Robuste (2021)

Robuste schrijf zich in op de traditie van makke, pseudo-naturalistische sociale drama's uit de Franse cinema. Men hoopt met een gezapige registrerende blik iets van het 'reële' te kunnen vatten, maar het eindresultaat lijkt meer op een zoutloze tv-film. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Robuste geen groot publiek heeft weten te charmeren: in Frankrijk slechts 29.000 bezoekers en in Franstalig België verdween de film na een luttele week al uit de zalen (in dit land der schimmigheid worden bioscoopcijfers natuurlijk nooit gepubliceerd). Toch weet Depardieu, zoals altijd, de kijker te verleiden. Meer en meer lijkt hij in dit soort vehikels gewoon lekker zijn zin te doen en insisteert hij steeds op hetzelfde persona: een aan lager wal geraakte marginaal, kortademig, komt nauwelijks uit zijn woorden, maar weet af en toe te verbluffen met onnavolgbare monologen. Hij gaat gebukt onder melancholie, maar blijft voeling behouden met de schoonheid van taal, dictie en poëzie, de enige zaken die tellen in het leven. Dat hij zich als zo een wrak door elke ruimte sleept, draagt enkel bij tot zijn rockster / Baudelaire allures. Zelf-destructief, permanent verdoofd, sprekend met een dubbele tong, Depardieu zorgt voor een welkome verlamming en eigenlijk de enige waardige manier om de confrontatie aan te gaan met deze barre tijden die de onze zijn. Laat de profeet een totaal grotesk figuur zijn, die met misplaatse laatdunkendheid spuwt op dit tijdperk. De mooiste scène in Robuste is deze waar Depardieu het romantisch etentje van Aïssa en Eddy verstoort en Depardieu zich richt tot de jonge snaak - het prototype van de blanke 'bolosse' die zijn eigen minderwaardigheidscomplex verbergt in een harnas van oikofobe banlieue plattitudes. "Vous savez qu'est-ce que c'est, l'amour?"