Moby Doc (2021)

Moby stelt aan het begin van de biografische documentaire de hamvraag: waarom wil hij deze film maken? Hij komt zelf met een alternatieve verklaring, maar vanaf het begin is het duidelijk dat dit één grote ego-trip is van een man die – zo geeft hij zelf toe – verslaafd is aan de roem. Moby zoekt meteen de slachtofferrol: zijn moeder verwaarloosde hem, hij had een afschuwelijke jeugd, woonde onder erbarmelijke omstandigheden in een leegstaande fabriek. Tussendoor zien we beelden van zijn DJ-gigs en een optreden met een orkest dat moet onderstrepen hoe geweldig zijn muziek de tand des tijds heeft doorstaan. En hij mocht David Bowie tot zijn vriendengroep rekenen! Een verschrikkelijk pretentieus staaltje zelfverheerlijking waar Frank Zappa een puntje aan kan zuigen. En nee, dat is géén compliment.

Ik heb niets met Moby of z’n muziek maar ik vond dit wel een goede documentaire vanwege de originele insteek: we leren niet zozeer wat Moby allemaal gedaan heeft maar de film is een zoektocht naar de psychologische of zelfs filosofische vraag ‘waarom’ met daartoe geënsceneerde gesprekjes met een psychotherapeut, met de Dood, etc. Het blijkt dat Moby een moeilijke jeugd heeft gehad waardoor hij vluchtte in de natuur (liefde voor dieren) en muziek. De roem kwam onverwacht maar bleek verslavend want Moby zoekt naar erkenning en zelflegitimatie waartoe niet alleen zijn slechte jeugd een rol speelt maar ook een filosofische beschouwing: de dieren (de wereld) staan onverschillig jegens ons maar wij hebben behoefte aan betekenis, zodat we die zoeken in erkenning waarmee we ons leven betekenis kunnen geven en ons bestaan kunnen legitimeren. De kunst is echter om dat verlangen en die grote vragen los te laten om te waarlijk gelukkig te worden, hetgeen Moby pas na heel veel seks, drank en drugs heeft geleerd.