The Many Saints of Newark (2021)

Een film die is gebaseerd op de welbekende tv-serie The Sopranos. Die serie heb ik vorig jaar pas voor het eerst gezien, dus op zich zat die nog wel in mijn hoofd bij het kijken van deze film. Best aardig om de bekende personages uit de tv serie terug te zien. Wel is hun schermtijd veelal zo beperkt, dat ze eigenlijk allemaal nogal vlak blijven. Dat is ook het grootste probleem van deze film: het voegt niet echt iets toe aan de tv-serie. Wat dat betreft deed het mij denken aan El Camino, die film voegde eigenlijk ook maar weinig toe aan Breaking Bad. Ook als losstaand verhaal stelt dit niet zo veel voor. Het plot heeft nogal weinig om het lijf en voelt hier en daar wat rommelig aan. De film kijkt wel aardig weg, maar dat komt toch meer door de sfeer en door het terugzien van de bekende personages uit de tv-serie dan door het dunne plot. Qua sfeerzetting is de film wel geslaagd en er zitten uiteraard wel de nodige aardige verwijzingen in naar de tv-serie. Het acteerwerk is niet verkeerd, Vera Farmiga als Livia vond ik bijvoorbeeld zeker geslaagd, maar verder blijven het vooral erg veel personages met weinig diepgang. Al met al wel een teleurstelling, want ik had wat meer verwacht. Anderzijds vond ik het best aardig weg kijken en ik heb mij er niet mee verveeld of aan geërgerd. Het voegt alleen aan de tv-serie (te) weinig toe. Een goede 'origin story' van Tony Soprano is het ook zeker niet, want de focus ligt niet echt op hem. Als je de tv-serie niet hebt gezien, kun je dit sowieso beter overslaan, want als los verhaal overtuigt het niet. En de échte fans van The Sopranos zullen hier waarschijnlijk ook niet van onder de indruk zijn, want het benadert nergens het niveau van de tv-serie.

Geslaagde prequel van The Sopranos, met de focus op de Moltisanti-familie. Natuurlijk vooral een feest der herkenning voor fans van de serie, maar de film heeft daarnaast genoeg kwaliteit om op eigen benen te kunnen staan. Het script steekt degelijk in elkaar, de sfeertekening is raak en er valt te genieten van veel kleurrijke personages en dialogen. En Michael Gandolfini doet het prima als de jonge versie van Tony Soprano.

Leuk om alle karakters in hun jonge jaren voorbij te zien komen en dat het nu duidelijk is wat voor gel Sivio in z'n haar propt, maar verder is dit natuurlijk een totaal overbodige film. Ik snap het sentiment om Michael Gandolfini te casten als de jonge Tony, maar ook dat pakt niet zo geweldig uit. Best geinig om een keer te zien, maar als ik de maker van de Sopranos was geweest had ik het nooit in m'n hasses gehaald om dit te maken en de serie mooi met rust gelaten. Zoals het hoort.

Ik heb nog geen minuut van de hitserie The Soprano’s gezien en getuige deze prequel heb ik niet veel gemist. Michael Gandolfini speelt de jonge versie van Tony Soprano, de rol die zijn in 2013 overleden vader James oorspronkelijk speelde. Deze episodische film maakt naar verluidt duidelijk hoe de personen uit Tony’s jeugd, en in het bijzonder Dickie Moltisani Alessandro Nivola] hadden op zijn manier van denken en werken. Ray Liotta speelt een belangrijke rol en is het meest opzichtige bewijs dat Taylor zich sterk heeft laten beïnvloeden door Scorceses Goodfellas. Maar je moet je afvragen wat het nut is van een fletse imitatie? Van originaliteit is geen enkele sprake. De betrokkenheid van David Chase bij dit project doet vermoeden dat het niet zo heel veel verschilt van The Soprano’s. In dat geval ben ik in ieder geval blij dat ik daar geen seconde van mijn leven aan heb verspilt.

Beetje jammer dit. Ik had al niet verwacht dat deze film zou kunnen tippen aan de kwaliteit van de serie maar het was toch nog wel een stuk minder dan ik vreesde.

Acteerwerk is weinig overtuigend. Nivola past echt niet in deze rol en de bijpersonages doen vooral rare imitaties.

Als verhaal is er op zich niet heel veel mis mee maar het is niet bepaald iets wat we niet eerder gezien hebben en het gaat vooral nergens de diepte in zoals de Sopranos.

Erg jammer dat deze film nu in het rijtje moet staan.

Vanaf het eerste uur ben ik een die hard fan van Soprano's . En daar door keek ik zo enorm uit naar deze prequel .
Het feit dat de zoon de hoofdrolspeler zijn vader zou vertolken maakten de pret alleen maar groter .
Toen bleek een bekende regisseur het te gaan filmen . Man man . eindelijk weer wat zien van wat in mijn ogen nog steeds de aller beste serie ooit is . De humor , de verhaallijnen , de filosofie , psychologie , actie , het zat er allemaal in .
Ja dan kun je niet anders dan van een koude kermis thuis komen . Ér worden wat vragen beantwoord die je inderdaad niet wist, maar die mij ook niet warm of koud maakten .
De dialoog tussen tony en zijn moeder over psychische aandoeningen en medicatie was de enige keer dat ik dacht : O ja zo is het gegaan . Verder konden de blijkbaar missende plotgaten me gestolen worden .Het was saai . De rol van tony was te weinig .
De humor was bijna nergens te vinden .
En als er tegen tony word gezegd als hij voor het eerst christopher moltisanti als baby ziet en hij hem niet moet Sommige zielen weten al wat van de vorige wereld voelde totaal misplaats en bijna psychologie van de koude grond .
Wat een gemiste kans .
Maar elk nadeel heb zijn voordeel zo luid het gezegde , de soprano's is weer populair en word weer vaker bekeken.
En terecht .
Als ik dingen uit mijn geheugen kon wissen dan zijn er een aantal dingen , Een daar van is die serie .
Een 2* meer kan ik er niet van maken . .

The Sopranos heb ik nooit gezien, en zonder enige voorkennis stapte ik deze film binnen. Wat een tegenvaller.

Het rommelige verhaal met talloze personages komt maar niet echt van de grond en Tony staat er maar bij te kijken. Een aantal scenes zijn goed getroffen, vooral als er geweld aan te pas komt. Evenals de jaren 60/70 sfeer, altijd fijn als dit mooi wordt neergezet.

Maar los van deze schamele kwaliteiten is deze film vooral rommelig, saai, en mist het een duidelijke spanningsboog.

Jammer, want de trailer beloofde veel goeds. Toch de serie maar eens een kans geven, de verhalen zijn een stuk positiever dan over deze overbodige film.

2*

Als Soprano fan, serie stuk of 6x gezien, valt mijn score hoger uit natuurlijk. Er zit weinig verhaal in de film en sommige verhaallijnen waarvan je denkt; wtf?

Ik las ergens in een recensie dat er misschien beter een (mini) serie gemaakt had kunnen worden....wellicht volgt er nog een serie, want het eindigt niet echt natuurlijk.

Het was vooral leuk om de bekende namen voorbij te zien komen en sommige acteurs kopiëren heel knap hun voorgangers, met Livia voorop. Helaas blijft het daar een beetje bij en valt de film an sich wel tegen.

Er had idd meer in gezeten....

Goeie film over een criminele familie dat zich afspeelt eind jaren '60. Een prequel op de maffia-serie The Sopranos. En als je die serie niet gezien hebt, zul je hier veel missen en zal het vrij onevenwichtig overkomen. De film is niet van hetzelfde niveau, want daarvoor is de speelduur wellicht te kort. Maar er valt toch meer dan genoeg te genieten en de casting van Michael Gandolfini in de rol van zijn overleden vader is uiteraard bijzonder te noemen.

Nou met deze waren grandma en ik snel klaar. Je gaat toch vergelijken met de serie (ok, mag niet) maar de film pakte totaal niet. Na een half uur hield het voor ons op.

The sopranos vond ik echt top. Daarom heb ik het 1u15 min uitgehouden met deze film. Slechtste film die ik de laatste tijd gezien heb.

Alles wat ik leuk vond aan 'The Sopranos' zit in zekere vorm wel in 'The Many Saints of Newark' (2021). Zoals de sfeervolle milieuschets van Italiaanse Amerikanen met hun specifieke eet- en familiecultuur. Met hun meanderende gesprekken over gabagool, porchetta en ziti als omineuze voorbode voor het zoveelste laatste avondmaal waarmee iemands lot wordt bezegeld. De existentiële overpeinzingen over (hypocriete) religieuze moraal en de verantwoordelijkheden als familieman. Alledaagse huiselijkheid als een flinterdun laagje beschaving om hun machtswellust en hang naar geweld mee te verdoezelen. Zelfs de kwajongensstreken van Tony Soprano en zijn latere therapiesessies met Dr Melfi hebben een plek gevonden in deze prequel. Toch gaan de torenhoge ambities in 'The Many Saints of Newark' (2021) ten koste van een logisch, psychologisch gemotiveerd plot. Het helpt ook niet mee dat 't perspectief wel erg wisselt tussen Dickie Moltisanti (Allessandro Nivalo) en Harold McBrayer (Leslie Odom Jr.). Het is bijna zonde dat de jonge Tony (Michael Gandolfini) een bijrol lijkt te zijn geworden in zijn eigen origin story, omdat Gandolfini Jr. zo perfect de maniertjes en de looks heeft van zijn jonggestorven vader.

Familieopstellingen

The Many Saints of Newark geeft inzicht in het leven van een jonge Tony Soprano en zijn bedding, waarbij je door middel van een systemische bril, een blik op zijn verleden kunt werpen. De focus ligt hierbij overigens wel op Dickie Moltisanti, die Tony als een soort vaderfiguur ziet en waar hij enorm tegen opkijkt. Ik heb het idee dat het door sommigen als een teleurstelling gezien wordt dat de focus op hem ligt in plaats van op Tony, maar ik had hier zelf geen problemen mee omdat ik hem een erg boeiend personage vind.

Ook de sfeer vind ik vergelijkbaar met de serie, al blijven de personages hier wel veel meer aan de oppervlakte waardoor het niveau van de serie nooit gehaald wordt. Dit is ook lastiger te vermijden bij een speelfilm, binnen een universum waar met gemak een complete prequel serie uit gehaald had kunnen worden. Dit wordt vandaag de dag echter al vaak genoeg gedaan, dus ik vond het ook wel een keer verfrissend om een compact verhaal te zien en tegelijkertijd meer over de jeugd van Tony te weten te komen.

Verwacht alleen niet dat er diep op de jeugd van Tony zelf ingegaan wordt. Hij speelt eerder een bijrol in zijn eigen verhaal. Hierdoor begrijp ik wel dat fans teleurgesteld kunnen zijn omdat ze niet meer van de opkomende maffiabaas zelf te zien krijgen. Hier krijgt het personage te weinig schermtijd voor en ligt de focus eerder op referenties met betrekking tot personages die een belangrijke rol in de serie hadden. Dit was in de basis leuk gedaan, maar niet meer dan een leuke bonus. Daarnaast leidde het mij soms ook af, omdat sommige acteurs té hard probeerden om de personages te imiteren. Los van dit kritiekpunt, kun je deze film beter als een standalone verhaal van Dickie Moltisanti zien die toevallig een verbinding met het Sopranos universum heeft, dan dat het heel veel toevoegt aan het personage van Tony Soprano zelf.

3,5*

Het is alsof HBO een grote som geld aan een groep scholieren heeft gegeven met de memo "maak een Sopranos prequel film".

Vervolgens hebben die scholieren al het geld aan de cast, set-design en een cameraman uitgegeven, en zelf de regie, het script, editing en sound-design voor hun rekening genomen.

Het is werkelijk onbegrijpelijk hoe zo'n slap aftreksel van een geweldige serie, is goedgekeurd voor release.

Gepolijste voorganger op de bekende televisieserie, met eenzelfde sfeerimpressie. Alhoewel de stilering iets moderner wordt opgezet door regisseur Alan Taylor, lijkt de inhoud redelijk dicht bij de kern te blijven. Helaas is die desbetreffende inhoud maar zeer beperkt interessant, met te weinig gebeurtenissen en te veel opbouw om The Many Saints of Newark doorlopend boeiend te krijgen. De personages zijn namelijk niet intrigerend genoeg (Alessandro Nivola) of krijgen te weinig mee (Leslie Odom Jr. evenzeer als Michael Gandolfini) om de rechtvaardiging van een 120 minuten speelduur strak te trekken. De scenarioschrijvers doen hun best om iedereen een zekere mate van diepgang mee te geven en de inkleuring van de achtergrond is bovengemiddeld fraai, maar toch levert het een gematigd interessante filmervaring op.