Crazy Samurai Musashi (2020)

Gestoord idee.

Zeker niet de eerste one-take film, maar je ziet het zelden in een actiefilm. Enerzijds omdat editing toch vaak cruciaal is, anderzijds omdat het gewoon iets te veel vergt van acteurs en crew. Maar Shimomura lapt dat alles aan z'n laars en vond in Tak Sakaguchi de ideale gek om mee te doen.

De meest visueel flitsende actiefilm is het uiteraard niet geworden, men mikt hier eerder op een soort van trance-gevoel, aangezien Tak zich doorheen 400 a 600 (beetje afhankelijk van welke bron je gelooft, ik heb ze zelf niet geteld) vijanden moet heenmurwen. Dat zijn trouwens meer vijanden dan acteurs, dus als je goed kijkt zie je af en toe wat lichamen verdwijnen en dezelfde kopjes weer opduiken.

Ondanks al die beperkingen is het een geniaal filmpje geworden, want Shimomura brengt het er echt wel goed vanaf. Het begin van het gevecht is een beetje taai, maar eens de uitputtingsslag is ingezet is het echt wel genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Miyamoto Musashi (1584-1645), is de meest legendarische zwaardvechter van Japan. Maar deze film is geen biopic van die beroemde zwaardvechter uit de geschiedenis of zelfs niet een avontuur dat doordrenkt is van historische fictie. Nee dit kan je meer omschrijven als een soort experiment van één ononderbroken actiescène van 77 minuten met 400 moorden. Het is simpelweg, zoals de titel al aangeeft, gek.

Als vertrekpunt heeft de film het derde laatste duel tussen hem en de Yoshioka school. Vader Seijuro en zijn broer Denshichiro zijn al in een duel gedood, waarna de negenjarige jongen Matashichiro nog overblijft. Er wordt een hinderlaag gelegd van 100 studenten en 300 huurlingen. Vanaf dat moment is er, afgezien van die korte epiloog, geen plot en zo goed als geen dialoog meer. De film laat letterlijk honderden tegenstanders van de clan hun vijand aan te vallen, zien. Ze kruipen uit het beeld om vervolgens weer te verschijnen.

En afgezien van die korte introductie was dit een film met maar één opname, Er was in het script zelfs een korte pauze, zodat Tak Sakaguchi, (Versus en beide vorige films van de regisseur) even wat water kan drinken. Verder stop hij af en toe om op adem te komen, deze duidelijk zichtbare vermoeidheid, maakte van Musashi juist een mens en geen super vechtmachine. Veel meer is er eigenlijk ook niet over de film te vertellen, dan misschien dat het opmerkelijk was dat het door Sion Sono is geschreven. Niet dat daar veel gewicht moet aan worden toegekend, want er is letterlijk bijna geen plot of verhaal.

Krediet moet ook naar de cameramensen gaan, die zelf ook voor aanzienlijke atletische uitdagingen moeten hebben gestaan en elke keer maar in de juiste posities moesten komen. Absoluut indrukwekkend, want de manier waarop de vele gevechten werden opgevoerd, bleef steeds erg boeiend. Er was eigenlijk maar weinig bloed, en helaas is het CGI-bloed. En hoewel de gevechten af en toe repetitief werden, is het verder een behoorlijk vermakelijk stukje actiefilm. Voor degenen die wat uitgebreidere gore willen, levert de strijd tijdens de ongelooflijke slotscène dan nog een mooie beloning op. Dit was genieten!

Bijzonder leuk experiment. Niet overal geslaagd, maar duidelijk met liefde en plezier gemaakt. Duizend keer liever dan de zoveelste Hollywood blockbuster.

Eén gekke samoerai versus 400.

Dit is zonder meer een gestoord project te noemen.

Blijkbaar is Miyamoto Musashi een legendarische samoerai. Al heb je die informatie niet nodig voor deze film. Eigenlijk heb je geen enkele voorkennis nodig, gezien er louter een korte proloog is alvorens het grootse gevecht tegen 400 bad guys (ik heb ze niet geteld) kan beginnen.

'Crazy Samurai Musashi' draait om de gimmick dat het in één take van 77 minuten is opgenomen. Het is lovenswaardig. Daarbij is de performance van Tak Sakaguchi zeer indrukwekkend; je zal het maar kunnen om zo lang te moeten vechten. Verder moet je het karige verhaal maar laten voor wat het is.

Des te jammer dat de actie veelal repetitief is. Als kijker zie je te veel de rug van Musashi tegenover vijanden die één voor één aanvallen. Het is best knullig hoe een neergeslagen vijand uit beeld rent om vervolgens weer achteraan te sluiten als nieuw slachtvee... Zijn katana blijft ook opmerkelijk schoon. Hier en daar zit er een hoogtepunt tussen, maar het rechtvaardigt deze lange speelduur niet.

Al met al een nogal mislukt, edoch indrukwekkend experiment. Graag had ik het bondiger gezien en meer zoals de epiloog.

Kleine 3,0 sterren.