Mes Frères, et Moi (2021)

Vanaf 3 maart 2022 in de bioscoop (September Film Distribution)

Vervroegd naar 6 januari 2022.

Zeldzaam mooi hoe de onderlinge relaties tussen de broers worden weergegeven. De ene de baas, de ander probeert de hoer uit te hangen, de derde is duidelijk de crimineel (maar waarom?) en de vierde is de knaap om wie de film lijkt te draaien.
Lijkt.
Want de film draait eigenlijk om de moeder. De begrafenisscene is hartverscheurend, en toont de breekbaarheid van de stoerbroers.

Genoten tot het bot, heerlijke film. Dat zanggedoe is maar een bijkomstigheid, daar gaat de film niet over.

Gedurende een warme zomervakantie volgens we de jonge Nour en zijn broers (alle vier geweldig gecast) die voor hun terminale moeder zorgen. De broers zijn rouwdouwers en sjacheraars. Nour is meer het gevoelige type dat moeite heeft zich staande te houden in de harde wereld van een Franse havenstad. Hij houd niet van voetballen, zoals zijn broers, maar wel van Pavarotti. Per toeval komt hij terecht in een zangklasje dat zijn leven zal veranderen. Klinkt als een zwaar sociaal drama, maar dankzij de droge humor komt er lucht in het verhaal, al wordt het in de ziekenhuisscene ineens wel erg kluchtig. Ben het met mijn bovenbuurman eens dat het 'zanggedoe' misschien meer een bijkomstigheid is dan een thema, maar wat de filmmaker hiermee beoogt is de cultuurkloof in beeld brengen. Een kloof die Nour wel weet te overbruggen en zijn broers waarschijnlijk niet. Wat ik erg goed vond aan deze film is dat alle vier de broers met een eigen lijntje in het verhaal goed uit de verf komen. Het open einde overtuigde mij niet helemaal, maar verder is het een heerlijke film.