The Novice (2021)

Suf.

The Novice vormt voor mij een ideaal voorbeeld van een regisseuse die achter het roer staat en een zeer goede dramafilm wil afleveren die zich afspeelt in een nieuwe omgeving, maar vervolgens geen idee heeft hoe ze het moet aanpakken. Bijna alles dat een meeslepend drama effectief dient te maken ziet hier in, en dan 3x zoveel.

Dat werkt echter bijna altijd nadelig. Hadaway legt erg de nadruk op intense, langzame slowmotionbeelden en een grote steun vanuit de muziek. Heel veel scenes kenmerken zich in een nogal prominente soundtrack die opdringerig aanvoelt. Meer muziek onder sentimentele scenes monteren gaat echt niet beter werken, en toch vertrouwd Hadaway volop op die techniek.

Wel een aardige filter die gebruikt wordt, en als iemand die in zijn vrije tijd aan dezelfde vorm van roeien doet als hier kan ik het camerawerk vanuit de bootjes alleen maar applaudisseren. Fuhrman past ook heel goed in deze film. Uitstekende acteerprestatie, alhoewel de pogingen vanuit Hadaway om de waanzin van haar personage te tonen volop doodvallen.

De film voelt erg intiem aan. Er wordt veel de nadruk gelegd op allerlei (deels vrouwelijke) thema's, maar het voelt steeds erg opdringerig aan waardoor andere elementen die net zo interessant zijn verwaarloosd worden, in andere gevallen zelfs genegeerd. The Novice werkt zich daarnaast erg lang toe naar de waanzin van Fuhrman, maar eenmaal ze gek is voelt het toch nog random aan.

Had interessant kunnen zijn, maar Hadaway focust zich herhaaldelijk op scenes die niet interessant zijn en plaatst de scenes die dat wel zijn naar de achtergrond. The Novice is een project met weinig middelen dat veel wil bereiken, maar het voelt niet aan alsof het maar een moment verder komt dan een film met een deprimerende filter eroverheen gegoten. Ik zal de personages vast wel weer niet begrijpen, maar ik vond het vooral een bij vlagen oersaaie film.

Intens portret van een obsessieve eerstejaarsstudente (een uitstekende Isabelle Fuhrman) die zich bij het roeiteam van de universiteit voegt en koste wat kost wil opklimmen tot de hoogste rangen. Uiteindelijk heeft de plot op dramatisch vlak minder om het lijf dan aanvankelijk wordt beloofd, maar toch is de film de moeite waard. Vooral qua camerawerk, montage en gebruik van geluid steekt The Novice namelijk heel knap in elkaar. Van regisseuse Lauren Hadaway gaan we dan ook vast meer horen in de toekomst.

Regisseur en schrijver Lauren Hadaway heeft voor haar speelfilmdebuut geput uit haar eigen college ervaringen. Isabelle Fuhrman (The Orphan) speelt op indrukwekkende wijze de jonge Alex die zich met een genadeloze instelling wil bewijzen als lid van het roeiteam van haar universiteit.

Hoewel het haar in zekere zin aan een natuurlijk roeitalent ontbreekt, compenseert zij dat gemis met harde training en een nietsontziende zelfdiscipline. Ze is niet in staat om ontspannen om te gaan met het inzetten van haar ijzersterke wil om steeds maar weer grenzen te verleggen en demonstreert keer op keer haar angstwekkende doorzettingsvermogen. Alex vertoont een ongezonde gedrevenheid die obsessief is en neigt naar verslavingsdrang.

The Novice is een boeiende karakterstudie. Interessant is de ontdekkingsreis naar het gezicht achter de bezetenheid. Het gezicht achter de façade van eerzucht en overmatige zelfdiscipline. We ontmoeten zelfhaat, onzekerheid en kwetsbaarheid. Isabelle Fuhrman is goed. De innerlijke driften die bij haar personage loskomen en die zij krampachtig tracht te beheersen, worden door Fuhrman met een bewonderenswaardige energie en intensiteit vorm gegeven. Het verhaal is intrigerend maar het is de geweldige performance van Fuhrman die de film tot een ware immersieve beleving maakt.

The Novice is een indringende film. Het verhaal is aangrijpend. De beeldcompositie is mooi. De kleurstelling is zonder felle kleuren. Ietwat somber zelfs. Van de muziek gaat een dreiging uit die in een horrorfilm niet zou misstaan, maar die hier prima functioneert als dramatisch behang. En dan is er natuurlijk nog die verrukkelijke hoofdrol.

Ja. Fijne film, die nieuwsgierig maakt naar een volgend werkje van Hadaway.

Met groeiend ongemak deze film bekeken over een eerzuchtige nieuwkomer, die in haar ongeremde prestatiedrang zichzelf geestelijk en fysiek in de vernieling werkt. Zonder meer een mooie vertolking van Isabelle Fuhrman, maar aan mij is deze film niet besteed. Ik hou niet van dit soort streberige figuren.

een verschrikkelijke streber die ten koste van haarzelf en andere haar doel wil bereiken.

in het begin nog wel aardig maar naar gelang de film zich verder vordert wordt ie voor mij een grote warboel maw erg rommelig.

de hoofdrolspeelster speelt haar rol prima hoor.

was toch niet echt mijn film...

Topsport is niet gezond.

Net als een heleboel dingen, overigens, en dat levert best vaak interessante films op. Zoals deze, waarin de hoofdpersoon zichzelf een onmenselijke druk oplegt om te presteren. Het waarom wordt fijntjes achterwege gelaten, en dat is bij nader inzien ook wellicht volledig irrelevant. Net als bijzaken zoals achtergrond, historie, karakterstudie, diepgang, dat leidt allemaal alleen maar af van waar het om gaat. Ledigheid, afleiding, overbodige ruis die genegeerd moet worden. Tenminste, dat is het soort gedachtengang die je van Dall verwachten zou, dus daarmee klopt het allemaal precies.

Wat mij behalve het intense spel van Fuhrman trof in de film is de ongebruikelijk visuele manier van vertellen die Hadaway gebruikt. Precies de goeie locaties ook, met het duistere hok voor de ergometers aan het einde van een stemmige betonnen tunnel - een van de weinige films die iets van een inzicht geven in hoe trainen op zo’n ding precies werkt, al is de alles overtreffende verveling van een uurtje intervallen niet echt getroffen - maar misschien is dat ook wel onmogelijk. Wel supermooie plaatjes op het water, in het eerste licht van de ochtend - dan zou je naief even kunnen denken dat dat is waar het allemaal om gaat, maar nee, ook daarmee wordt er weer even subtiel ingewreven dat Dall het toch wel heel erg graag wil allemaal. Obsessief graag. Ten koste van alles. Letterlijk.

Dat dat niet tot een standaard Hollywoods happy end komt lijkt dan wel een gegeven, en het verschil in het smoeltje van Dall aan het begin en einde van de film is op z’n minst schokkend. Maar toch is er denk ik wel een sprankje hoop in het einde dat Hadaway er in vindt. Ook dat vind ik best knap gedaan, maar het meest indrukwekkend is wel het acteren van Fuhrman die een overtuigende fysieke aftakeling laat zien. Je moet het maar willen.