See How They Run (2022)

"The least likeable character gets killed first."

Door de karige releases van deze week ben ik uiteindelijk maar bij deze film beland.

In dit moordmysterie gaan we terug naar het West End van de jaren '50. Het plan is om 'The Mouse Trap' van Agatha Christie te verfilmen. Voordat dit in kannen en kruiken is, wordt de Amerikaanse regisseur vermoord. Aan de lakse rechercheur Stoppard en groentje Stalker is het om de moord te ontrafelen.

'See How They Run' tracht op een tongue in cheek wijze te spelen met de reguliere conventies van een whodunit. Hierdoor lijkt het erop dat men met het strooien van clichés en zelfspot enorm geraffineerd denkt over te komen. In eerste instantie lijkt dit weliswaar nog een vermakelijke - meta - opzet te worden, maar het ligt er allemaal zo dik bovenop.

Op deze manier springt het geheel heen en weer tussen perspectieven à la Wes Anderson. Dit is op momenten best aardig. Maar als kijker miste ik simpelweg de nodige spanning en interessante personages; er wordt te weinig uit de cast gehaald. Qua verloop merk je dan al gauw problemen met de pacing. De uiteindelijke conclusie is dan ook erg underwhelming te noemen.

Al met al een vrij matige moordmysterie.

Kleine 2,5 sterren.

Heel matig en vooral flauw, zeker als het om goedbedoelde humor gaat die steeds weer slecht wordt getimed en vreselijk oubollig is - ik heb geen één keer moeten lachen, zelfs niet een glimlach. De acteurs irriteren ook allen wel een beetje omdat ze overduidelijk een karikatuur spelen en dat te overdreven doen, Rockwel voorop maar ook een normaal erg fijn Ronan lukte het niet om wel een goede balans van karikatuur en serieus te vinden.

Regisseur George is overduidelijk geïnspireerd door Wes Anderson maar komt vooral met een slappe kopie van zijn stijl, is niet altijd stijlvast en mist de werkelijk krachtige beelden die Anderson wel op het doek weet te toveren. Visueel sowieso niet heel bijzonder verder en aan het eind een erg flauwe ontknoping. 1,5*.

De film is een ‘whodunnit’ maar bovenal een meta-reflectie op het genre waarbij de film niet alleen gaat over de verfilming van een ‘whodunnit’-toneelstuk van Agathie Christie maar zichzelf ook uitdrukkelijk presenteert als een ‘whodunnit’ volgens de regels van het genre zodat er drie ‘whodunnit’-lagen zijn (en bv. Agathie Christie is zelf ook een personage in de film). Ingewikkeld wordt de film echter niet waarbij de plot van de film het idee van de Amerikaanse regisseur, die ook de verteller van de film is, voor het plot van de ‘Amerikaanse’ verfilming van het Engelse toneelstuk volgt. Het plot wordt dan ook bewust gelijk al weggegeven en omvat bewust de al meteen in het begin opgesomde clichés van het genre: de film is typisch postmodern in z’n ironische reconstructie van het genre waarbij het ook ironisch reflecteert op het feit dat het plot al duizenden keren is gehanteerd. Het originele van de film is dan ook puur de metavorm en het leuke de ironische geestigheid van zo’n zelfreflectie. Daarbij heeft de film ook de cynische noir-humor en -stemming doordat het genre een cynische (en alcoholverslaafde) rechercheur vereist die de moordzaak probeert op te lossen.

Al met al heeft de film z’n geestige en sterke momenten maar weet dit niveau niet aldoor vast te houden: vaak is de humor wat flauw en de uitwerking van het idee weinig geïnspireerd. Wel heeft de film een fijn tempo en wordt het nergens saai.

Ik ben een mega Agatha Christie fan, dus als er een detective in de bios is, moet ik hem zien!

Ik was heel erg verbaasd dat dit over the mousetrap ging. Zwaar geïrriteerd dat er zoveel plot werd verklapt van iets dat ik op #1 op m'n bucketlist had staan. (The mousetrap zien in London.) Maar heb uiteindelijk zeker genoten!

Het is echt geen topper, maar hij is als komedie zeker wel leuk. Het detective stuk was iets minder voor mij, en daar leunt de film op.

Ronan draagt deze film, en ik kan niet wachten om meer te gaan bekijken van haar!

See How They Run zorgt voor een whodunnit verhaal in een whodunnit verhaal met knipogen naar het genre en de verhalen van Agatha Christie. Het slaagt er in om een mooie film te worden zonder een platte parodie te worden. De film is heerlijke aangekleed met warme en donkere kleuren uit de 50s. Met een geweldige cast en vooral weer een schitterende Saoirse Ronan. Een echte klassieker is het ook weer niet, maar hier heb ik zeker van genoten en met momenten gelachen. Leuk om nog eens zo'n boeiende film te zien tussen de arthouse-films en de commerciële franchise/reboot/sequel films.

Wat een fijne whodunnit!

Ik ben sowieso al een sucker voor deze films dus dat ik me ging amuseren was al een feit. Een erg mooi ensemble, vlotte pacing, leuke grappen en een fijne stijl.
Het mysterie wordt goed opgebouwd maar kent nogal een anticlimax. Sommige personages liepen er voor spek en bonen bij waardoor je best vroeg een paar verdachten kunt doorstrepen.

Ik heb me zeker niet verveeld, ondanks het teleurstellende einde.

3,5*

See How They Run is amusant, vlot, toegankelijk. Nergens vernieuwend of baanbrekend of zelfs maar verrassend, maar dat pretendeert het ook niet te zijn. De film nestelt zich comfortabel in het lange rijtje reeds bestaande moordmysterie-films, maar doet dat wel met een knipoog en een lach. De grapdichtheid ligt best hoog, en hoewel de humor nooit enorm slim is, weet dat aspect desondanks wel erg te vermaken. Het personage van Saoirse Ronan is hier een hoogtepunt in; prima actrice, met zowel dramatisch als komedisch talent. Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld Death on the Nile, een murder mystery-film die zichzelf doodserieus neemt, is een luchtige en zelfbewuste aanpak zoals deze gewoonweg veel toffer en beter te verteren. Het doorbreken van de fourth wall is altijd hit or miss bij mij, maar hier wordt het goed gebruikt. Niet iedereen uit de cast weet zijn of haar stempel te drukken (vooral een klassenbak als Ruth Wilson geraakt toch wel opvallend ondergesneeuwd); de personages zijn dan ook met veel, en bijna allen zijn ze oppervlakkig en van bordkarton. Enkel het personage van Sam Rockwell is hier iet of wat een uitzondering in. Het zorgt ervoor dat de film niet erg diep of interessant is, en dat geen enkele acteerprestatie, op die van Ronan en Rockwell na, erbovenuit springt. Dat is niet erg, zeker niet in een film als deze, maar het zal er wel voor zorgen dat See How They Run nu ook niet héél erg lang zal blijven hangen.

Bovendien is het eindstuk ook wel echt vrij teleurstellend en simpeltjes te noemen. De film telegrafeert eigenlijk helemaal in het begin al ergens hoe het allemaal gaat eindigen, maar je hoopt toch dat er ergens nog een twist of doorbreking van de verwachtingen komt. Dat gebeurt echter niet. Maar ook in dit eindstuk is de film alom zelfbewust, dus wat moet je er dan mee. Het als een negatief punt zien, of juist als een sterkte? Ik ben geneigd de film nog wel het voordeel van de twijfel te gunnen, maar feit blijft dat het sterker had kunnen afsluiten.

Maar over het algemeen is het een amusant filmpje; 3.5'je.

Goeie film waarin de politie onderzoek doet naar de moord van een filmproducent in een theater. Een typische whodunit, maar wel met een zelfbewust karakter (de cast weet het in die hoedanigheid ook leuk te brengen). En dit levert een vermakelijke film op met wat droge humor. Een fijne setting (Londen, midden jaren '50) en een mooie, bijbehorende aankleding.

Weinig nieuws onder de zon in deze door Agatha Christie geïnspireerde komische whodunit met een topbezetting van wie je over het geheel genomen meer mag verwachten. Saoirse Ronan steelt moeiteloos te show.

Matige whodunnit, maar wel een met een hoek af.

Neemt het genre niet al te serieus door de vele met opzet gebruikte clichés en deze dan ook nog eens via de “breaking the 4th wall” techniek aan de kijker uiteen te zetten. Er zitten drie verhalen door elkaar geweven wat deze film origineel in zijn genre maakt. Ook wat platte humor en je hebt een specialleke. Zoals ik al zei, een film met een hoek af. Maar het is allemaal een beetje te luchtig waardoor de film wat diepgang mist. Enkele verdachten met een motief, maar het blijft me iets te oppervlakkig. Karakters konden wat dieper uitgewerkt worden. Sfeer kon ook iets beter. Je krijgt wel nog de typisch plottwist en een doordenkertje op het einde… Vind Enola Holmes 2 die ik enkele dagen terug zag veel sfeervoller en leuker om te zien dan deze. Ook de recente verfilmingen Murder on the Oriënt Express en Murder in the Nile waren van een veel beter en sfeervoller niveau. Waarschijnlijk was het de ambitie niet en wou men enkel genre op de korrel te nemen. Maar ben niet overtuigd. Wel bekijken waard voor de originele insteek…

Had hier toch wel beduidend meer van verwacht. Een flauwe (variant op een) whodunit. Hoewel de film komisch is ingestoken valt er bar weinig te lachen. De humor is echt van een laag en flauw niveau. Enige pluspuntje is de rol en het acteerwerk van Saoirse Ronan. Zij is de enige die haar personage iets extra's weet mee te geven, terwijl er toch de nodige bekende namen in de cast zitten. De film deed wat denken aan een film van Wes Anderson, maar betreft dan wel een suffe en matige variant daarop.

De naam Agatha Christie is onlosmakelijk verbonden aan het misdaadgenre. De schrijfster is de schepper van de iconische figuren Hercule Poirot en Miss Marple. Haar boek Ten little Niggers dat in 1939 verscheen is tot op heden de best verkochte misdaadroman aller tijden. Er bestaan diverse filmversies van, waarvan And Then There Were None (1945) wellicht de bekendste is. Toch bestaat haar grootste succes uit het toneelstuk The Mousetrap dat in 1952 in het Londense West End in première ging en zonder onderbreking werd opgevoerd tot maart 2020, toen door de uitbraak van de corona epidemie een einde kwam aan de continue reeks voorstellingen.

The Mousetrap is nooit verfilmd. De film “See How They Run” is dan ook geen adaptie van het toneelstuk. De film handelt over een moordonderzoek dat met het toneelstuk samenhangt. Hoewel het in de film in de eerste plaats om een klassiek moordonderzoek gaat, is de toonzetting niet altijd serieus. Zo zijn de personages aangenaam overdreven vormgegeven en zijn de onderlinge dialogen gevuld met heerlijke ironie.

De film speelt luchtig met clichés rondom het concept van de klassieke whodunnit met raadsels, alibi’s en veel verdachte personages. De gedetailleerde kostuum- en setdesigns zorgen voor een entourage die helemaal de jaren 50 ademt. Ook mooi is het zorgvuldig gecomponeerde camerawerk dat recht doet aan al die details en vaak doet denken aan de stijl die Wes Craven hanteert. Tot slot mag het prima acteursensemble dat de boel geraffineerd en levendig uitspeelt niet onbenoemd blijven. Met name Saoirse Ronan bevalt goed in een humoristische rol en laat een uitstekend gevoel voor timing zien.

See How They Run is een hele amusante en innemende misdaadkomedie.

Oh, het gaat over Agatha Christie. Met die boeken had ik het ook al niet zo, en de laatste paar verfilmingen vielen ook allemaal tegen. En dat doet deze film ook uiteindelijk, want ondanks de mooie cast komt er maar weinig uit. Eigenlijk alleen Ronan met haar Constable Stalker is gematigd grappig. De beelden zijn wel mooi, fris kleurig en fraai in de periode, maar het verhaal boeit eigenlijk geen minuut.

Mja.

Saoirse Ronan is leuk als frisse verschijning naast een uitgebluste, mompelende Sam Rockwell. Regisseur Tom George heeft bovendien voor een heel aantal shots de mosterd gehaald bij Wes Anderson, wat zich vertaald in mooi aangeklede en warme shots, inclusief symmetrie.

Alleen ontbreekt het mede daardoor een beetje aan een eigen smoel. Het is niet dat het helemaal een Anderson-kopie is, maar toch. Ook verhalend kan dit niet boven films als Knives Out - ook zo'n parodie op de whodunit - uitkomen. Leuk aan het begin, dankzij de frisheid, maar al bij al niet goed genoeg om mij de ganse speelduur te bekoren.

2,5