belachelijk schouwspel.

En dus is The Manor is een behoorlijk onzinnige film zonder spanning, maar met een prima hoofdrol.

Hele rare film, nergens eng of spannend. Zonde van de tijd

Horrorthriller met een interessante opzet, om vervolgens in een compleet belachelijke verklaring te verzanden. Het fijne is dat de acteurs bekwaam genoeg zijn om te weten wat ze met hun personages aan moeten vangen, zeker Barbara Hershey weet zich goed staande te houden in de hoofdrol. Veel krijgen de castleden niet om mee te werken, maar niettemin wordt er het maximale gedaan met het minimale. Regisseuse Axelle Carolyn slaagt er spijtig genoeg niet in om de horror uit de bedreiging te persen, voornamelijk omdat de spanningsopbouw niet subtiel genoeg is om te beklijven. Op cinematografisch vlak ziet het er allemaal degelijk uit, waardoor het extra jammerlijk is dat de film nooit doet wat het eigenlijk wel moet doen en dat is de kijker angst aanjagen. Dat was echter nog enigszins te vergeven, was het niet dat de uiteindelijke ontknoping te stompzinnig voor woorden is en de rest van het geheel omverblaast. Het gaat simpelweg nergens meer over, fijn dus dat de boel enkel 81 minuten duurt.