Girl in the Basement (2021)

Aangrijpende film, waar het wel soms iets te snel gaat. En waarbij het begin al het einde verraad.

Desondanks is het wel een AANRADER voor de liefhebber van dit genre 3 van de 5

Verbijsterende film over het decennialang gevangenhouden en misbruiken van een eigen dochter. De slotzin van de synopsis dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten klopt slechts ten dele. Het heeft hooguit enige overeenkomsten met de dieptrieste lotgevallen van Elisabeth Fritzl. En dat geldt zeker niet voor het melodramatische “Hollywood-einde”, dat veeleer overkomt als een goedmakertje voor alle ellende die er aan voorafgaat.
Ondanks dat alles een incestfilm die een diepe indruk achterlaat dankzij de geloofwaardige vertolkingen van de beide protagonisten.

Matige film over een tienermeisje die door haar vader jarenlang wordt opgesloten in de kelder van hun huis. Lichtjes gebaseerd op de verschrikkelijke Fritzl-zaak, blijft dit uiteraard een boeiend verhaal. Echter zijn de personages nogal mager uitgewerkt en hierdoor blijft het wat oppervlakkig. De nogal korte lengte maakt het er niet echt beter op.

Redelijk drama. Het losjes op feiten gebaseerd verhaal wordt aardig uitgewerkt door Rohm. De opbouw is goed en film houdt de spanningsboog aardig vast, hoewel het je nooit echt bij de strot grijpt. Het verstrijken van jaren zonder al te veel belemmeringen komt wat ongeloofwaardig over. Hoewel het verhaal gruwelijk is, kiest Rohm er voor de film als een televisiefilm neer te zetten, met soms bijna boeketreeksachtige fragmenten. Niet helemaal passend. Het acteerwerk is aardig, zeker Nelson zet een goede rol neer. 3.0

Prima en goed vertolkte interpretatie van een van de meest schokkende relasen uit de recente geschiedenis (het Oostenrijkse Fritzl voorval). Echt zeer schokkend. Zo schokkend dat je bijna denkt van het wordt ongeloofwaardig. Maar het is wel degelijk op zeer echte ware feiten gebaseerd.

Naar aanleiding van Room ook deze film gekeken, die direct op de Fritz zaak gebaseerd is. In vergelijking met die andere film toch een stuk slechter. Hier draait het meer om het leven tijdens de gevangenschap, wat an sich interessant is, waar in Room op een wijze die erg realistisch aanvoelt het meer om het leven na de ontsnapping draait met alle bijkomende psychologische problemen. Hier worden we juist op een happy end[/i] getrakteerd wat niet geloofwaardig aanvoelt. Tel daarbij het slechte acteerwerk op, en ik kom op 1,5* uit.

Wat een waardeloos uitgevoerde film met slechte acteerprestaties , en een slecht verhaal , de openingsscene zorgt al voor kromme tenen , dat mensen hier het acteren bejubelen is mij een raadsel want het is allemaal niet best .

Verder is het technisch ook heel matig veel problemen die zo'n lange opsluiting met zich meebrengt worden genegeerd , je ziet zelfs nauwelijks veroudering aan het einde .

Verder word ik het wel een beetje zat om te zien dat hollywood altijd maar weer vaders op de korrel wil nemen

terwijl er genoeg voorbeelden zijn van van child abuse van moeders kant , maar goed blijkbaar zijn moeders altijd heilig verklaard .

Reactie op 606 en BBarbie > jullie reactie alsof het biografisch zou zijn, maar het is - zoals jullie zelf al zeggen - "niet waarheidsgetrouw" en "gebaseerd op". Kortom de film komt niet 100% overeen met het werkelijke verhaal zoals al in de film werd vermeld.

Desalniettemin een heftig verhaal en goed verfilmd, waarbij - mits je je goed in kunt leven - ik geregeld het gevoel van een dichtgeknepen keel kreeg. Goh...wat zou ik die vader graag met wat anderen flink willen aframmelen. Zeer goed neergezet dus, wat mij betreft.

Natuurlijk zitten er ook vraagtekens bij: moeder en zus hebben een goede band met elkaar, dus ze zou nooit zonder bericht afscheid hebben genomen en zijn vertrokken. En die buurman, als hij iemand tekens ziet geven, ga je dan gewoon aanbellen? Of zou je eerst naar de plaats lopen waar de tekens gegeven werden? Lijkt mij het laatste.

Al met al prima 'vermaakt' en verafschuw ik dit soort 'vaders' nog meer.

Egh.

Erg TV-achtige film met wat bekende acteurs die tegenwoordig klaarblijkelijk moeilijk aan werk komen. Ik begrijp dat dit allemaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, en dat is natuurlijk vreselijk. Een rommelige en oversentimentele film daarvoor in ruil krijgen vind ik echter ook vreselijk. Het was allemaal een rommeltje.

Wat de film vooral weet te helpen zijn de acteerprestaties. Het duurde ook even voordat ik Judd Nelson had herkend, want die kop heb ik lang niet meer gezien. In deze rol is hij ook onherkenbaar, maar hij doet het niettemin goed. Scott vond ik dan wat minder sterk. Haar rol is moeilijk en complex en de prestatie is bij lange na niet zo innemend als je zou hopen.

Verder kenmerkt de film zich regelmatig in rommeligheid. Het verhaal loopt zo snel van stapel dat het lijkt alsof het gewoon hele stukken over lijkt te slaan. Vanaf het moment dat ze bijvoorbeeld gevangen wordt gezet in die kelder is daar meteen de eerste verkrachting. Ik wil best gelovend dat Nelson een gevaarlijk iemand is, maar het lijkt zo compleet random uit de lucht te komen vallen dat ik me afvraag hoeveel ze daadwerkelijk van het echte verhaal hebben verteld.

Verder komt er ook redelijk typerend sentiment bij kijken. De slotscene vond ik zelfs compleet idioot. Maar wat vooral ontbreekt is de regie, die de film gewoon in de steek laat. Het kan wat kracht persen uit het waargebeurde aspect, maar Röhm is compleet waardeloos in het communiceren van een spannende en passende toon. Door de redelijk kale en makkelijke stijl kreeg ik nooit echt goede sympathie voor Scott.

Het is een vreselijk verhaal en alle respect naar de mensen die daarmee betrokken zijn geweest, maar ik vond deze film eerder makkelijk scoren met een simpel afgewerkte en saaie film. Goed acteerwerk, soms een degelijke scene, maar verder compleet onzichtbaar. Ik vraag me ook af waarom deze film dan wel zo goed bij anderen aanslaat. Ach ja, verschillende smaken.