Persuasion (2022)

Na tien minuten had ik t al bekeken, ik ben geen fan van haar stem of hoe het verhaal wordt verteld aan de kijker.

Een draak van een Jane Austin verfilming, met droevig acteerwerk en flauwe humor, weer een Netflix draak.....

Wat een negatieve stemmen hier zeg. Heb alle versies van Persuasion in mijn bezit en vaak gezien, deze versie is modern en verfrissend. Waarschijnlijk gemaakt na het onverwachte succes van Bridgerton, maar prima gedaan. Dakota Johnson speelt een uitstekende Anne Elliot, onderkoeld, zelfbewust en spelend met de camera. Een leuke vondst. Jammer van het rommelige einde met die overbodige en wat geforceerde trouwpartij, want verder was het allemaal erg vermakelijk. Jane Austen, de grote schrijfster die al in 1817 haar ogen sloot op slechts 42 jarige leeftijd, is weer eens succesvol verfilmd. Long may she reign.

Aan de cast ligt het niet, maar vond het erg saai en breaking the fourth wall werkte storend

Evenals de 2e Bridgerton-serie mij niet kon bekoren, vind ik ook deze Netflix verfilming van Pursuasion een mislukking. Er wordt toneelmatig geacteerd en veelal alsof een lesje moet worden opgezegd. Henry Golding komt nog het beste uit de verf. De muziek vond ik bij tijden niet erg passend. Het enige positieve: waren de beelden van de twee fraaie landhuizen en van de omgeving.

Romantische films zien ik nog graag maar aan dit vondk niks romantisch , saai ook.

Breaking the fourth wall.. werkt niet zo lekker. En vlotte dingen als een knipoog gericht aan de kijker voelt niet echt Austens aan. Dit is een wat moderne kijk op een klassieker en hoewel Dakota Johnson haar personage goed genoeg neerzet (zelbewust, koeltjes maar ook speels) is het wankele Brits accent een beetje jammer. Henry Golding en Richard E. Grant zijn altijd fantastisch om bezig te zien. De moderne muziek valt ook een beetje uit de toon. Desalniettemin heb ik mij zeker kunnen vermaken met deze film en hoewel ik de 2007 versie prefereer is deze versie leuk voor een avondje tussendoor.

In één woord geweldig. Wist niet dat Dakota zo mooi en goed was. Verschil met de oubollige versie uit 2007. Moderne dialogen, verfrissend acteerwerk.⭐⭐⭐⭐

Ik heb me wel vermaakt. Vind het altijd grappig wanneer de hoofdpersoon speelt en interactief is met de camera.

Ik word alleen een beetje moe van die die woke zooi. Engeland. Ergens 18e eeuw? Rijke families. Wat zien we? Zwarte mensen, witte, licht bruine, asians, alles door elkaar. Irriteer ik me aan. Als we een film maken over een Afrikaanse stam en we doen dat dan is de wereld weer te klein en spreekt men schande.

Oh ja... en de mannelijke hoofdpersoon is echt niet aantrekkelijk genoeg. Sorry.

Jane Austens satire over een jonge vrouw die jaren geleden haar grote liefde heeft afgewezen omdat haar familie vond dat hij niet goed genoeg voor haar was. Anne Elliot [een uitstekende Dakota Johnson] staat nu in de schaduw van haar ambitieuze oudere zus Elizabeth [Yolanda Kettle] en haar narcistische jongere zus Mary [Mia McKenna-Bruce]. Financiële problemen dwingen haar vader [Richard E. Grant] om te verhuizen. Anne krijgt opdracht om voor de ‘zieke’ Mary te zorgen. Door een speling van het lot komt ze oog in oog te staan met haar oude liefde Wentworth [Cosmo Jarvis], die zich inmiddels heeft opgewerkt tot kapitein. Is er nog iets over van de liefde die zij ooit voor elkaar voelden over? En durven ze dat tegenover elkaar en hun familie kenbaar te maken? Johnson is perfect maar Jarvis is vrij kleurloos. De overige acteurs gaan met elkaar de strijd aan voor de titel ‘meest karikaturale vertolking’. Het bronmateriaal blijft briljant, maar Cracknell had de teugels van haar cast wel wat strakker in de hand mogen houden.

Wederom matig filmpje van Netflix en erg voorspelbaar. Vrouw vond het redelijk en ik was blij met de aftiteling

Prima film. Jane Austen in optima forma. Snap die zure commentaren hier niet zo. Gouden vondst om de hoofdpersoon zich te latn richten tot het publiek/de kijker. Want die wil weten wat er in haar omgaat. En of ze mekaar krijgen natuurlijk, op het eind. Dat blijft voldoende spannend. Het boek zal wel stevig afgestoft zijn, maar wat moet je anders na 200 jaar. Ik heb genoten, en ja....

Mooie kostuums, aardige acteurs (actrices) en prachtige huizen, maken op zich een aardige film. Maar meer ook niet, in dit geval. Dakota kan en kon heus meer, heb ik het idee.

Typisch Austen verhaal met een jongedame van goede stand in de hoofdrol die verliefd is, maar er zijn allerlei sociale obstructies, haar object van liefde dreigt te gaan trouwen met iemand anders, maar die iemand anders kiest toch weer voor nog iemand anders, waardoor ze toch samen komen. Ik heb het gevoel dat ik het één en ander al heb gezien bij Sense and Sensibility.

De uitvoering is wel fris. De setting is de 19e eeuw, maar de atmosfeer voelt modern aan, vooral met hoe de mensen praten en zich gedragen, waarbij het breken van de vierde muur door de hoofdpersone, die prima gespeeld wordt door Dakota Johnson, ook helpt. En met zo'n atmosfeer is het ineens helemaal niet zo gek dat niet ieder karakter er blank uitziet. Ik heb Bridgerton niet gezien, maar als die serie eenzelfde atmosfeer heeft, moet ik die wellicht toch overwegen. 3,5* voor deze film in ieder geval.

Ik heb me totaal niet vermaakt. En inderdaad al die gemixte culturen gaat gewoon niet werken anno 18e/19e eeuw. Diversiteit helemaal prima, maar het hoeft niet óveral. Oh ja klein lichtpuntje was uiteraard de charmante Dakota, maar die kon deze warrige vertoning ook niet alleen rechttrekken.

Ik snap niet wat iedereens probleem is met de film. Als je de personages irritant vond, dan kan ik dat begrijpen op dezelfde manier dat ik snap dat iemand Bridget Jones irritant zou kunnen vinden. Dat lijkt echter niet het probleem bij de meesten.

Ikzelf vond deze film heerlijk. Hoewel het geen faithful adaption was, droeg het zeker de sardonische spirit van Jane Austen.

Ik heb het boek onlangs herlezen na het negatieve commentaar dat ik zag over de film, maar ik heb totaal geen probleem met de vrijheden die ze hebben genomen met bijvoorbeeld het personage van Anne. Ik zie duizend keer liever iets origineels als dit dan die nieuwe Emma uit 2022 die wat mij betreft totaal overbodig was.

Deze film is het afgelopen jaar echt een favoriet geworden om af te spelen op de achtergrond.

Sorry hoor, maar snap je nou ECHT niet waarom deze stijl blind casting totaal niet te vergelijken is met het white washen van inheemse culturen, of doe je maar alsof je het niet snapt?

Opnieuw een wokewaanzinnig fictieverhaal, (heel erg) los naar Jane Austin. Jane, als je dit onding bekijkt, draai je dan tweemaal om in je graf.

Heerlijke film in het genre van "Pride & Prejudice".