El Houb (2022)

Hmm, lost de verwachtingen niet helemaal in.

De trailer trok mijn aandacht door de mooie kleuren en rauwheid.

Die elementen zaten ook wel in de film zelf, maar het bleef toch allemaal iets te braaf, iets te langzaam.

De trailer doet de film groter (als in: meer locaties, meer gebeurtenissen) lijken dan hij in werkelijkheid is.

Het onderwerp blijft natuurlijk gevoelig, dus het is wel goed dat het met deze film bespreekbaarder en toegankelijker wordt, lijkt me.

6/10

Een film met een boodschap. Daar moet je van houden, ondanks dat je je natuurlijk voor 10000% in de boodschap kan vinden.

Traag verteld en zonder de minste afleiding vertelt de Karim ons dat homoseksualiteit moet kunnen, zeker als die seksualiteit niet genuttigd wordt in bars en disco's bijna speciaal voor dat gebruik ingericht maar netjes met de liefde van je leven thuis in bed.

Keurig.

Maar de mensen die naar deze film komen kijken, het witte linksliberale establishment hoef je niet te bekeren. Verplicht draaien voordat de voetbalwedstrijd begint. Of in de moskee na de dienst. Zoiets.

Ga toch maar kijken.

De Marokkaanse Karim Zahwani [Fahd Larhzaoui] heeft zijn homoseksualiteit lang voor zijn familie verborgen kunnen houden, totdat zijn vader [Slimane Dazi] hem in zijn appartement betrapt met Kofi [Emmanuel Boafo]. Nu moet Karim wel uit de kast komen, maar zijn vader en moeder [Lubna Azabal] proberen hem te negeren, zelfs wanneer hij zich opsluit in de ruimte onder de trap en het water, de stroom én de Internetverbinding verbreekt. Begint met een aangenaam luchtige, bij vlagen ronduit humoristische toon, maar Nasrs regie blijkt uiteindelijk toch erg zwaar op de hand te zijn waardoor het ondanks de goede bedoelingen een te gewichtige, zelfs pretentieuze prent is geworden. Boafo is erg goed maar Azabal speelt iedereen van het scherm.

Ik waardeer Nasrdin Dchar erg als persoon en als theatermaker en acteur, maar hier vond ik hem wel wat tegenvallen. Hij overtuigde me niet als de depressieve neef en vooral zijn huilbui heeft aan die ongeloofwaardigheid bijgedragen. Zijn rol was niet groot, dus zo storend was het niet. Fahd Larhzaoui daarentegen overtuigde me wel degelijk als Karim, die ironisch genoeg uit de kast kwam door in de kast te gaan zitten. Zeer knap gespeeld door zowel hem als de ouders en het broertje in deze film. Wat me wel opviel is dat zo'n beetje alle clichés die er bestaan over Marokkanen in deze film aanwezig waren, wat ik soms wat too much vond qua stereotypen. Hoe dan ook waardeer ik deze film heel hoog, omdat hij mij wel heeft aangegrepen. De dromen in de kast met flashbacks naar zijn jeugd, en zelfs gesprekken met zijn jongere zelf, erg goed gedaan.

Best een sterke multiculti-drama over een dertiger uit een moslimgezin die op een dag toch echt moet bekennen dat hij homo is. Een schok voor zijn ouders en zijn broer. Om heisa te voorkomen duikt deze Karim letterlijk in de kast en sluit hij zichzelf op, net zo lang totdat zijn ouders op een normale manier met hem gaan praten. En dit levert een beklemmend psychologisch spelletje op.

Soms vergeet je wel eens dat vrijwel de hele film zich in de kast afspeelt. De regisseur is hierin ook creatief aan de slag gegaan door dromen, hallucinaties en flashbacks toe te voegen. Soms ontmoeten zowel de jonge als de huidige Karim elkaar. Heel knap gedaan.

De spanning is geregeld te snijden en wie maakt hier wie nou gek? Maar Karim geeft niet op en blijft achter zijn geaardheid staan. Wat valt eraan te veranderen? Daar kan zijn vader maar moeilijk een prediker of genezer voor inschakelen.

Het einde is een in your face.

Een film dat tevens ook gewoon bij het onderwerp zelf wilt blijven in plaats van de homoseksuele thema's of het hele LGHBTI er zo dik bovenop te leggen. Gelukkig maar...

3,5*

Een coming-out om niet te kunnen negeren. Niet op alle fronten even geslaagd, maar met 'El Houb' (2022) zet Shariff Nasr zichzelf op de kaart als regisseur om in de gaten te houden. Het contrast tussen een traditioneel Marokkaans-Nederlands gezin en de gay scene had niet groter kunnen zijn. Maar voor Karim Zahwani (Fahd Larhzaoui) komen die uitersten bij elkaar wanneer hij zich opsluit in de meterkast van zijn ouders. Het is klaar geweest met hun hypocriete pogingen om zijn geaardheid te ontkennen. Nu heeft hij de controle over hun elektriciteit en centrale waterkraan. Hilarische verwikkelingen wanneer ouders Fatima (Lubna Azabal) en Abbas (Slimane Dazi) op alle mogelijke manieren proberen om deze crisissituatie te verbergen voor andere mensen uit de gemeenschap. Liever elk ander argument dan toegeven dat hún zoon homoseksueel is.

Het is duidelijk dat 'El Houb' (2021) behapbaar moet zijn voor een groot publiek. Een gevoelig onderwerp als homoseksualiteit in een moslimgezin is van zichzelf al aanstootgevend, dus de film probeert op andere vlakken niet te schuren of te confronteren. Vooral veel kluchtige humor en herkenbare typetjes. En natuurlijk de casting van populaire acteur Nasrdin Dchar als homoseksuele jeugdvriend Soufian. Maar was het werkelijk nodig om er zo'n brave publieksfilm van te maken? 'El Houb' (2021) is het sterkst wanneer Karim tijdens zijn letterlijke coming-out surrealistische koortsdromen heeft over zijn leven in de homogemeenschap. Helaas krijg je steeds het gevoel dat Shariff Nasr zijn zinnelijke sfeerbeelden moet temperen om mensen niet tegen het hoofd te stoten. De schreeuw om vrijheid verwordt tot een voorspelbare formulefilm.

Zeer vervelende en irritante film.

Waarom?

Het speelt zich bijna de hele tijd in huis af.

De dialogen blijven constant hangen bij 'accepteer wie ik ben, ik wil praten' en 'wij accepteren het niet'.

Dit duurt de hele film lang tussen zoon, ouders en soms broer.

Na 15 minuten weet je het wel, maar het gaat maar door en door en door en door.

Op het laatst klapt de boel en opeens gaan ze praten, maar dan stopt de film. Dus weet je nog niks.

Gauw vergeten, deze film.

Meestal komen homo's uit de kast; deze moest er eerst in Schreinend verhaal, helaas nog dikwijls realiteit... En waarom? Voor de religie, de eer, de familie, de buren? Absurd! Wat is er mooier dan El Houb, De Liefde?

Heftig onderwerp. Ik wilde hem wel zien. Maar ik vond het geen leuke film. Is ook geen leuk onderwerp natuurlijk. Maar het ging wel erg veel 'in het hoofd' van de hoofdpersoon. Dat irriteerde me mateloos. Het blijft constant zo doorgaan totdat de zoon, de vader en broer eindelijk praten. Magere 2,5 ster.