Gogo (2020)

De Keniaanse Priscilha Sitienei is de 90 ruim gepasseerd en kan heel slecht zien, maar wil desondanks een voorbeeld stellen voor haar kleinkinderen en voor meisjes over de hele wereld door een poging te doen eindelijk haar schooldiploma te halen. We volgen Priscilha, bijgenaamd Gogo, op haar eerste schooldag en zien hoe zij het respect van haar klasgenootjes krijgt, maar ook hoe en waarom ze worstelt met lezen en rekenen. Er is ook een meerdaagse excursie naar een reservaat en een ontmoeting met de plaatselijke Masai. Goedbedoelde documentaire is te nadrukkelijk geregisseerd (het uitbundige afscheid bij het vertrek voor het schoolreisje is veel te mooi om waar te zijn) en daardoor boet dit aan overtuigingskracht in.

Onderwijs zal je rijkdom worden

Een beetje belerend voelt deze documentaire wel, maar de 94 jarige Priscilha Sitienei heeft zeker een punt. Het volgen van onderwijs kan je enorm veel rijkdom brengen. De bewustwording die zij wil creëren door zelf achter de schoolbanken te kruipen heeft dan ook zeker effect, juist omdat zij dit op deze leeftijd doet. Hetzelfde effect had alleen ook bereikt kunnen worden met een korte speelduur. 30 a 40 minuten was genoeg geweest.

Ook vond ik het vreemd dat de hoogbejaarde vrouw niet over een langere tijdsperiode gevolgd werd. Ik was benieuwd of haar oogoperatie eraan bijgedragen had dat zij haar diploma nu wel kon behalen. Wat mij betreft een gemiste kans van de makers en jammer dat praktisch de hele productie betrekking had op de periode die hiervoor lag.

Als conclusie kan ik trekken dat ik dit alsnog wel een ruime zes waard vind, want hoe vaak maak je nu kennis met een leerling van 94 jaar? En daarnaast heb ik genoten van een aantal prachtige beelden van de Keniaanse natuur.

3,0*