A Werewolf in England (2020)

Ik weet echt niet wat de bedoeling is van regisseur Charlie Steeds maar als deze film is gemaakt om de mensen te laten griezelen en angst aan te jagen, is hij zijn doel voorbij geschoten!

Echt jammer voor ons, doorgewinterde griezel- en horrorfanaten ), die bij weinig nog een spier vertrekken, knudde!

We dachten een Britse griezelfilm te gaan zien in de lijn van An American Werewolf in London (1981) in een iets moderner jasje vanwege de CGI maar......helaas. Charlie Steeds probeert het nog steeds spannend te maken met mensen in een pak en allerlei andere prullaria.

Toegeven, de set is geweldig mooi, koets, paarden en een griezelig hotel met bijbehorende halve garen die ons angst aan moeten jagen. Het uiterlijk zat wat dat betreft wel goed maar al snel dachten we dat het woordje "komedie" in de omschrijving van de film was vergeten. Kijk maar, er staat niet "horror" bij.

Ook de lengte van 84 minuten had ons op het spoor kunnen zetten. An American Werewolf in London (1981) duurt bijna 97 minuten en onze ervaring is dat als de film niet de anderhalf uur haalt, er vaak iets mis is.

Jammer, want zoals gezegd was de set wel prima maar de aankleding en het verhaal niet, nogmaals jammer!

Een 4!

Regisseur Charlie Steeds wist altijd wel iets aardigs van zijn low-budget films te maken. Met nadruk op wist.... want hier ging toch echt wel iets mis! Dit was low-budget met bijna géén charme. Hij maakt gebruik van geforceerde "geestigheid" om het zwakke plot op te leuken. Misschien dat Charlie Steeds hier probeerde om de monster-horrorparodieën uit de jaren '50 na te maken? Niet is zeker niet geslaagd! Er zijn wel vaker verwijzingen naar de oudere horror in zijn films te vinden. Let in deze ook op; de retro Hammer-stijl letters in de openingscredit. Helaas is er veel teleurstellende belabberde bloederigheid (behalve één toffe scène met een praktisch uitgevoerd oog) en er is ook geen transformatie. Wel een pluspunt voor de weerwolven! Teveel of geheel van CGI laat ze er altijd slechter uitzien dan zoals hier een man in een harig pak. Helaas hangt alles aan elkaar van veel domme toilethumor; zucht...een weerwolf met diarree is geenszins eng of grappig. Waar ik deze film nog iets van eer voor zal geven, is hoe het eruit ziet. Ja men was niet bang om de horrorfilm in daglicht (in het donker poets je slordige stukjes weg) of in levendige kleuren op te nemen. Maar als weerwolven-horror was het verder gewoon klote.