Cops and Robbers (2020)

Ik begrijp dat de rassenhaat in Amerika heel erg is. Het is is daar echt hot topic. Maar ik vond dit toch wat overdreven. En zijn ook zat Amerikaanse politie agenten die elke dag hun leven riskeren, die niet corrupt zijn.

Dit gedicht schetst een wel heel triest beeld van de maatschappij. Naar mijn mening is dit iets te dik aangezet. Veder wel mooie animaties. Maar ik was blij dat je voorbij was

Mja, vrij eenzijdige ongenuanceerde short over het racistisch politiegeweld in de VS. Erg mooi gemaakt met diverse animatiestijlen. Hip, trendy en flitsend op maat voor een snelle view. Ruikt wat naar propaganda en het polariseert. Filmpje heeft weinig verzoenends en ik heb ook niet de indruk dat het puur informatief is. Uiteraard doet dit niets af aan het feit dat er wel degelijk én geregeld erg foute dingen gebeuren binnen het politioneel apparaat. Maar dit filmpje gaat het probleem niet oplossen, het zal het eerder aanwakkeren...

Technisch en visueel top, inhoudelijk heb ik toch mij bedenkingen. Jammer ook dat de aftiteling langer duurt dan het filmpje zelf.

Ik snap dat punt, maar om een probleem op te lossen moet er eerst consensus zijn dat er een probleem is, en dat dit institutioneel is. Ik denk dat een hoop artiesten nog in de fase zitten dat wat ze voelen, nu eindelijk pas uitgesproken kan worden, en dat moet er (wellicht?) eerst uit. De woede, de angst en misschien ook het onbegrip.

Cops and robbers is in feite ook een adaptatie van een enkele Poetry video, die een directe reactie was op de zoveelste moord. Ahmaud Arbery was gewoon aan het joggen, en dit was niet een geïsoleerde gek, maar een groepje dat vond dat hij niets in hun buurt te zoeken had. En dus hun wapens maar trok. Ik vermoed dat wanneer dat je realiteit is zoveel keer per jaar (of dagelijks), dat je niet heel erg bezig bent met agenten die wel goed hun werk doen, wanneer dat racisme diepgeworteld in het systeem lijkt te zitten, en je er jaar in jaar uit maar niet aan kan ontsnappen.

Of dat voor iedereen 'leuk' is om hier keer op keer mee geconfronteerd te worden is punt 2, maar tot het veranderd is, moet die boodschap worden herhaald, vrees ik. Je kunt moeilijk zeggen 'ja dat weten we, heel erg, maar heb je al eens gezegd', terwijl het probleem nog steeds speelt, toch? Film is nu eenmaal een geschikt medium om dit mee aan te kaarten, net als muziek.

Dan de vraag: versterkt de animatie de boodschap, en is het zo meer kunst dan het al was? Ik twijfel. Het bereikt wellicht via Netflix wel weer een ander publiek. Toch vond ik het wel creatief gedaan met de verschillende animatiestijlen die samen een soort wanhoopskreet-collage vormen om terug te kunnen naar onschuldiger tijden.

Ik hou wel van slam poetry als het goed gedaan is. En niet dat Cops and Robbers iets nieuws uit vindt, maar de combinatie van slam poetry met animatie is voor mij toch de eerste keer. Een variatie aan beelden om de woorden van het gedicht nog meer te ondersteunen. De basis is het gedicht dat weliswaar een aanklacht is tegen politiegeweld en discriminatie tegenover zwarte Amerikanen, maar het uit vooral de gevoelens er tegenover. De haat, de angst, de frustratie, de onmacht, ... De animatie zelf duurt iets meer dan 4 minuten en overtuigt van begin tot einde.

I want to go back to....

Dan krijgt een vorm van nostalgie naar spontane, onschuldige activiteiten de bovenhand, evenwel gevolgd door een link naar hedendaagse onrechtvaardigheden.

Goed bedacht, maar blijft toch wat heftig, verwarrend voorgesteld. Kon rustiger worden gepresenteerd, wellicht met meer succes, dacht ik.